VII SA/Wa 2043/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Anna Dmowska - Paczuska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Miasta [...] - Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [....] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [... w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych w budynku wielorodzinnym skargę oddala Przedmiotem skargi Miasta [....] - Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego z [....] czerwca 2012 r. nr [....] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego [....] z [....] kwietnia 2012 r. nr [...]. Orzeczenie to zostało wydane w sprawie wszczętej przez organ powiatowy z urzędu, w zakresie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [....]. Wskazaną decyzją z [...] kwietnia 2012 r. organ powiatowy, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), nakazał Miastu [...] (jako właścicielowi budynku) wykonanie następujących robót budowlanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [....] w [....]: wymianę dachówki wraz z uszczelnieniem i wymianą obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych (w pkt 1) oraz remont płyty balkonowej lokalu nr 3 wraz z zabezpieczeniem balustrady balkonu (w pkt 2), w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na przeprowadzone w dniu 20 marca 2012 r. oględziny na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [....] oraz powołał się na złożoną do akt w kopii dokumentację techniczną opisanego budynku. Podał, iż w trakcie oględzin nieruchomości stwierdzono zły stan techniczny dachówki, obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych, a także płyty balkonowej lokalu nr 3. Podał również, że zły stan techniczny w ww. zakresie wynika też z przedłożonej opinii technicznej z przeglądu pięcioletniego obiektu sporządzonej w 2009 r., w której usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości zostało określone jako pilne. Organ powiatowy wskazał następnie, iż zgodnie z wypisem z kartoteki budynków z 20 lutego 2012 r., przekazanym przy piśmie Delegatury Biura Geodezji i Katastru w [....] z 20 lutego 2012 r., znak: [....], właścicielem budynku przy ul. [....] w [....] jest Miasto [....], zaś zarządcą - Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [....]. Zauważył jednocześnie, iż zgodnie z art. 61 ustawy – Prawo budowlane kwestia stanu technicznego budynku leży w gestii właściciela bądź zarządcy tego obiektu. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń i korzystając z uprawnień wynikających z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organ powiatowy wskazał w konsekwencji, iż w sprawie należało orzec jak w sentencji. Ustosunkowując się do uwag zarządcy obiektu, wniesionych do protokołu oględzin obiektu budowlanego z 20 marca 2012 r., organ powiatowy stwierdził, że zgłoszenie roszczeń następców prawnych dawnych właścicieli hipotecznych budynku przy ul. [...] nie jest przedmiotem zainteresowania organu nadzoru budowlanego. Za stan techniczny obiektu odpowiada jego właściciel, zaś aktualnym właścicielem budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [....] jest Miasto [....]. Kwestie dochodzenia ewentualnych odszkodowań czy zwrotów poniesionych kosztów na dokonywane naprawy i remonty od następców prawnych dawnych właścicieli hipotecznych, nie będą oceniane przez organ nadzoru budowlanego, bowiem są to kwestie regulowane przepisami prawa cywilnego i należą do właściwości sądów powszechnych. W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia, Miasto [....] reprezentowane przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [....] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej dotyczy ona remontu dachu. Podniesiono, iż zakres robót wymagających pozwolenia na budowę w odniesieniu do dachu w połączeniu z roszczeniami do budynku, "czyni kwestionowaną decyzję na dzień dzisiejszy niewykonalną". Natomiast naprawa balkonu, jako że mieści się w pojęciu konserwacji zostanie wykonana w nakazanym terminie, dla zapewnienia bezpieczeństwa. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [....] czerwca 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wskazanego odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [....] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Stwierdził przy tym, że postępowanie pierwszoinstancyjne prowadzone było we właściwym trybie uregulowanym w art. 66 ustawy Prawo budowlane, zawierającym katalog przesłanek, których wystąpienie obliguje organ nadzoru budowlanego do nałożenia nakazu -wykonania określonych robót budowlanych- na właściciela lub zarządcę obiektu, w celu doprowadzenie obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że konstrukcja tego unormowania wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w przepisie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Organ odwoławczy zaznaczył także, wskazując na dyspozycję art. 61 i art. 5 ust. 2 omawianej ustawy, że to właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z przepisami prawa. W związku z powyższym jedynymi adresatami rozstrzygnięć w sprawie dotyczącej stanu technicznego obiektu budowlanego mogą być albo właściciel albo zarządca obiektu, bez względu na ewentualną możliwość zwrotu obiektu budowlanego w przyszłości następcom prawnym poprzednich właścicieli i możliwymi z tego tytułu roszczeniami. Konkludując, organ uznał, iż decyzja wydana w I instancji prawidłowo obowiązkiem obciąża właściciela, którym w sprawie bezsprzecznie w chwili obecnej jest Miasto [....]. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że zarówno ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonych przez organ powiatowy kontroli, jak i załączona do akt sprawy opinia techniczna z przeglądu 5-letniego, wskazują na zły stan techniczny budynku mieszkalnego przy ul. [....] w [....], obligujący do nałożenia stosownych obowiązków. Wskazał m. in. na to, że organ powiatowy w trakcie oględzin stanu technicznego budynku przy ul. [....] w [....], przeprowadzonych w dniu 20 marca 2012 r. stwierdził, iż z oględzin zewnętrznych wynika, że stan budynku jest dość dobry, aczkolwiek niektóre elementy zgodnie z protokołami pięcioletnim i rocznym przeglądów technicznych wymagają pilnego lub natychmiastowego podjęcia wykonania robót budowlanych. Są to m.in. wymiana dachówki i obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych, remont płyty i balustrady na balkonie przy lokalu nr 3, wymiana okien i drzwi wejściowych, naprawa lub wymiana ogrodzenia. W aktach sprawy znajduje się również, jak zauważył organ odwoławczy, protokół przeglądu budynku - pięcioletni ul. [....], zawierający zalecenia wykonania robót budowlanych w trybie pilnym w zakresie: wymiany dachówki, uszczelniania i wymiany obróbek blacharskich, zabezpieczenia balustrad. Powyższe, jak uznał organ odwoławczy, uzasadniało nałożenie na obecnego właściciela budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [....] w [....], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wskazanych obowiązków. Na koniec, odnosząc się do treści odwołania organ wojewódzki stwierdził, że przywołane roszczenia osób trzecich o charakterze cywilno-prawnym, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie organu administracyjnego dotyczące stanu technicznego obiektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasto [....] - Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [....], wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] kwietnia 2012 r. w zakresie, w jakim decyzje te dotyczą wymiany dachówki wraz z uszczelnieniem i wymianą obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych, w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zajął żadnego stanowiska w przedmiocie terminu wykonania nakazanych robót, mimo że z treści odwołania wynikało jednoznacznie, że jest on obiektywnie nierealny. Strona skarżąca zarzuciła, iż we wskazanym zakresie organ w ogóle nie rozważył podniesionych przez nią w odwołaniu argumentów. Nadto, strona skarżąca zarzuciła, że ani organ I instancji, ani II nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, który nakładałby na skarżącą obowiązek wykonania wskazanych robót. Podstawy do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nie mogą stanowić wyłącznie przepisy art. art. 61 i 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Nakazując wykonanie określonych prac organ nadzoru nie wskazał przepisów odnoszących się do stanu technicznego poszczególnych elementów określających wymagania, jakim powinny odpowiadać. Brak właściwego uzasadnienia skutkuje tym, że nie można stwierdzić na czym polega nieodpowiedni stan techniczny obiektu. Organ nadzoru może zaś uznać stan techniczny za nieodpowiedni tylko wówczas, gdy stan obiektu narusza wymagania określone w obowiązujących przepisach - konkretnej normie prawnej (wyrok NSA z dnia 26.11.2010 r. sygn. akt II OSK 1794/09). Strona skarżąca podniosła także, że co prawda art. 66 ustawy Prawo budowlane obliguje organ nadzoru budowlanego do wskazania terminu wykonania obowiązku wymienionego w art. 66 ust. 1 pkt 3, to jednak termin ten powinien być realny. Tymczasem organ odwoławczy utrzymując w mocy wyznaczony przez organ I instancji termin trzymiesięczny nie przeanalizował, czy inwestor jest w stanie we wskazanym w decyzji terminie wykonać nałożone na niego obowiązki. Wyznaczając nierealny termin 3 miesięcy na roboty wymienione w pkt 1 decyzji w tym wymianę dachówki organ I instancji, a tym bardziej organ II instancji mimo podniesienia tego zarzutu w odwołaniu, pominęli takie okoliczności, jak fakt, że nakazany zakres robót wymaga wykonania projektu przez wykonawcę wyłonionego w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, akceptacji konserwatora, gdyż obiekt jest wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków, pozwolenia na budowę, wyłonienia wykonawców robót w ramach trybu określonego ustawą o zamówieniach publicznych (przetarg nieograniczony), zbliżającego się okresu jesienno - zimowego utrudniającego lub wręcz uniemożliwiającego realizację robót na dachu. Utrzymanie przez organ II instancji zaskarżonej decyzji w mocy jest ponadto niezrozumiałe również z uwagi na fakt, że wykonanie wskazanych robót nie było podyktowane istniejącym potencjalnym niebezpieczeństwem, a jedynie nieodpowiednim stanem technicznym nie stanowiącym zagrożenia. W świetle powyższych okoliczności strona skarżąca stwierdziła, że organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Sądem w dniu 22 stycznia 2013 r., pełnomocnik strony skarżącej do protokołu rozprawy zmodyfikował zakres skargi. Wskazał, że skarga (z uwagi na zmianę stanu sprawy od dnia jej wniesienia) dotyczy zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie w jakim odnosi się ona do nakazu wymiany dachówki. Wyjaśnił, iż pozostałe roboty objęte kwestionowaną decyzją zostały wykonane, a termin wykonania prac, mocą decyzji PINB [...] z [....] stycznia 2013 r. nr [...] (wydanej w trybie art. 155 k.p.a.), został przedłużony do dnia 30 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja -w części kwestionowanej- prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [....] czerwca 2012 r. nr [....] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [....] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...], którą organ nakazał Miastu [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. [....] w [....], poprzez wykonanie następujących robót budowlanych: wymianę dachówki wraz z uszczelnieniem i wymianą obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych - pkt 1, remont płyty balkonowej lokalu nr 3 wraz z zabezpieczeniem balustrady balkonu - pkt 2. Na wykonanie opisanych robót mocą decyzji I instancji wyznaczono termin 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. W skardze, zmodyfikowanej na rozprawie przez pełnomocnika strony skarżącej, zakwestionowano decyzję organu wojewódzkiego w zakresie dotyczącym nakazu wymiany dachówki. Pozostałe obowiązki nałożone decyzją organu powiatowego i podtrzymane przez organ wojewódzki, nie stanowiły przedmiotu sporu w niniejszej sprawie (a to, jak wyjaśniono - wobec faktu ich wykonania). Strona skarżąca, nie zakwestionowała także wyznaczonego terminu na wykonanie nałożonych obowiązków, albowiem termin ten (jak wyjaśniła) został przez organ powiatowy w trybie art. 155 k.p.a. zmieniony (tj. wydłużony). Zatem, spór w sprawie dotyczył obciążenia strony skarżącej obowiązkiem wymiany dachówki w budynku przy ul. [..] w [...]. W ocenie strony skarżącej organy nie podały żadnego (oprócz art. 66 Prawa budowlanego) przepisu prawa materialnego, który nakładałby na skarżącą obowiązek wykonania tego rodzaju robót. Tym samym rozstrzygnięcia wydane w sprawie naruszają, w ocenie strony skarżącej, przepisy procesowe, w tym art. 107 k.p.a. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, w kwestionowanej części, Sąd nie dopatrzył się żadnej jej wadliwości. Podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (zastosowany w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). W myśl tego przepisu w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Wskazany przepis znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy więc usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Przy czym, przepis art. 66 Prawa budowlanego nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 ustawy i dodaje element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w przypadku, gdy właściciel lub zarządca obiektu zaniedbuje obowiązki określone w art. 61, a odnoszące się do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym. Wyjaśnić zatem należy, iż stosownie do treści art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego obowiązany jest utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. W ostatnim z wymienionych przepisów ustawodawca przyjął, iż obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Wskazany przepis art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego odsyła do przepisów techniczno-budowlanych, a wynika z niego, iż obiekt winien być projektowany i budowany w sposób zapewniający spełnienie wymagań dotyczących m. in. bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania. Do przepisów technicznych precyzujących wymogi, jakim winny czynić zadość obiekty budowlane należy zaliczyć natomiast m. in. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.). Tak też wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku przytoczonym w skardze, z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1794/09. Przepis § 5 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, iż okresowej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, podlegają elementy budynku narażone na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania, których uszkodzenia mogą powodować zagrożenie m. in. dla bezpieczeństwa osób i konstrukcji budynku. W ust. 2 pkt 4 przepis ten stanowi zaś, że w toku ww. kontroli, szczegółowym sprawdzeniem należy objąć stan techniczny pokryć dachowych. Warto też zwrócić uwagę, iż zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia, dane zawarte w protokole kontroli okresowej budynku (przeprowadzanej w celu jego właściwego użytkowania – v. § 4), powinny stanowić podstawę do sporządzenia zestawienia robót remontowych budynku. Powyższe, w ocenie Sądu, bezspornie dowodzi, iż obowiązkiem właściciela/zarządcy obiektu wynikającym z art. 61 ustawy materialnej jest utrzymanie w należytym stanie technicznym także pokrycia dachowego budynku, a uchybienie temu obowiązkowi może mieć wpływ na bezpieczeństwo konstrukcji i użytkowania budynku, i uprawnia, czy wręcz obliguje organ nadzoru budowlanego do zastosowania art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Dostrzec bowiem trzeba, iż konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot: "... właściwy organ nakazuje..." wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany (na co słusznie zwrócił uwagę organ wojewódzki orzekając w sprawie). Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz również zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika bezspornie zły stan techniczny pokrycia dachowego. Wskazuje na to nie tylko dokumentacja techniczna przedłożona w sprawie przez zarządcę obiektu, ale również ustalenia organu powiatowego poczynione podczas oględzin obiektu w dniu 20 marca 2012 r. W protokole przeglądu budynku – pięcioletnim, mającym miejsce w dniach 26-29 czerwca 2009 r., wskazano, iż pokrycie dachowe wymaga napraw w trybie pilnym. Wskazano przy tym na dużą ilość dachówki popękanej leżącej luźno na dachu i częściowo jako gruz w rynnach. We wnioskach końcowych do tego protokołu podano natomiast, iż budynek jest w stanie konstrukcyjnym nie stwarzającym zagrożeń, nadaje się do dalszej eksploatacji, pod warunkiem (co należy podkreślić) spełnienia wskazanych zaleceń mających wpływ na konstrukcje budynku. Jednocześnie w omawianym protokole wyjaśniono, iż zapis "pilne" oznacza bezwzględne podjęcie wykonania robót, niezależnie od pozytywnej opinii o budynku w całości. Oględziny obiektu przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego w toku niniejszego postępowania, tj. w dniu 20 marca 2012 r. (a więc kilka lat po przeglądzie pięcioletnim), wykazały, że stan techniczny pokrycia dachowego budynku jest nadal zły. Stwierdzono m. in. konieczność wymiany dachówki dostrzegając tym samym, że pomimo zaleceń zawartych w protokole z przeglądu pięcioletniego (określonych jako pilne), prace w tym zakresie nie miały miejsca. Powyższe, w ocenie Sądu, obligowało organ do zastosowania ww. art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wskazane okoliczności wypełniały bowiem dyspozycję tej normy prawnej. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie bezspornie wskazuje na zły stan techniczny pokrycia dachowego, a przytoczone powyżej przepisy, w tym rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych wyraźnie wskazują na obowiązek właściciela/zarządcy utrzymania w należytym stanie także i tego elementu obiektu. W konsekwencji Sąd stwierdza, iż nie dopatrzył się, aby w sprawie doszło do nieuzasadnionego zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i w oparciu o ten przepis wadliwego nałożenia obowiązku na właściciela budynku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, poprzez wymianę dachówki. Na marginesie Sąd dostrzega, iż z przedłożonej na rozprawie kopii decyzji organu powiatowego z [...] stycznia 2013 r. nr [....] (wydanej w trybie art. 155 k.p.a.) wynika, iż ubiegając się o zmianę terminu wyznaczonego na wykonanie nałożonych obowiązków, strona skarżąca przedłożyła opinię techniczną zalecającą niezwłoczne wykonanie dodatkowych zabezpieczeń przed spadającymi elementami pokrycia dachu. Treść przywołanej opinii potwierdza tylko prawidłowość zastosowania w sprawie ww. art. 66 ust. 1. Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia w sprawie przepisów procesowych. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został w sposób prawidłowy ustalony, tj. na podstawie wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego. Prawidłowo również -w okolicznościach sprawy- zastosowano art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Sentencja decyzji organu powiatowego, utrzymanej w mocy zaskarżonym orzeczeniem (i sformułowany w niej obowiązek), jest czytelna - nie budzi wątpliwości sposób jej wykonania. Nadto, nakaz w niej określony został prawidłowo -tj. zgodnie z wykładnią art. 66 ust. 1 i art. 61 Prawa budowlanego- skierowany do właściciela obiektu, którym -jak ustalono- jest Miasto [....]. Wobec treści skargi Sąd zauważa nadto, iż zaskarżona decyzja odnosi się w uzasadnieniu do wszystkich istotnych w sprawie elementów, wyjaśnia stan sprawy i przedstawia wykładnię zastosowanego przepisu prawa materialnego. Odnosi się także do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu, w pełnym (co należy zaznaczyć) zakresie. Odwołanie dotyczyło obowiązku wymiany dachówki i wskazywało na "niewykonalność" decyzji w tej części, przede wszystkim z uwagi na zgłoszone do obiektu roszczenia następców poprzednich właścicieli. Słusznie w tej kwestii organ odwoławczy zauważył, iż okoliczność ta nie może w żaden sposób wpłynąć na rozstrzygnięcie organów nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej złego stanu technicznego obiektu. Słusznie też podał, że obowiązek orzeczony na podstawie art. 66 ust. 1, winien być skierowany do właściciela, a właścicielem budynku przy ul. [...] w [....] w chwili obecnej nadal jest Miasto [...]. W konsekwencji Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja w kwestionowanej części odpowiada prawu. Na koniec i w kontekście złożonej na rozprawie kopii decyzji organu powiatowego zmieniającej decyzję tego organu wydaną w kontrolowanej sprawie w I instancji (w zakresie terminu wyznaczonego na wykonanie nałożonych obowiązków), Sąd wyjaśnia, iż rozpoznając sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl tego przepisu, w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 20 lipca 2012 r., natomiast akta administracyjne przekazane do Sądu, jak i treść skargi oraz odpowiedzi na skargę nie wskazywały na fakt wszczęcia przez organ powiatowy przed tą datą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. Wprawdzie w aktach sprawy pozostawało pismo strony skarżącej o zmianę decyzji I instancji w zakresie terminu (nadane w dniu 6 lipca 2012 r.), ale na jego podstawie organ nie wszczął postępowania, poinformował jedynie stronę pismem z 16 lipca 2012 r., iż zmiana terminu wykonania obowiązku możliwa jest jedynie w przypadku przedłożenia właściwej opinii technicznej. Z uzasadnienia kopii decyzji organu powiatowego wydanej na podstawie art. 155 k.p.a. wynika, iż dopiero na skutek kolejnego pisma strony z 30 października 2012 r. uruchomiono ww. tryb nadzwyczajny (a więc bezspornie już po złożeniu skargi do Sądu na kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzję). Niemniej Sąd dostrzega również, iż decyzja w trybie art. 155 k.p.a. została wydana przed wyrokiem Sądu w niniejszej sprawie, a pełnomocnik skarżącej w kontekście tego orzeczenia zmodyfikował zakres skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.