VII SA/Wa 2036/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Marciniak, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]czerwca 2016 r. nr [...]Wojewoda [...]działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 23 – dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 290), po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej jako "skarżący") od decyzji Starosty [...]z dnia [...]kwietnia 2016 r., znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...]lipca 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]Sp. z o.o., pozwolenia na rozbudowę budynku magazynowo - biurowego na działkach nr ewid. [...]i [...],[...], gm. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta [...]decyzją nr [...]z dnia [...]lipca 2015r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...]Sp. z o.o., pozwolenia na rozbudowę budynku magazynowo - biurowego na działkach nr ewid. [...]i [...],[...]. M. K. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...]nr [...]z dnia [...]lipca 2015 r. Skarżący wniosek oparł na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując na niezawiniony przez skarżącego brak jego udziału w postępowaniu wynikający z błędnego określenia kręgu stron postępowania przez organ. Skarżący wskazał, że dowiedział się o prowadzeniu przez [...]robót budowlanych w dniu [...]sierpnia 2015 r. Starosta [...]postanowieniem z dnia [...]października 2015 r. wznowił postępowanie, a decyzją z dnia [...]listopada 2015 r., znak: [...], odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...]z dnia [...]lipca 2015r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o., pozwolenia na rozbudowę budynku magazynowo - biurowego na działkach nr ewid. [...]i [...]w [...], gm. [...]. W wyniku złożonego odwołania, Wojewoda [...]decyzją nr [...]z dnia [...]lutego 2016 r. uchylił decyzję Starosty [...]z dnia [...]listopada 2015r., znak: [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W decyzji Wojewoda [...]wskazał, iż w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...]z dnia [...]lipca 2015 r. brał udział pracownik administracji publicznej podlegający wyłączeniu, zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W dalszej kolejności Starosta [...]decyzją znak [...]z dnia [...]kwietnia 2016 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...]lipca 2015 r. nr [...]. W ocenie organu I instancji planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...]w aspekcie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (DZ. U. z 2015 r. poz. 1422) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie dotyczącym sytuowania budynku na działce – dalej jako "Rozporządzenie". Zdaniem organu powiatowego, projektowana rozbudowa usytuowana jest zgodnie z wymaganiami § 12 ust. 1, § 13, § 271-273 Rozporządzenia. Ponadto, zdaniem Starosty [...], planowania inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...]w aspekcie przepisów dotyczących ochrony środowiska, bowiem przyjęte w projekcie rozwiązania spełniają wymagania określone w decyzji środowiskowej i planie miejscowym. Organ I instancji uznał, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...]lipca 2015 r. nr [...]jedyną stroną postępowania jest inwestor [...]Sp. z o.o., zaś M. K., będącemu właścicielem działki nr ewid. [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, nie przysługuje przymiot strony w postepowaniu. Organ I instancji wskazał, że nie znalazł żadnych przepisów prawa, które wprowadzałyby z tytułu realizacji przedmiotowej inwestycji ograniczenia w zagospodarowaniu terenu skarżącego. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. K. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Starosty [...]z dnia [...]lipca 2015 r. i odmówienie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście [...]. Skarżonej decyzji zarzucił m.in. naruszenie art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. poprzez badanie przez organ w toku wznowionego postępowania posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania, ewentualnie naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez sprzeczną z zasadami logiki ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że skarżącemu nie służy przymiot strony w postępowaniu dotyczącym rozbudowy obiektu budowalnego w sytuacji, gdy przymiot ten służył mu w postępowaniu dotyczącym budowy tego obiektu. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]czerwca 2016 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza, czy spełnia ono wymagania formalne, tj. czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania i czy zostało wniesione w terminie w art. 148 § 1 k.p.a. Jednakże w sytuacji, gdy podanie o wznowienie postępowania jest oparte o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi, iż nie występują przesłanki do wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj., że podmiot zgłaszający podanie o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony - to zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji. Wojewoda [...]uznając, że skarżący zachował miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, przystąpił do weryfikacji twierdzić skarżącego. Odnosząc się do podnoszonych zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje niezależnie od tego, czy kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. Sam fakt braku udziału strony w postępowaniu lub jego fragmencie bez jej winy stanowi powód dostateczny do wznowienia. Przepis ten nie żąda stwierdzenia, że brak udziału spowodował szkodę dla strony lub stwierdzenia, że udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawach o pozwolenie na budowę prowadzonych w trybie zwykłym, jak również w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, krąg podmiotów winien być identycznie ustalany na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 tej ustawy, obszarem oddziaływania jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ odwoławczy zaznaczył, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości takiej nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego samo sąsiedztwo z działką, na której jest planowa inwestycja, nie daje legitymacji strony postępowania ale ograniczenie jej praw, już stanowi podstawę do przyznania takiej legitymacji. Zdaniem Wojewody [...], w niniejszej sprawie nie zostały ograniczone prawa skarżącego - tj., prawo do zagospodarowania swojej nieruchomości. Organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...]należącej do skarżącego w ujęciu § 12 ust. 1 Rozporządzenia w zakresie dotyczącym sytuowania budynku na działce, bowiem rozbudowa usytuowana jest zgodnie z wymaganiami ww. rozporządzenia, tj. w odległości ponad 4,0 m. Odległość od zachodniej granicy działki wynosi od 5,20 do 5,95m. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...], w związku z § 13 Rozporządzenia. Organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż najbliższa zabudowa mieszkaniowa usytuowana na działce nr ewid. [...]znajduje się w odległości ok. 50 m, w związku z powyższym planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w dostępie do naturalnego oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku usytuowanym na działce nr ewid. [...]. Organ odwoławczy uznał również, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...]w związku z § 271-273 Rozporządzenia, tj.: w zakresie dotyczącym usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Wojewoda [...]podkreślił, że projekt budowlany został uzgodniony bez uwag pod kątem ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz zawiera informacje dotyczące zagadnień ppoż. - ściana hali od strony działki nr [...], wykonana będzie jako ściana oddzielenia pożarowego [...]z drzwiami i bramami [...]. Wojewoda [...]stwierdził ponadto, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr 19 w aspekcie przepisów dotyczących ochrony środowiska. Wskazał, że Wójt Gminy [...]dla planowanej inwestycji wydał decyzję znak: [...]z dnia [...]października 2014 r., o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań, z której wynika, że oddziaływanie inwestycji ogranicza się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny i nie występują szkodliwe oddziaływania w odniesieniu do środowiska przyrodniczego. Ewentualna uciążliwość przedsięwzięcia, która oznacza w omawianym przypadku obszar oddziaływania obiektu, ograniczy się do terenu działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Wojewoda [...]zwrócił również uwagę, że zapewniono odpowiednią izolację akustyczną ścian w celu wyeliminowania uciążliwości związanej z pracą wentylatorów, oraz cyklem rozładunku i załadunków przewożonych materiałów i przejazdem wózków widłowych ([...]), pracujących wewnątrz hali - poprzez zastosowanie przegród zewnętrznych o izolacyjności 30 dB. Dodatkowo aby ograniczyć oddziaływanie obiektu na działki sąsiednie zaprojektowano wzdłuż granic planowanego przedsięwzięcia pas zieleni izolacyjnej - dwa szpalery drzew i krzewów, wprowadzona roślinność nie będzie ekspansywna, nowe nasadzenia będą gatunkami rodzimymi właściwymi dla siedliska, odpornymi na zanieczyszczenia i charakteryzujące się szybkim przyrostem. Zdaniem organu odwoławczego, z analizy projektu budowlanego wynika, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie wykracza poza granice nieruchomości objętej przedmiotem inwestycji, tj. działek nr ewid. [...]i [...]w miejscowości [...], gm. [...], zaś planowana inwestycja nie wprowadza na terenie sąsiedniej działki nr ewid. [...], ograniczeń w zagospodarowaniu tego terenu. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo stwierdził brak podstaw do uznania skarżącego za stronę postępowania. Zdaniem Wojewody [...], ustalenia organu I instancji nie stanowiły jego dowolnej oceny, ale wynikają z przeprowadzonej analizy oddziaływania obiektu, a więc znajdują swoje źródło w przedstawionej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej. Odnosząc się do zarzutu, że skarżący brał udział na prawach strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji dot. pozwolenia na budowę z dnia [...]października 2006r., Nr [...]znak: [...], Wojewoda [...]wskazał, że decyzja ta zatwierdzała pozwolenie na budowę budynku magazynowo - biurowego, placów manewrowych i parkingów z obsługą komunikacji inwestycji i w związku z tym należało rozważyć, czy projektowane inwestycje mogłyby w jakikolwiek sposób oddziaływać na działkę skarżącego. Natomiast przedmiotowa decyzja dotyczy rozbudowy istniejącego już budynku magazynowo - biurowego (pianowa rozbudowa została zaprojektowana tak, iż nie zbliża się ona do działki skarżącego). Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przy każdym nowym postępowaniu administracyjnym na nowo bada się, jak również ustala się krąg stron postępowania, zatem zarzut, iż w innym postępowaniu skarżący był stroną, jest bezzasadny. Wojewoda [...]przyjął, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że należąca do niego nieruchomość znajduje się w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania inwestycji, zaś zarzuty podnoszone przez skarżącego nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i nie podważają ustaleń Starosty [...]w przedmiocie braku przymiotu strony skarżącego. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...]złożył M. K. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z 149 § 1 i 2 k.p.a. poprzez badanie przez organ w toku wznowionego postępowania posiadania przez skarżącego przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją Starosty z [...]lipca 2015 r., podczas gdy kwestia ta została rozstrzygnięta postanowieniem Starosty z dnia [...]października 2015 r., na mocy którego wznowiono postępowanie w sprawie; - art. 149 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ w toku wznowionego postępowania oceny, czy skarżący bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z [...]lipca 2015 r., podczas gdy w sprawie zgromadzono materiał dowodowy odnoszący się do tej kwestii, a jest to jedyna okoliczność formalna podlegająca badaniu w zakresie podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; - art. 149 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ w toku wznowionego postępowania badania wszystkich przyczyn wznowienia postępowania, podczas gdy taki obowiązek ciążył na organie; - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez odmówienie uchylenia decyzji Starosty z [...]lipca 2015 r., pomimo istnienia ku temu przesłanek; ewentualnie naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez sprzeczną z zasadami logiki ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że skarżącemu nie służy przymiot strony w postępowaniu dotyczącym rozbudowy obiektu budowlanego w sytuacji, gdy przymiot ten służył mu w postępowaniu dotyczącym budowy tegoż obiektu budowlanego. W ocenie skarżącego decyzja Starosty z [...]lipca 2015 r. stanowi w istocie pozwolenie na rozbudowę samowoli budowlanej, co nie mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego. Ponadto skarżący zarzucił, że sprzeczne z logiką jest przyjęcie, że obiekt budowlany w swym pierwotnym kształcie oddziałuje na nieruchomość sąsiednią, co daje przymiot strony skarżącemu, zaś jego rozbudowa – czyli powiększenie – oddziaływania takiego nie wywiera. Skarżący zarzucił ponadto, że organ odnosi pojęcie obszaru oddziaływania do obszaru oddziaływania obiektu w razie prawidłowego wdrożenia wymogów ograniczających odziaływanie na otoczenie wynikających z decyzji środowiskowej. Tymczasem, w ocenie skarżącego, w przypadku ich nieprawidłowego wdrożenia, oddziaływanie obiektu dotknie nieruchomości sąsiednich, zatem udział skarżącego w postępowaniu jest konieczny i uzasadniony. Skarżący wskazał, że będzie dążył do tego, aby decyzja środowiskowa została wdrożona poprawnie, co uchroni jego nieruchomość przed nadmiernym negatywnym oddziaływaniem ze strony obiektu [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...]czerwca 2016r. Nr [...]Wojewoda [...]utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...]kwietnia 2016r. odmawiającej, we wznowionym postępowaniu, uchylenia decyzji własnej nr [...]z dnia [...]lipca 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o., pozwolenia na rozbudowę budynku magazynowo - biurowego na działkach nr ewid. [...]i [...],[...], gm. [...]. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Należy wyjaśnić, że właściwy organ po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Wskazuje na to zdanie pierwsze art. 149 § 2 k.p.a. ("postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia"). Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż szczególny charakter ma jednak przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ jej istotą jest kwestia podmiotowa – udziału strony w postępowaniu. Dlatego w przypadku zgłoszenia tej przesłanki zasadą jest, że brak przymiotu strony można przypisać jedynie w przypadkach oczywistych i niewątpliwych, niewymagających wglądu w przedmiot sprawy, której dotyczy wznowienie. Wówczas postępowanie powinno zakończyć się we wstępnej fazie wznowienia – postanowieniem o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 kpa. Jeżeli istnieją natomiast jakiekolwiek wątpliwości co do faktu posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony i tej mierze koniecznym staje się przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego – niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie rozstrzygnięcie sprawy w zakresie istnienia przesłanki wznowienia, gdyż tylko wtedy możliwe jest zbadanie sprawy w problematycznym zakresie i rozstrzygnięcie takiej kwestii. Rodzaje rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu określa natomiast art. 151 § 1 kpa. Samo wydanie postanowienia o wznowieniu postepowania na podstawie art. 149 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wbrew stanowisku skargi, w żadnej mierze nie przesądza, iż podmiot zgłaszający żądanie wznowienia , posiada przymiot strony w postępowaniu którego to żądanie dotyczy. W odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sytuacji, gdy organ uzna, że zgłaszający tę właśnie podstawę wznowienia w istocie nie posiada przymiotu strony we wznawianym postępowaniu, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, stwierdzając brak podstaw z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organy obu instancji prawidłowo uznały, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, bowiem skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...]z dnia [...]lipca 2015r. Na wstępie podkreślić należy, iż artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego, mający zastosowanie w niniejszej sprawie i będący lex specialis przepisu art. 28 k.p.a. określa, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez to oddziaływanie naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane czy też sanitarne, z których określony podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Definicję legalną pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" zawiera art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który definiuje go jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że dla oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, koniecznym jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada normom Prawa budowlanego, warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Przyjmuje się też, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności: ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby, ochronę przed zalewaniem, zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z nieruchomości, ale także zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Jak wynika z powyższego ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje m.in. ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z własnej nieruchomości. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) wskazano, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy wskazać na zasadność ustaleń organów, iż przedmiotowa rozbudowa jest zgodna z wymaganiami § 12 ust. 1, § 13, § 271-273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (DZ. U. z 2015 r. poz. 1422) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem odległość od zachodniej granicy działki wynosi od 5,20 do 5,95m ( w więc z zachowaniem wymogu minimum 4,00 m). Najbliższa zabudowa mieszkaniowa na działce [...]usytuowana w kierunku południowo –wschodnim znajduje się w odległości ok. 30 m, a na działce nr ew. [...] ( stanowiącej własność skarżącego) w kierunku południowo-zachodnim w odległości blisko 50m, co zapewnia dostęp światła dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zgodnie z § 13 przywołanego rozporządzenia. Należy także podkreślić, iż jak wynika z projektu zagospodarowania działki, stanowiącego załącznik nr [...]do decyzji o pozwoleniu na budowę z [...]lipca 2015r.,planowana rozbudowa zaprojektowana została w kierunku północnym, zaś działka skarżącego znajduje się od strony zachodniej granicy działki zainwestowanej, co wraz z przywołanymi powyżej parametrami potwierdza zachowanie wszystkich norm zawartych w rozporządzeniu wykonawczym. W ocenie Sądu istotne znaczenie ma także okoliczność, iż jak wynika w wypisu z ewidencji gruntów działka nr ew. [...]stanowi grunty orne i rolne , a jedynie na powierzchni 0,42 ha – grunty rolne zabudowane, co w istotny sposób zawęża możliwość jej zabudowy. Ponadto, inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...]w aspekcie przepisów dotyczących ochrony środowiska, bowiem przyjęte w projekcie rozwiązania spełniają wymagania określone w decyzji środowiskowej - Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...]z dnia [...]kwietnia 2015r,. która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy [...]z dnia [...]października 2014r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody dla przedmiotowej inwestycji. Planowane zamierzenie inwestycyjne pozostawało także w zgodzie z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego z dnia [...]września 2012r. Z tych wszystkich względów uprawnione jest twierdzenie organów, iż oddziaływanie przedmiotowej inwestycji, w tym uciążliwości z nią związane ograniczą się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, co wypełnia dyspozycję zapisów miejscowego planu oraz pkt 3 decyzji środowiskowej. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 151 § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. Należy wyjaśnić, że samo wznowienie postępowania nie zawsze prowadzi do merytorycznego rozstrzygnięcia. W sytuacji bowiem, gdy ujawni się przeszkoda w postaci braku spełnienia ustawowej przesłanki dla wznowienia, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, wykluczone jest wydanie decyzji obejmującej merytoryczne rozważania. Nie świadczy to o braku konsekwencji, jak wywodzi skarga , ile stanowi odpowiednią procesową reakcję na dokonane przez organ ustalenia. Wobec stwierdzenia przez organy, iż skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...]z dnia [...]lipca 2015r., całkowicie niezasadny jest zarzut, iż organy nie zbadały, czy nie brał w nim udziału bez własnej winy. Odnosząc się do pozostałego zarzutu skargi należy podkreślić, że wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia. Oznacza to, że organ orzekający w tym trybie nadzwyczajnym jest związany podstawą wznowienia i nie może ponownie rozpoznać sprawy w jej całokształcie jak w postępowaniu zwykłym wychodząc poza ustawową przesłankę, na podstawie której wznowił postępowanie. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.