VII SA/Wa 2044/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Marcin Maszczyński, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2026 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Ministra Finansów z dnia 18 czerwca 2025 r. znak: PR9.8011.6.3.2025.DUR w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 12 grudnia 2024 r. na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, z późn. zm.), art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. i D. C. - odmówił umorzenia w całości i w części opłaty legalizacyjnej w kwocie 300.000 zł nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2024 r. znak: [...] . W uzasadnieniu organ podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] maja 2024 r., znak: [...] ustalił dla M. i D. C. opłatę legalizacyjną w kwocie 300 000 zł za samowolną budowę parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z placem manewrowym i drogą dojazdową zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w obrębie geodez. "[...] " - gm. T. . W dniu 4 lipca 2024 r. do Wojewody Lubelskiego wpłynął wniosek M. i D. C. o umorzenie ww. opłaty legalizacyjnej. Wojewoda Lubelski wezwał wnioskodawców do przekazania w terminie 14 dni wypełnionego formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, ponadto do dostarczenia: 1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie wnioskodawcy otrzymali w ciągu minionych 3 lat (od 4 lipca 2021 r.), albo oświadczenia o wielkości otrzymanej pomocy de minimis w tym okresie, 2) oświadczenia o niekorzystaniu z pomocy publicznej, jeżeli wnioskodawcy z takiej pomocy nie korzystali. Do Wojewody Lubelskiego wpłynął formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, a także zaświadczenia o otrzymanej pomocy de minimis. Organ stwierdził, że formularz został błędnie wypełniony. W apkikacji SHRIMP2 (System Harmonogramowania Rejestracji i Monitorowanie Pomocy Publicznej) ujawniono bowiem przypadek pomocy de minimis udzielonej D. C. przez Prezesa Banku Gospodarstwa Krajowego w dniu 25 czerwca 2024 r. Wojewoda Lubelski ponownie wezwał wnioskodawców do przesłania: 1. wypełnionego formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, tj.: a) wskazania poprawnej wartości kwoty pomocy w pkt 9 części A formularza, b) wypełnienie części D formularza. 2. Wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie wnioskodawcy otrzymali w ciągu minionych 3 lat. Do Wojewody Lubelskiego wpłynęły żądane powyżej dokumenty. Następnie Wojewoda Lubelski pismem z dnia 27 sierpnia 2024 r., wezwał M. i D. C. do dostarczenia dokumentów potwierdzających ich sytuację rodzinną, majątkową i finansową. W związku z brakiem przedstawienia powyższych dokumentów, Wojewoda Lubelski pismem z dnia 7 października 2024 r., ponownie wezwał wnioskodawców do dostarczenia informacji potwierdzających sytuację rodzinną, majątkową i finansową wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. Wezwanie skierowane do D. C. zostało odebrane w dniu 10 października 2024 r., a skierowane do M. C. zostało odebrane w dniu 24 października 2024 r. Pismem z dnia 5 listopada 2024 r., M. C. i Pan D. C. zostali ponownie wezwani do przesłania dokumentów w celu ustalenia ich sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej. Do dnia wydania decyzji wnioskodawcy nie przekazali żądanych przez Wojewodę Lubelskiego dokumentów i informacji przedstawiających ich aktualną sytuację rodzinną, majątkową i finansową. Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 67a § 1 ust. 3 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Do zastosowania ulgi w zapłacie należności nie wystarczy powołanie się przez stronę na ogólną sytuację majątkową. Konieczne jest wykazanie konkretnych okoliczności, które spowodowały przejściowy i niezawiniony brak zdolności płatniczej uniemożliwiający wywiązanie się z ciążących obowiązków względem Skarbu Państwa. M. i D. C. nie uczestniczyli aktywnie w postępowaniu o udzielenie ulgi. Mimo wezwań, wnioskodawcy nie przedłożyli żadnych dokumentów. Wojewoda Lubelski trzykrotnie tj. pismem z dnia 27 sierpnia 2024 r., z dnia 7 października 2024 r., oraz z dnia 5 listopada 2024 r., wzywał strony do przesłania dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby określenie ich sytuacji. Wszystkie wezwania zostały odebrane. Wnioskodawcy nie poparli swojej prośby o umorzenie nałożonej na nich opłaty legalizacyjnej dokumentami przedstawiającymi ich sytuację rodzinną, majątkową, finansową, zdrowotną. Wobec braku materiału dowodowego nie można stwierdzić, że argumenty przedstawione we wniosku z dnia 2 lipca 2024 r. stanowią przesłankę do przychylenia się do prośby o umorzenie opłaty legalizacyjnej w całości lub w części zarówno pod kątem zaistnienia ważnego interesu strony czy interesu publicznego. Minister Finansów i Gospodarki decyzją z dnia 18 czerwca 2025 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej k.p.a.) oraz art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm.) w zw. z art 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. C. od decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 12 grudnia 2024 r. odmawiającej umorzenia w całości i w części opłaty legalizacyjnej w kwocie 300.000 zł, ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2024 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 49c ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane do opłat legalizacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił odpowiednio stosowany art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Na podstawie tego przepisu organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Udzielanie ulgi stanowi wyjątek od zasady ponoszenia opłat w pierwotnie ustalonej kwocie i terminie. Organ zobligowany jest do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego - do rozważenia istnienia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" w kontekście wniosku o umorzenie opłaty legalizacyjnej. Ustala się czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w tak trudnej sytuacji ekonomicznej, że uzasadnia ona przyznanie pomocy ze strony państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" wnioskodawca musi wykazać, że nie jest w stanie uiścić ustalonej opłaty legalizacyjnej. Z kolei przy wykładni pojęcia "interes publiczny" należy uwzględnić wartości, które powinny być respektowane ze względu na potrzebę zapewnienia ładu społecznego, tj. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Możliwość udzielenia ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej jest uzależniona od wystąpienia w indywidualnej sprawie jednej lub obydwu przesłanek, przewidzianych w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. ważnego interesu podatnika lub/i interesu publicznego. Nie jest możliwe, bez współpracy ze strony wnioskodawców, ustalenie ich sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej, która dawałaby podstawę do uznania istnienia jednej z przesłanek przyznania ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej. We wniosku M. i D. C. o umorzenie opłaty legalizacyjnej znalazło się stwierdzenie, iż za przyznaniem ulgi w postaci umorzenia opłaty legalizacyjnej "przemawia także nasza sytuacja majątkowa". W toku postępowania strony nie określiły nie tylko swojej sytuacji majątkowej, na którą powołali się we wniosku, ale także nie przekazali żadnych informacji pozwalających organom ustalić i ocenić sytuację majątkową, finansową, rodzinną, w tym zdrowotną ubiegających się o ulgę w zapłacie opłaty legalizacyjnej. Wnioskodawcy przesłali jedynie formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu o pomoc de minimis, a także zaświadczenia o otrzymanej pomocy de minimis. Jeśli podatnik nie wykazał swojego ważnego interesu ani interesu publicznego, to prawo nie pozwala na zastosowanie ulgi wobec zaległości podatkowych objętych wnioskiem. To podmiot wnioskujący o umorzenie ma obowiązek rzetelnego wyjaśnienia organom, jaka jest jego faktyczna sytuacja życiowa, zdrowotna i materialna. Muszą zaistnieć takie okoliczności, które pozwolą konkretnego wnioskodawcę potraktować w sposób uprzywilejowany wobec innych podatników, regulujących swoje zobowiązania. Wnioskodawcy nie wskazali na żadne okoliczności, które uzasadniają ważny interes podatnika lub interes publiczny. Ciężar udowodnienia występowania tych przesłanek spoczywa na podmiocie, który wnioskuje o przyznanie ulg. Minister Finansów zgodził się z Wojewodą Lubelskim, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia rzeczywistej sytuacji finansowej i ekonomicznej stron w sposób, który umożliwiałby ocenę istnienia w sprawie przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia opłaty legalizacyjnej, o których mowa w art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej. Minister Finansów rozpoznając na nowo sprawę objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nie dopatrzył się wad umożliwiających jego uchylenie. W realiach sprawy - Wojewoda Lubelski nie naruszył zasady postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, 77, 80 i 81 k.p.a., zasadnie ocenił brak przesłanek, umożliwiających zastosowanie ulgi, przewidzianych w art. 67a §1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu dotyczącym umorzenia opłaty, kwestia zasadności jej naliczenia, wysokości czy też adekwatności do stopnia naruszenia przepisów i wymogów Prawa budowlanego, nie stanowi podstaw faktycznych do ustaleń prawnych co do oceny przesłanek określonych w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia 18 czerwca 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 12 grudnia 2024 r. odmawiającą umorzenia opłaty legalizacyjnej w kwocie 300.000 zł. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności: a) pominięcie faktu, że ustalona opłata legalizacyjna została nałożona za "delikt" budowlany obejmujący infrastrukturę stacji paliw - wybrukowanie placu manewrowego, wybudowanie drogi pożarowej, a roboty te służą dobru społecznemu, co stanowi ważny interes publiczny; b) brak ustalenia wysokości otrzymanej pomocy de minimis. Organy błędnie nie zastosowały art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 49c ustawy Prawo budowlane. 2) art. 50 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. przez brak wzywania stron do uzupełnienia dokumentów. 3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji i umorzenia opłaty legalizacyjnej, mimo spełnienia przesłanek. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazała, że organ II instancji pominął argumenty podnoszone we wniosku dotyczące ważnego interesu publicznego. Organ dysponował całością akt postępowania, wobec czego mógł się dowiedzieć jaki był zakres przeprowadzonych robót budowlanych, ich cel i wpływ na poprawę bezpieczeństwa, zarówno pracowników, jak i klientów stacji benzynowej. W wyniku wykonanych prac istotnie zwiększono bezpieczeństwo pracowników i klientów stacji benzynowej. Wybrukowany fragment działki za stacją benzynową zwiększa bezpieczeństwa ruchu w obrębie stacji (np. by klienci sklepu, którzy nie tankują pojazdów mieli możliwość swobodnego dojazdu do drogi publicznej bez przejeżdżania w pobliżu dystrybutorów, gdzie odbywa się tankowanie). Z kolei wybrukowanie placu istotnie poprawiło bezpieczeństwo - kierowcy nie muszą unikać nierówności, co także ułatwia dokonywanie dostaw paliw oraz poruszanie się w obrębie stacji i jej obsługę. Wykonanie drogi pożarowej przyczyniło się do bezpieczeństwa użytkowników. Żaden z organów nie poczynił ustaleń w kwestii co było przedmiotem "deliktu" budowlanego i jaki był jego wpływ na poprawę bezpieczeństwa, przez co brak jest rozważań czy poprawa bezpieczeństwa stanowi ważny interes publiczny i czy przemawia za zastosowaniem ulgi, a jeśli tak to w jakim stopniu. We wniosku o umorzenie opłaty legalizacyjnej powołano obie przesłanki - zarówno ważnego interesu strony, jak i interesu publicznego, a organy nie poczyniły ustaleń w zakresie spełnienia przesłanki ważnego interesu publicznego. Przepisy wymagają, aby co najmniej jedna z tych przesłanek była spełniona. Zdrowie i życie ludzkie stanowi wartość nadrzędną, a opłata legalizacyjna została nałożona za utwardzenie placu manewrowego oraz wybudowanie drogi pożarowej. Pominięcie spełnienia kryterium ważnego interesu publicznego powoduje, że tak naprawdę nie rozpoznano istoty sprawy. Zachodzi konieczność powtórzenia postępowania dowodowego i analizy prawnej stanu faktycznego w oparciu o przesłankę ważnego interesu publicznego, czego dotychczas organy nie brały pod uwagę. Minister Finansów i Gospodarki w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga była bezzasadna. Skarżąca zaskarżyła decyzję Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 18 czerwca 2025 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Lubelskiego z 12 grudnia 2024 r., odmawiającą umorzenia opłaty legalizacyjnej w kwocie 300.000 zł, ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2024 r. w związku z budową bez wymaganego pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z placem manewrowym i drogą dojazdową. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, który stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej ma charakter uznaniowy, tzn. pozostawia organowi stosującemu prawo pewien zakres luzu decyzyjnego. Jednocześnie na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że należy do osób w stosunku do których zastosowanie ulgi jest uzasadnione. Jak wskazuje się w orzecznictwie, użyte w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej - przy określeniu przesłanek umorzenia zaległości podatkowej, z mocy art. 49c ust. 1 Praw budowlanego - także opłaty legalizacyjnej, zwroty normatywne - "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" - nie mają stałego zakresu treści, lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić do indywidualnej sytuacji podatnika występującego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych. Są swoistymi klauzulami generalnymi, odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Przesłanka interesu publicznego rozumiana jest jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2014 r., II FSK 1339/12, z 15 lutego 2018 r., II FSK 1765/17). Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku, ale także sytuacja ekonomiczna podatnika (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r., II FSK 168/16., z 2 lipca 2019 r., sygn. II FSK 2238/17). Sąd kontrolując decyzję uznaniową nie ocenia wydanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności, czy sprawiedliwości, lecz sprawdza tylko, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany prawidłowo, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów stanu faktycznego oraz czy organ wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego. Opłata legalizacyjna służy zalegalizowaniu deliktu w postaci samowoli budowlanej, jest środkiem służącym do przywrócenia porządku prawnego wynikającego z prawa budowlanego. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa dotyczące umorzenia opłaty legalizacyjnej, nie ma na celu badania prawidłowości i okoliczności wydania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalającego opłatę legalizacyjną. Funkcję tę realizuje bowiem strona poprzez złożenie zażalenia na rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego, ustalające opłatę legalizacyjną. Skarżąca skorzystała z prawa do zażalenia, ale Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 20 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2024 r. To, że inwestycja w jakimś zakresie służy dobru publicznemu, nie zwalnia z obowiązku przestrzegania przepisów prawa i nie daje wnioskodawcy uprzywilejowanej pozycji w przedmiotowym postępowaniu. Skoro wnioskodawcy nie chcieli ujawnić swojej sytuacji finansowej, materialnej, rodzinnej - to obowiązkiem organu podatkowego było baczenie, aby nie doszło do nieuzasadnionego i faworyzującego zniesienia obowiązku uiszczenia opłaty - niepożądanych z punktu widzenia społecznego. Odnosząc się do zarzutu, że organy nie rozważyły, jaki był stopień naruszenia Prawa budowlanego oraz to, czy opłata legalizacyjna jest adekwatna do stopnia naruszenia, wskazać należy, że kwestia ta nie może być podstawą do uwzględnienia wniosku o umorzenie opłaty legalizacyjnej. Wniosek o umorzenie opłaty legalizacyjnej kierowany jest do Wojewody - działającego jako organ podatkowy. Nie ma podstaw do przyjęcia, aby organ działający na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej miał czynić, w postępowaniu dotyczącym umorzenia opłaty legalizacyjnej, ustalenia z zakresu naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Naruszając prawo budowlane wnioskodawcy musieli liczyć się z ryzykiem konsekwencji prawnych tego naruszenia. Jedynymi kryteriami, jakie winien oceniać organ podatkowy przy rozpoznawaniu wniosku o umorzenie opłaty legalizacyjnej są ważny interes podatnika oraz interesu publiczny. W ocenie Sądu, wnioskodawcy w toku postępowania nie wykazali, aby zaistniała konieczność umorzenia opłaty, właśnie ze względu na te przesłanki. Przesłankę "interesu publicznego" interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Wobec tego również przesłanka interesu publicznego rozumiana jako rodzaj sprawiedliwości za dokonanie samowoli budowlanej nie przemawiała za umorzeniem opłaty legalizacyjnej. Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania, które obligowałoby do uwzględnienia skargi. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na ustalenie, jakimi przesłankami kierował się organ podatkowy załatwiając odmowie wniosek strony. Rozstrzygnięcie to nie nosi cech dowolności. Skoro podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, zatem skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu.