VII SA/Wa 2041/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Polska S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 26 sierpnia 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) pełnomocnik [...] Polska S.A. z siedzibą [...] adw. M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla miasta K. z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...]. Pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadny z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu w postaci strat finansowych skarżącej spółki, która wykorzystuje przedmiotową stację zgodnie z jej przeznaczeniem, dla celów utrzymania i prawidłowego funkcjonowania sieci telefonii komórkowej na tym terenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazanie przesłanek wstrzymania oraz ich uzasadnienia spoczywa na stronie wnoszącej wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącej spółki w skardze formułuje, ogólnikowy zarzut, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji może wystąpić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci strat finansowych skarżącej spółki. Pełnomocnik skarżącej spółki, według Sądu, nie wskazał jakie konkretnie mogą wystąpić straty po stronie skarżącej spółki i jaki mogą mieć wpływ te straty dla skarżącej spółki. Dodatkowo przypomnieć należy, że sąd wydając postanowienie o wstrzymaniu wykonania nie dokonuje oceny zasadności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 FZ 163/04), bowiem niezgodność z prawem , która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie, a merytoryczna ocena legalności decyzji w tym postępowaniu poddawałaby w wątpliwość istotę sądownictwa administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i orzekł jak w sentencji postanowienia