VII SA/Wa 2046/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Skarżący – J. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [....] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Przebudowa polegająca na rozbudowie ciągu ulic Z. i Ż. na odcinku od ul. P. do ul. M. w Dzielnicy [...] z przeprowadzeniem ruchu pod linią kolejową relacji [...] i dwoma jezdniami ul. P.." W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] ze względu na nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz nieodwracalne skutki prawne wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do rozbiórki budynków oraz urządzeń infrastruktury technicznej. Dodał, że: "budynki te są często jedynym majątkiem dotychczasowych właścicieli. Rozbiórka budynków i późniejsze uchylenie decyzji będzie skutkowało pozbawieniem wielu ludzi dachu nad głową i brakiem możliwości odtworzenia stanu pierwotnego." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przede wszystkim zauważyć należy, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2013 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., nr 687). O ile przyznać należy, że wydanie decyzji w tym trybie nie wyłącza co do zasady możliwości wstrzymania ich wykonania, bowiem brak jest przepisów szczególnych w tym zakresie, to jednakże mechanizmy przewidziane w tej ustawie mające zapewnić szybkość i skuteczność realizacji inwestycji, w sposób istotny ograniczają możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony skarżącej w świetle regulacji zawartych w tej ustawie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu wniosek o wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak dostatecznego jego uzasadnienia okolicznościami wyjątkowymi. We wniosku o wstrzymanie wykonania nie wyjaśniono w należyty sposób, jakie szkody może ponieść skarżący, czy też inne osoby, na skutek wydania decyzji organów obu instancji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody te mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Powołane przez skarżącego okoliczności wskazujące, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do rozbiórki budynków oraz urządzeń infrastruktury technicznej, a rozbiórka budynków i późniejsze uchylenie decyzji będzie skutkowało pozbawieniem wielu ludzi dachu nad głową i brakiem możliwości odtworzenia stanu pierwotnego, mają charakter ogólny, nie odnoszą się bowiem do konkretnych działań inwestycyjnych na danych nieruchomościach, a w szczególności tych należących do skarżącego. Wskazać w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu dotyczących działki skarżącego o nr ewid. [...], wyjaśnił, że: "działka o numerze ewidencyjnym [...], położona w obrębie ewidencyjnym [...], w całości została przejęta w celu realizacji na niej inwestycji drogowej. Na tej działce znajdują się dwa obiekty budowalne, tj. garaż o powierzchni zabudowy ok. 15 m², pokryty papą asfaltową i dom letniskowy drewniany, pokryty papą asfaltową, o powierzchni zabudowy ok. 11,6 m². Oba te obiekty są przeznaczone do rozbiórki." Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących nieuwzględnienia podłączonych na działce mediów, organ wskazał, że: "W przypadku domu wykazano, w Tomie II – Projekcie Architektoniczno – Budowlanym, część 7 – Rozbiórki, że posiada instalację elektryczną. W przypadku garażu, w odniesieniu do podłączonych mediów, zapisano w projekcie – Brak informacji. Projektant bazując na mapach do celów projektowych, wykonuje projekt zagospodarowania terenu. (...) Jeżeli w terenie istnieje uzbrojenie terenu, które nie zostało zaewidencjonowane w zasobach geodezyjnych właściwego ośrodka geodezyjnego, to prowadzi to do wniosku, ze inwestor wykonując tę inwestycję nie zgłosił tego właściwym organom. W związku z powyższym zachodzi podejrzenie, iż mogło dojść do samowoli budowalnej." Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie istotną kwestią jest również i to, iż ocena przesłanek wstrzymania wykonania aktu nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. Zatem należy uwzględnić również to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe oraz interes publiczny, bowiem zostanie odroczona realizacja inwestycji zaspokajającej istotne potrzeby mieszkańców. Uwzględniając interesy wszystkich stron postępowania oraz interes publiczny Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przedstawione przez skarżącego przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie decyzji groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania. Również ewentualny brak podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie może być oceniany w kontekście zagrożeń wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem kwestia ta wykracza poza ramy niniejszego postępowania, gdyż dotyczy merytorycznej oceny legalności decyzji. To wszystko sprawia, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie jest niezasadne. Tym bardziej zaś ma to miejsce w sytuacji niewystarczającej argumentacji wniosku skarżącego. Natomiast Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.