VII SA/Wa 2037/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki, sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi W. J. i B. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót skargę oddala Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa była już przedmiotem postępowania przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. [...]WINB decyzją Nr [...] z dnia [...]października 2012r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] dnia [...]czerwca 2012r. i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]z obręb [...] budynku mieszkalnego na działkach r ew. [...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w [...], oraz udzielił W. J. i B. Ł. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tego segmentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 listopada 2013 r, sygn. akt VII SA/Wa 3026/12 uchylił decyzję [...]WINB Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB [...]Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli organ nie ustalił należycie stanu faktycznego sprawy, w tej sytuacji badanie, czy zaskarżona decyzja narusza określone przepisy prawa materialnego – byłoby przedwczesne. Zdaniem Sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją Nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji, i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa orzekł co do istoty sprawy, wskazując, że "organ I instancji błędnie zastosował wydając zaskarżoną decyzję przepis art. 48 ust. 4 pkt 2" - chociaż pkt 2 ust. 4 art. 48 nie ma w ustawie Prawo budowlane, natomiast organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto, organ drugiej instancji, uchylając decyzję organu pierwszej instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał "art. 49 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego" - chociaż pkt 4 w ust. 1 art. 49 ustawy Prawo budowlane - nie ma, oraz udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych - nie powołując w żadnej podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił, że rozstrzygnięcia decyzji nie można się domyślać czy też wnioskować (wyprowadzać) z treści uzasadnienia tej decyzji - rozstrzygnięcie powinno być wyrażone jasno i precyzyjnie, w oparciu o właściwą normę prawną (przepis prawny). Równocześnie, zdaniem Sądu, wskazanie przez organ administracji publicznej podstawy prawnej decyzji powinno zostać dokonane w taki sposób, aby podstawa prawna nie podlegała żadnym domysłom. Analizując zebrany w sprawie materiału dowodowy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] stwierdził, że działka nr ewid. [...]z obrębu [...] zabudowana jest segmentem mieszkalnym, stanowiącym wyodrębnioną funkcjonalnie, lecz nie konstrukcyjnie część budynku szeregowo - mieszkalnego, zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w [...]. Organ powiatowy ustalił również, iż projekt zagospodarowania działki jest zgodny z warunkami zabudowy posesji, przedłożony projekt budowlany zamienny jest kompletny i zgodny z przepisami budowlanymi oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Ponadto w dniu [...]kwietnia 2012r. została wniesiona oplata legalizacyjna ustalona postanowieniem PINB [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., w wysokości 50.000 zł (słownie złotych: pięćdziesiąt tysięcy) za samowolną budowę segmentu mieszkalnego o wymiarach 16,05 x 6,31 m, wysokości 9,25 m i kubaturze 1060,0 m, usytuowanego na działce nr ew. nr [...]w obrębie [...] budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]w obrębie [...], przy ul. [...]w [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...]WINB Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2012r. Z uwagi na powyższe, organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...]marca 2015 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]z obręb [...] budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w [...], oraz udzielił W. J. i B. Ł. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie w/w segmentu mieszkalnego, zgodnie z zatwierdzonym projektem oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie po zakończeniu budowy tego budynku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]lipca 2015 r. Nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania W. J. od utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...]marca 2015 r., zatwierdzającą projekt budowlany segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]z obręb [...]budynku mieszkalnego na działkach nr w. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w [...]. Decyzje te zapadły po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2013, sygn. akt VII SA/Wa 3026/12, uchylającym decyzje [...]WINB Nr [...]oraz poprzedzającą ją decyzję PINB [...] Nr [...] również zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na wznowienie robót. Jak wynik z akt sprawy działka nr ewid. [...]z obrębu [...] zabudowana jest segmentem mieszkalnym, stanowiącym wyodrębnioną funkcjonalnie, lecz nie konstrukcyjnie część budynku szeregowo - mieszkalnego, zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w [...]. Postanowieniem z dnia [...]marca 2005 r. nr [...] wydane w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, którym W. J. i B. Ł. zostali zobowiązani do przedłożenia stosownych dokumentów dotyczących samowolnej budowy przedmiotowego segmentu mieszkalnego. W dniu [...]maja 2011 r. przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadził oględziny na przedmiotowej nieruchomości i w protokole stwierdził, że na działkach nr ew. [...]do [...]przy ul. [...]od nr [...]do nr [...]w [...]usytuowany jest budynek mieszkalny o sześciu wyodrębnionych lokalach mieszkalnych. Przedmiotowy segment, znajdujący się na działce nr [...]jest w stanie surowym otwartym, pokryty dachem, otynkowany. Ściany wydzielające segment mieszkalny są wykonane z bloczków pianobetonowych gr. 24 cm, segment posiada samodzielne wejście i wjazd do garażu z ul. [...]. Ustalono, że przedmiotowa działka zabudowana jest segmentem mieszkalnym stanowiącym wyodrębnioną funkcjonalnie, lecz nie konstrukcyjnie część budynku szeregowo - mieszkalnego jak to określił autor projektu budowlanego, którego kserokopię złożyli W. J. i B. Ł.. Inwestorzy wypełnili obowiązek nałożony tym postanowieniem i przedłożyli 4-egzemplarze projektu budowlanego zamiennego segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]w obrębie [...]budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]w obrębie [...] w [...] sporządzonego w zakresie architektury i zagospodarowania terenu przez mgr inż. arch. O. C. posiadającego stosowne uprawnienia budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]wydał w dniu [...]grudnia 2011 r. postanowienie nr [...], którym ustalono opłatę legalizacyjną z tytułu samowolnej budowy segmentu mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...]w obrębie [...], stanowiącego własność W. J. i B. Ł., przy ul. [...]w [...]w wysokości 50.000 zł, na które z zachowaniem ustawowego terminu zażalenie złożył W. J., a [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2012 r. nr [...]utrzymał mocy to postanowienie. W dniu [...]kwietnia 2012 r. W. J. wpłacił w/w opłatę legalizacyjną. Jak z powyższego wynika organy nadzoru budowlanego uznały, że istnieje możliwość legalizacji obiektu i zastosowania art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ budowa nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem oraz zgodna jest z ustaleniami znajdującej się w aktach sprawy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania. Wobec powyższego oraz faktu, iż W. J. wpłacił opłatę legalizacyjną z tytułu samowolnej budowy segmentu mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...]w obrębie [...], stanowiącego własność W. J. i B. Ł., przy ul. [...]w [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]w dniu [...]marca 2015 r. wydał decyzję nr [...]zatwierdzającą projekt budowlany i zezwolił na wznowienie robót z uwagi na fakt, iż nie są one zakończone w oparciu o przepis w myśl art. 49 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...]z dnia [...]marca 2015 r. wskazał, że segment mieszkalny na działce nr ew. [...]z obręb [...]budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]został wybudowany samowolnie, tj. bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego budowę. Tym samym prawidłowym jest zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym trybu przewidzianego w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane W. J. zakwestionował w odwołaniu przede wszystkim ustalenie przez organ powiatowy adresata obowiązków związanych z zalegalizowaniem segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]z obrębu [...]. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu W. J. dot. nieprawidłowo ustalonego adresata decyzji, wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 52 Prawa budowlanego podmiotami obowiązanymi na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 49 tej ustawy są inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Przepis art. 52 jako adresata rozstrzygnięć związanych z samowolnie wybudowanym obiektem budowlanym wymienia alternatywnie inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie nie został jednoznacznie ustalony wykonawca robót budowlanych związanych budową segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]z obręb [...]budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w [...]. Nie budzi natomiast wątpliwości organu, iż zarówno W. J. i B. Ł. posiadają tytuł prawny do nieruchomości na której pobudowano sporny budynek. Wobec faktu, iż W. J. i B. Ł. dysponują wszelkimi prawami związanymi z przedmiotową inwestycją, wszelkie rozstrzygnięcia, w tym decyzja zmierzająca do legalizacji samowoli budowlanej powinny być kierowane do jej prawnych właścicieli. Natomiast kwestia wewnętrznych stosunków między współwłaścicielami działki nr ew. [...]z obręb [...]a wykonawcą wybudowanego tam segmentu i ewentualne rozliczenia majątkowe pomiędzy nimi pozostają poza zainteresowaniem organu budowlanego. Tego typu sprawy podlegają bowiem przepisom cywilno - prawnym i orzekającym na ich podstawie sądom powszechnym. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sporna inwestycja objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza [...]Nr [...]z dnia [...] września 2000r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego składającego się z sześciu segmentów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz przyłączy: wodociągowego, gazowego, kanalizacyjnego i energetycznego na działkach cwid. Nr [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]. Lokalizacja przedmiotowego segmentu mieszkalnego jest zgodna z powołanymi warunkami zabudowy, jak również nie narusza przepisów prawa budowlanego. Przedłożone również zostały 4-egzcmplarze projektu budowlanego segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]z obrębu [...], sporządzonego [...]listopada 201 lr., z którego wynika m.in., iż wykonana konstrukcja segmentu znajduje się w dobrym stanie technicznym, jest prawidłowo połączona z konstrukcją sąsiednich segmentów, nie zagraża bezpieczeństwu zdrowia, życia i mienia oraz nadaje się do kontynuowania pozostałych robót budowlanych. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny i zgodny z przepisami budowlanymi oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W. J. wpłacił też opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł za samowolną budowę segmentu mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ew. nr [...]w obrębie [...] budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]w obrębie [...], przy ul. [...]w [...]. Organ nadmienił, że w piśmie z dnia [...] lipca 2015, stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu, W. J. i B. Ł. oświadczyli, iż ich wolą jest zalegalizowanie spornego segmentu mieszkalnego. W treści pisma wskazali wprost, iż cyt. "(...) w miarę naszych możliwości, wykonamy wszystkie obowiązki i wykorzystamy wszystkie przyznane nam prawa by doprowadzić do tej legalizacji". Skargę do Sądu wnieśli W. J. i B. Ł., którzy wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Proszą również o wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowień [...]WINB nr [...]z dnia [...].04.2012 r oraz poprzedzającego je postanowienia PINB [...] nr [...]z dnia [...].12.2011 r, postanowienia PINB [...] nr [...]z dnia [...].06.2011 r i postanowienia nr [...] z dn. [...].03.2005 r. – ponieważ to nie Oni powinni być adresatami tych orzeczeń. Ponadto Skarżący twierdzą, że nie wykonali żadnego z nałożonych w trybie art. 48 ust. 3 obowiązków, co w wykonaniu art. 48 ust. 4 powinno skutkować wydaniem nakazu rozbiórki z art. 48 ust. 1. Kontynuowanie postępowania w trybie art. 49 pomimo nie wypełnienia obowiązków nałożonych w trybie art. 48 ust. 3 rażąco narusza art. 48 ust. 4 i art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2015 r. [...]utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...]z dnia [...]marca 2015 r., zatwierdzającą projekt budowlany segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]z obręb [...]budynku mieszkalnego na działkach nr w. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]i udzielająca W. i B. Ł. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie segmentu mieszkalnego na działce nr [...]. W sprawie zakończonej powyższą decyzją bezspornym było, czego również nie kwestionują Skarżący - iż segment mieszkalny na działce nr ew. [...]z obręb [...]budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w [...]został wybudowany samowolnie, tj. bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego budowę. Zdaniem stron skarżących inwestycja na działce [...]z obrębu [...]w [...] rozpoczęta została bez ich wiedzy i kontynuowana pomimo sprzeciwów Skarżących. Skarżący podnieśli, że sytuacja ta była wynikiem błędnych decyzji o pozwoleniach na budowy na działkach sąsiednich. Decyzje te, zdaniem Skarżących, pozwalały na budowę pięciu budynków jednorodzinnych zatwierdzając jednocześnie do realizacji fragmenty projektu przedstawiającego jeden budynek zabudowujący sześć działek [...]do [...]. Skarżący podnieśli, że ich działkę zabudowuje fragment budynku zabudowującego również inne działki a nie budynek jednorodzinny, de facto organ żąda doręczenia projektu fragmentu budynku rzeczywiście zabudowującego działkę [...]. Skarżący wyjaśnili, że nie mogli przekonać organów do powyższej tezy i dlatego postanowili wykonać projekt oraz uiścić opłatę legalizacyjną. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, że w sprawie ustalone zostało jednoznacznie, że na działce nr ew. [...]z obręb [...]rozpoczęto samowolnie ( bez pozwolenia na budowę) budowę segmentu mieszkalnego budynku mieszkalnego wraz budową innych segmentów na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]. Pozostałe segmenty były realizowane w oparciu o pozwolenia na budowę. Tym samym prawidłowym było zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym trybu przewidzianego w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Procedura określona w powołanym przepisie dotyczy bowiem możliwości legalizacji obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl art. 48 Prawa budowlanego, aby można było zalegalizować obiekt budowlany lub jego część wybudowaną bez wymaganego pozwolenia na budowę należy spełnić łącznie następujące przesłanki: budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, przedłożone zostaną dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3, uiszczona zostaje opłata legalizacyjna. Art. 49 stanowiący kontynuację przepisów art. 48, reguluje procedurę legalizacji samowoli budowlanej i w tym trybie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego kontynuował postępowanie traktując otrzymane w wyznaczonym terminie dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3 jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Zgodnie z art. 49 ust. 4 powołanej ustawy właściwy organ po stwierdzeniu: zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonania projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz uiszczenia opłaty legalizacyjnej, wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. W przedmiotowej sprawie nie został jednoznacznie ustalony wykonawca robót budowlanych związanych budową segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]z obręb [...]budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]. Nie budzi natomiast wątpliwości, iż zarówno W. J. i B. Ł. posiadają tytuł prawny do nieruchomości na której pobudowano sporny budynek. Wobec faktu, iż W. J. i B. Ł. dysponują wszelkimi prawami związanymi z przedmiotową inwestycją, wszelkie rozstrzygnięcia, w tym decyzja zmierzająca do legalizacji samowoli budowlanej powinny być i były kierowane do jej prawnych właścicieli skoro podmiotami obowiązanymi na swój koszt dokonać czynności nakazanych w ww/w przepisach są inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Przepis art. 52 Prawa budowlanego jako adresata rozstrzygnięć związanych z samowolnie wybudowanym obiektem budowlanym wymienia alternatywnie inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Ponieważ legalizacja samowoli jest dobrowolnym zobowiązaniem inwestora lub właściciela to zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego ma on prawo nie zaś obowiązek legalizacji samowoli. Podkreślenia przy tym wymaga, iż wykonanie każdego z etapów legalizacji przewidzianych w art. 49 Prawa budowlanego jest uprawnieniem, a nic obowiązkiem Skarżącego. Reasumując, Skarżący postanowieniem z dnia [...]marca 2005 r. nr [...]wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, zostali zobowiązani do przedłożenia stosownych dokumentów dotyczących samowolnej budowy przedmiotowego segmentu mieszkalnego. Wypełnili obowiązek nałożony tym postanowieniem i przedłożyli 4-egzemplarze projektu budowlanego zamiennego segmentu mieszkalnego na działce nr ew. [...]w obrębie [...]budynku mieszkalnego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]i [...]w obrębie [...]w [...]sporządzonego w zakresie architektury i zagospodarowania terenu przez mgr inż. arch. O. C. posiadającego stosowne uprawnienia budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]wydał w dniu [...] grudnia 2011 r. postanowienie nr [...], którym ustalono opłatę legalizacyjną z tytułu samowolnej budowy segmentu mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...]w obrębie [...], stanowiącego własność W. J. i B. Ł., przy ul. [...]w [...]w wysokości 50.000 zł. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2012 r. nr [...]utrzymał mocy to postanowienie. W dniu [...]kwietnia 2012 r. W. J. wpłacił w/w opłatę legalizacyjną. Skoro więc właściciele nieruchomości w sposób dobrowolny wykonali nałożone na nich obowiązki to akceptowali i godzili się na wznowienie robót budowlanych. Zgodnie z art. 49 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań, określonych w ust. 1, właściwy organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. Zawarte w art. 49 ust. 4 sformułowanie "organ wydaje" oznacza, że organ nadzoru budowlanego po stwierdzeniu zaistnienia wszystkich przesłanek koniecznych do legalizacji samowoli budowlanej jest nie tylko uprawniony, ale i zobligowany do wydania rozstrzygnięcia o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. W niniejszej sprawie zostały zatem spełnione wszystkie warunki niezbędne w myśl art. 48 ustawy Prawo budowlane do legalizacji spornej samowoli budowlanej. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji