VII SA/Wa 2031/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi I. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) – po rozpatrzeniu odwołania I. J. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...]. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i D. K. pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie wewnętrznej instalacji gazowej dla potrzeb zasilania kotła gazowego dwufazowego w lokalu mieszkalnym nr 2 w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr ew. [...] k.m. [...]obręb [...] położonej przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Dalej organ stwierdził, że inwestorzy - M. K. i D. K. wraz wnioskiem z dnia 29 listopada 2006 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożyli wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...] k.m.[...] obręb [...]) na cele budowlane. Tym samym w analizowanym przypadku nie uchybiono rażąco wymaganiom ustanowionym w/w przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), dalej Prawo budowlane. Jednocześnie mając na uwadze zarzuty odwołania wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją - inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji oświadczenia. Wprawdzie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, tym niemniej GINB zwrócił uwagę, że utrwalony pogląd judykatury wskazuje na prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1735/06, w którym Sąd wskazał, że nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, w której inwestor składa oświadczenie o posiadanym prawie do terenu, a nie dysponuje jakimkolwiek prawem do tejże nieruchomości, natomiast organ mimo tego, że ma wiedzę o nieprawdziwości tegoż oświadczenia nie mógłby podjąć czynności w celu weryfikacji. Organ administracji publicznej ma niewątpliwie nie tylko prawo, ale i obowiązek sprawdzania prawdziwości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji, gdy poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do prawdziwości treści oświadczenia. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie takich uzasadnionych wątpliwości nie było. W treści ww. oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wprost wskazano kto je złożył (M. K. i D. K.), jakiej nieruchomości dotyczy (działka nr ew. [...] k.m.[...] obręb .), jaki jest tytuł prawny do nieruchomości (współwłasność) oraz z jakich dokumentów wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (akt notarialny z dnia [...] października 2006 r., Rep A [...] i zgoda współwłaściciela M.Z. z dnia [...] listopada 2006 r.). Ponadto ww. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostały opatrzone podpisami M. K. i D. K. Powoływana natomiast przez skarżącego okoliczność, iż w ww. oświadczeniu zamiast nazwiska Z. wpisano nazwisko Z., jako oczywista omyłka, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Tym bardziej, że w aktach sprawy znajduje się zgoda M. Z. na ww. instalację. Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonych oświadczeń organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził. Wobec powyższego zarzuty odwołania dotyczące powyższej kwestii, zdaniem GINB, nie zasługują na uwzględnienie. Następnie organ wyjaśnił, że planowana inwestycja nie powoduje zmiany zagospodarowania terenu a w związku z tym nie wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast analiza projektu budowlanego wykazała, że badana decyzja nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm. wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności rozwiązania projektowe projektowanej przebudowy instalacji gazowej nie są elementami projektu zagospodarowania terenu, lecz projektu architektoniczno-budowlanego. Organ właściwy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie tylko nie ma obowiązku, ale wręcz nie jest uprawniony do oceny, czy rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym są zgodne z przepisami, w tym warunkami techniczno-budowlanymi. Skoro zaś organ udzielający pozwolenia na budowę nie jest uprawniony, a tym bardziej zobowiązany, do dokonywania ocen w powyższym zakresie, nie sposób zarzucić mu - zwłaszcza w trybie postępowania nadzwyczajnego - że oceny takiej nie dokonał. GINB wskazał, że jak podkreśla się w judykaturze, wyłączną odpowiedzialność za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej ponosi projektant. Wynika to z treści przepisów art. 20 ust. 1-4 Prawa budowlanego. W wyniku zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Stosownie do art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Należy zatem stwierdzić – jak podniósł organ - że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Tak więc, w przypadku oceny prawidłowości pozwolenia na budowę wydanego po 11 lipca 2003 r. - zwłaszcza przeprowadzanej w trybie nadzwyczajnym - przedmiotem kontroli nie może być merytoryczna poprawność zatwierdzonego projektu architektoniczno-budowlanego. W zakresie w jakim poprawność tego projektu zależy od wiedzy technicznej, jego kontrola przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w żadnym wypadku nie jest dopuszczalna. Następnie organ powołał się na judykaturę i wskazał, że rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a.). Powyższe potwierdza także treść przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, który stanowi jednoznacznie, że nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 i ust. 1 tej ustawy. W związku z powyższym, organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wystarczającym dowodem prawidłowości projektu architektoniczno-budowlanego, tj. jego zgodności z przepisami było oświadczenie projektantów - K. G. i J. G. o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Takie oświadczenie znajduje się w aktach sprawy organu stopnia podstawowego. Zauważył również, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe projektantów, tj. zaświadczenia [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] października 2005 r. i z dnia [...] listopada 2005 r. o przynależności K. G. i J. G. do samorządu zawodowego inżynierów budownictwa (ważne w dacie sporządzenia projektu budowlanego) oraz wydane przez Wojewodę [...] stwierdzenie posiadania przez J. G. przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie w specjalności instalacyjno - inżynierskiej z dnia [...] maja 1979 r. znak: [...] i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. znak: [...] nadająca K. G. uprawnienia budowlane w zakresie m.in. instalacji i urządzeń gazowych i cieplnych. Podsumowując, GINB wyjaśnił, że analiza kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stąd też decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] należało utrzymać w mocy. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2014 r. znak sprawy: [...] I. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) brak sprawdzenia zawartości merytorycznej projektu architektoniczno -budowlanego w toku postępowania nadzwyczajnego; o takiej konieczności informuje na swojej stronie internetowej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (wydruk ze strony internetowej z zakładki INTERPRETACJE PRAWNE-• W sprawie konieczności sprawdzania zawartości merytorycznej projektu architektoniczno-budowlanego w toku postępowań nadzwyczajnych art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zamieszczono na stronie 2012.03.27) - w załączeniu zał. nr 2. Projekt, który był podstawą wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia[...] grudnia 2006 r. nr [...] o stwierdzenie nieważności której skarżący wnioskował, zawiera w jego ocenie cały szereg naruszeń Prawa budowlanego, a brak sprawdzenia projektu w tym obszarze (na konieczność jego sprawdzenia wskazuje GINB – ww. strona internetowa), skarżący uznał za naruszenie prawa. Do projektu P.B wewnętrznej instalacji gazu, opracowanie z listopada 2006 r. wykonane przez mgr inż. J. G.. nr .., załączono "Warunki przyłączenia do sieci gazowej ..." określone przez dostawcę gazu, w których m.in. wskazano jako wymagalne - Instalacja gazowa winna być zaprojektowana i wykonana zgodnie z "Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 z dnia 12.04.2002 r., poz. 690 z późn. zm.). W w/w projekcie nie przywołano warunków technicznych jw.: wskazano natomiast nieaktualne w czasie projektowania "Warunki techniczne wykonania i odbioru robót budowlano-montażowych z 1988 r." W § 156 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2002 r. wyraźnie określono, że zaopatrzenie budynków w gaz oraz instalacje gazowe powinny odpowiadać warunkom technicznym przyłączenia do sieci gazowej określonym przez dostawcę gazu. Ponadto zdaniem skarżącego w Projekcie nie uwzględniono wymagań ww. rozporządzenia m.in. dotyczących: - pozostawienia przewodu gazowego z rury miedzianej w pomieszczeniu niedostępnym dla odbiorcy gazu, gdzie jest narażony na naruszenie jego stanu technicznego (§ 164 ust. 1) -pozostawienia pionowego przewodu gazowego osadzonego w stropach na sztywno, co zagraża jego deformacji i rozszczelnieniu (§ 165 ust. 1), - nowej lokalizacji gazomierza na poddaszu. Lokalizacja taka jest zarówno niezgodna z "Warunkami.." dostawcy gazu, jak i ww. rozporządzeniem (§ 166). Decyzja dotyczy przebudowy a nie remontu instalacji gazowej, - warunków jakie muszą spełniać pomieszczenia, w których instalowane są urządzenia gazowe. W § 172 ust. 4 określono, że pomieszczenia w których instaluje się urządzenia gazowe powinny mieć wysokość co najmniej 2,2 m. Natomiast pomieszczenie wskazane w projekcie jako kuchnia jest pomieszczeniem bardzo małym na poddaszu o dużym spadku połaci dachowej. Skarżący zarzucił, że nie przeanalizowano obciążenia cieplnego kuchni przypadającego na 1 m3 kubatury pomieszczenia. W tym małym, jednym pomieszczeniu zainstalowano kocioł gazowy wiszący typ Turbo o mocy Q=24 kW oraz czteropalnikową kuchnię gazową. Przepis § 172 ust. 2 wymaga, aby w przypadku instalowania w jednym pomieszczeniu urządzeń gazowych bez odprowadzenia spalin i z odprowadzeniem spalin, łączne obciążenie cieplne pochodzące od tych urządzeń przypadające na 1 m3 kubatury pomieszczenia nie przekraczało wielkości podanych w tabeli w ust. 1, kolumna 2. W tym przypadku takiej analizy nie przeprowadzono, a użytkowanie tego pomieszczenia bez wykonania stosownej wentylacji przyczyniło się do znacznej dewastacji drewnianego stropu znajdującego się na poddaszu i pokrycia dachowego (zamontowano przewody odprowadzające). Skarżący podkreślił, że w jednorodzinnym budynku z lat 30-tych ubiegłego wieku o drewnianych stropach na poddaszu w pomieszczeniu bez wentylacji, bardzo mały (niegdyś spiżarka), z dużym skosem dziś użytkowanym jako kuchnia umieszczono 2 urządzenia na gaz: 4 palnikową kuchenkę oraz piec CO. Obecnie prowadzone jest postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który nałożył obowiązek wykonania stosownych ekspertyz technicznych również na współwłaścicieli (mieszkańców parteru), którzy nie mając kluczy i dostępu do tych pomieszczeń, będą zmuszeni ponosić koszty ekspertyzy wskutek wadliwej decyzji organu pozwalającej na wykonanie instalacji gazowej wg projektu, który nie uwzględnił warunków technicznych określonych w ww. rozporządzeniu obowiązujących w czasie wykonania projektu i jego realizacji. 2) brak rzetelnej oceny dokumentacji, która była podstawą wydania decyzji przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Skarżący wskazał, że ma wątpliwości odnośnie prawdziwości oświadczenia ówczesnego współwłaściciela, gdyż dwukrotnie jako składający oświadczenie wymieniony jest "M. Z.", podczas gdy ówczesny właściciel nieruchomości nazywał się "M. Z.". Stwierdził, że z doświadczenia życiowego wynika, że nikt nie podpisuje się pod oświadczeniem, w którym błędnie napisano "ja niżej podpisany M.Z.", nie poprawiając choćby odręcznie błędnej pisowni nazwiska. Przechodząc do analizy treści oświadczenia z dnia 20 listopada 2006 r. skarżący zauważył, że M. Z. wyraził zgodę na założenie instalacji centralnego ogrzewania zasilanego gazem ziemnym w mieszkaniu stanowiącym własność M. i D. K.. Jego zdaniem w żadnym razie z treści tego oświadczenia nie wynika, jakoby M. Z. wyraził zgodę na przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej doprowadzającej paliwo gazowe do lokalu nr [...], a zatem oświadczenia tego nie można traktować w kategoriach zgody współwłaściciela budynku na prowadzenie robót budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego, a brak tej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością. Dodał, że wskazane zaświadczenie nie było dołączone do dokumentacji, która była podstawą wydania unieważnianej decyzji, lecz zostało załączone przez M. K. do pisma złożonego dnia 29 listopada 2013 r. w postępowaniu toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Zważywszy na to, że właściciele lokalu nr [...] na przełomie 2006 i 2007 r. na podstawie zaskarżanej decyzji uzyskali pozwolenie na przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej, a ówczesny współwłaściciel nieruchomości M.Z. nie uzyskał statusu strony w tym postępowaniu, stawia to pod wątpliwość okoliczności w jakich doszło do złożenia ww. oświadczenia .Tym bardziej dziwi pewność twierdzenia w ww. decyzji GINB w [...] "...iż w w/w oświadczeniu zamiast nazwiska Z. wpisano Z., jako oczywista omyłka....Tym bardziej, że w aktach sprawy znajduje się zgoda Pana M. Z. na w/w instalacje". Skarżący podniósł, że są to zaskakujące twierdzenia w świetle tego, że to właśnie owo oświadczenie zostało przedstawione jako zgoda w wyżej opisanych okolicznościach. Skarżący stwierdził, że bez wątpienia w sprawie budowy wewnętrznej instalacji gazowej w mieszkaniu M. i D. K. obszar oddziaływania obiektu obejmował budynek, w którym miała nastąpić przebudowa, a więc współwłaścicieli nieruchomości, na której położony jest przedmiotowy budynek. Po drugie, organ I instancji oparł się tylko na samym oświadczeniu inwestorów, że zgodę współwłaściciela nieruchomości posiadają, nie badając jej istnienia ani zakresu tej zgody. M. i D. K. tymczasem przebudowali instalację doprowadzającą gaz do ich mieszkania przez mieszkanie właściciela lokalu nr [...] M. Z., który obecnie stanowi własność Państwa J.. Sytuacja taka nie miałaby miejsca, gdyby organ I instancji nie wydał decyzji z rażącym naruszeniem Prawa budowlanego i prawa własności właściciela lokalu nr [...] M. Z.. Powołał tutaj przepis art. 201 i 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), dalej k.c., i wskazał, że jego zdaniem projekt przebudowy instalacji gazowej w lokalu nr [...] biegnącej od przyłącza gazu znajdującego się w piwnicy budynku przez lokal nr [...] stanowiący odrębną własność, jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną i wymagał zgody właściciela lokalu nr [...] na przeprowadzenie instalacji gazowej przez jego lokal, a nadto, jeśli przebudowa instalacji gazowej w lokalu nr [...] wiązała się z jej przebudową w częściach wspólnych nieruchomości, do których niewątpliwie należą piwnice budynku, strych, mury konstrukcyjne i oddzielające poszczególne lokale oraz klatki schodowe i korytarze - konieczna była także zgoda współwłaściciela albo orzeczenie sądu zastępujące tę zgodę, brak zaś takiej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż decyzja prawa nie narusza, dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, że kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie - czy dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M. i D. K. pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie wewnętrznej instalacji gazowej dla potrzeb zasilania kotła gazowego dwufazowego w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym jednorodzinnym nie jest dotknięta żadną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu weryfikowanej decyzji nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa, które zdaniem skarżącego miało miejsce. W szczególności nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 22 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (obowiązujących w dacie wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z prawidłowych ustaleń organu nadzorczego wynika, że dla terenu na którym znajduje się działka nr ew. [...] k.m. [...] obręb [...] nie został sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a roboty budowlane objęte decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu. W tej sytuacji inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy gdyż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) - tylko zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie inwestorzy wraz wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyli na odpowiednim formularzu poprawnie wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...] k.m obręb [...]) na cele budowlane. Inwestorzy wskazali tytuł prawny z którego wynika prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W oświadczeniu wskazali, że są współwłaścicielami działki nr ew. [...] k.m.[ obręb [...] oraz posiadają zgodę drugiego współwłaściciela M. Z. udzieloną pisemnie w dniu 20 listopada 2006 r. na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wprawdzie w oświadczeniu inwestorzy błędnie wpisali nazwisko Z. zamiast nazwiska Z., tym niemniej w aktach sprawy znajduje się zgoda M. Z. na wykonanie wskazanych robót budowlanych. W tych okolicznościach podzielić należy ocenę organu nadzorczego dotyczącą oczywistej omyłki pisarskiej nazwiska, która to omyłka nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na wykonanie kwestionowanych robót budowlanych. Podstawy do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji nie może stanowić także brak udziału M. Z. jako strony w prowadzonym postępowaniu. Nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i pominięcie M.Z. jako strony może stanowić przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut dotyczący braku sprawdzenia zawartości merytorycznej projektu architektoniczno-budowlanego w toku postępowania nadzwyczajnego. Przedmiotem kontroli organu nadzorczego nie może być merytoryczna poprawność zatwierdzonego projektu architektoniczno-budowlanego. Podobnie jak w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę organ właściwy nie jest uprawniony do oceny, czy rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym są zgodne z przepisami, w tym warunkami techniczno-budowlanymi. Wyłączną odpowiedzialność za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej ponosi projektant. Wynika to ze zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718 ze zm.), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza wyłącznie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Natomiast w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (por. wyrok NSA z dnia 07 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1517/09, wyrok NSA z dnia 18 lutego 2012 r. II OSK 896/12). W aktach sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją znajdują się oświadczenia projektantów - K. G. i J. G. o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W aktach sprawy znajdują się też dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe projektantów, tj. zaświadczenia [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] października 2005 r. i z dnia [...]listopada 2005 r. o przynależności K. G. i J. G. do samorządu zawodowego inżynierów budownictwa (ważne w dacie sporządzenia projektu budowlanego) oraz wydane przez Wojewodę [...] o stwierdzenie posiadania przez J. G. przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie w specjalności instalacyjno - inżynierskiej z dnia [...]maja 1979 r. znak: [...] i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. znak: [...] nadająca K. G. uprawnienia budowlane w zakresie m.in. instalacji i urządzeń gazowych i cieplnych. Zarzuty skarżącego sprowadzają się do zakwestionowania prawidłowości projektu architektoniczno-budowlanego i nie mogą być uwzględnione w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.), skargę oddalił.