VII SA/Wa 2045/09

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 2045/09 ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanawia: przyznać J. K. prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 30 listopada 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek J. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku J. K. zaznaczył, że jeżeli jest to konieczne wnosi również o ustanowienie adwokata. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż J. K. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Utrzymują się z renty i emerytury w łącznej wysokości 1717 zł. Posiadany majątek wnioskodawcy i żony obejmuje połowę domu o pow. 105 m2. Wnioskodawca wskazał, że jest osobą schorowaną posiadającą II grupę inwalidzką. Z tego względu koszty leczenia i rehabilitacji są wysokie. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową J. K. uznać należy, iż jest uzasadnionym przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Jest osobą schorowaną zakwalifikowaną do II grupy inwalidzkiej. Z tego względu koszty leczenia i rehabilitacji pochłaniają znaczną część dochodów. W tej sytuacji uznano, że opłacenie kosztów sądowych mogłoby wpłynąć na pogorszenie się sytuacji życiowej (uszczerbek w utrzymaniu koniecznym). Należy również wskazać, że na obecnym etapie postępowania nie jest konieczne reprezentowanie strony przez zawodowego pełnomocnika. Z tego względu, z uwagi na wniosek strony o ustanowienie pełnomocnika jeżeli jest to konieczne, nie był on rozpatrywany w tym zakresie. Wniosek taki można złożyć również na późniejszym etapie postępowania. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).