VII SA/Wa 2039/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2011 r. sprawy ze skargi W. G., B. M. i W. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D. N.. adwokata P. K.a, adwokata Z. K., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwoty po 307,50 zł (trzysta siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym tytułem zastępstwa prawnego kwoty po 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwoty po 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). Decyzją z dnia [..] grudnia 2008 r., Nr [...], Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [..] października 2008 r. Miasta W. -złożonego przez pełnomocnika inwestora, zmienionego i uzupełnionego w dniu 17 października 2008 r., zatwierdził projekt budowlany i wydał dla Miasta W. pozwolenie na budowę ulicy P. na odcinku od ulicy P. do ulicy S., na terenie działek nr ewid. [...] z obrębu [...], oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu ciągłą niebieską linią, położonych w Dzielnicy B. w W. Wykonanie robót budowlanych zatwierdzonych ww. decyzją polegać będzie na poszerzeniu zachodniej jezdni w okolicy ul. S. , budowie chodnika i ścieżki rowerowej, budowie oświetlenia ulicznego oraz rozbiórce obiektów kolidujących z inwestycją. Przedmiotową inwestycję organ architektoniczno-budowlany zaliczył do kategorii obiektu: XXV oraz nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożyły B. M. i W. T. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wnioskodawczynie wskazały, że organ nie wywiązał się z ustawowego obowiązku wywieszenia na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Dzielnicy B. obwieszczenia zawiadamiającego o wydaniu decyzji, nie opublikował ww. obwieszenia na stronie internetowej i w prasie lokalnej, jak również nie doręczył zawiadomienia na podstawie art. 11 f ust. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), pod rządami której zostało wydane ww. pozwolenie na budowę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu ww. wniosku - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta W. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że do przywrócenia terminu muszą być spełnione łącznie 4 przesłanki wskazane w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. W ocenie organu jedna z tych przesłanek w niniejszej sprawie nie została spełniona, tj. przesłanka braku winy strony. Wojewoda [...] uznał, że podnoszona we wniosku okoliczność braku powzięcia wiadomości o prawidłowo ogłoszonej, w trybie art. 49 k.p.a., decyzji nie jest przeszkodą trudną do przezwyciężenia i niezależną od osoby zainteresowanej, a termin na złożenie odwołania jest określony w k.p.a. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 1998 r. sygn. akt I SA/Ka 1718/96 wskazał, że przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] stwierdził, że pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. W jego ocenie z akt sprawy wynika, że obwieszenie zawiadamiające o wydaniu decyzji zostało prawidłowo ogłoszone, a przepis art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli W. G., B. M., W. T., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] Nr [...]. Skarżący wskazali, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie została im doręczona jako stronom postępowania, jak również nie zostali zawiadomieni o wydaniu tej decyzji, co uniemożliwiło skarżącym wniesienie odwołania w odpowiednim terminie. O pozwoleniu na budowę dowiedzieli się w dniu 17 marca 2009 r., które T. G. i W. T. otrzymali od organu w dniu 17 marca 2009 r., zaś W. G. otrzymał w dniu 14 kwietnia 2009 r. W ocenie skarżących decyzja ta została im doręczona bez załącznika, co w ich ocenie oznacza, że dokonane doręczenie niekompletnej decyzji jest nieskuteczne. Pomimo tego w dniu 31 marca i 28 kwietnia 2009 r. wnieśli odwołania, które w ocenie skarżących zostały wniesione w terminie. Ponadto skarżący podali, że przy ogłoszeniu decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie zastosował art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do skargi W. G. organ wyjaśnił, iż skarżący nie był stroną zaskarżonego postanowienia z dnia[...] sierpnia 2009r., gdyż wraz z odwołaniem nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowienie objęte skargą zostało wydane po rozpoznaniu wniosków złożonych przez W. T. i B.M Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U 2002r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z [...] grudnia 2008r. Już na wstępie wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że wniosek o przywrócenie terminu, złożyły jedynie B. M. i W. T., a zatem W. G. nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) zwanej dalej p.p.s.a., i z tego względu jego skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści powołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto zgodnie z § 2 art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, póz. 62). W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Sąd uznał, iż skarga B. M. i W. T. nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, stąd też podlega ona również oddaleniu. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do jego treści w razie uchybienia terminu należy przywrócić go na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę taką zgodnie z § 2 tego artykułu należy jednak wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z nią należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Oznacza to, że zainteresowany musi wykazać istnienie okoliczności faktycznych uzasadniających brak jego winy w uchybieniu terminu, a rzeczą organu jest ocena tego braku - stosownie do zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności wymaganego od strony. Przesłankami negatywnymi - wykluczającymi możliwość przywrócenia zaniedbanego terminu, a nawet merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu są zatem: - uchybienie 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu bądź, - brak uprawdopodobnienia obiektywnej przeszkody (przeszkód) uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej w terminie. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła druga ze wskazanych, negatywnych przesłanek. Z przepisu art. 58 kpa wynika niewątpliwie, że samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Skarżące w żaden sposób nie uprawdopodobniły braku winy, podały jedynie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie była wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Dzielnicy W. B., nie została opublikowana na stronie internetowej tego urzędu, a także nie została doręczona na podstawie art. 11 f ust. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw. Wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom skargi przepis tej ustawy nie ma w niniejszej sprawie zastosowania bowiem postępowanie w sprawie budowy drogi wszczęto pod rządami starej ustawy tj. z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i zastosowanie miał art. 28 ust 1 i2 tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008r., nr 154, poz. 958): "1. Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe. W postępowaniu dotyczącym ustalania wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogi publiczne stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą". Natomiast stosownie do wymienionego art. 28 ust. 1 i 2 ww. ustawy wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o pozwoleniu na budowę drogi wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony, w drodze obwieszczeń, w urzędach gmin oraz w prasie lokalnej. Zawiadomienie o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę drogi zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią tej decyzji. Przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Analiza akt sprawy wykazała, iż ogłoszenia o pozwoleniu na budowę ulicy P. na odcinku od ulicy P. do S. zostały opublikowane prawidłowo. W dniu 5 grudnia 2008r. - na stronie internetowej Urzędu W., w dniach 10-24 grudnia 2008r. wywieszone zostały na tablicy ogłoszeń w Urzędzie W. Dzielnicy B., w dniach 9-23 grudnia 2008r. - w Biurze Architektury i Planowania Przestrzennego, natomiast w dniu 10 grudnia 2008r. opublikowano w prasie lokalnej i w "Ż.". Zdaniem Sądu podane w zaskarżonym postanowieniu stwierdzenie, iż strona skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu, nie jest dowolne i wynika z prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dlatego orzeczenie organu odwoławczego, odmawiające skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania należy uznać za trafne i zgodne z prawem. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest więc dopuszczalne, jeżeli strona nie uprawdopodobni, że uchybienie terminu nie zostało przez nią zawinione. Przesłankę braku winy należy oceniać na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że jej dopełnienie w ustawowym terminie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Niewątpliwie to po stronie zainteresowanego istnieje obowiązek wskazania na istnienie przeszkód, które -w jego ocenie - uniemożliwiły dokonanie określonej czynności w zakreślonym terminie. Muszą to być okoliczności istniejące obiektywnie, niezależne od woli strony. Ciężar dowodu, iż środek odwoławczy złożony został w terminie jak też, że ewentualne spóźnienie jest niezawinione spoczywa na stronie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Skarżące nie uczyniły nic aby wykazać, iż w istocie nie ponoszą one winy w uchybieniu terminie do złożenia odwołania, tym bardziej, iż decyzja Prezydenta . W. z dnia [...] grudnia 2008r. zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobnie wniesienia środka zaskarżenia. Postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo zgodnie z zasadami zawartymi w przepisach art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, organ administracji podjął bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.