VII SA/Wa 2046/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. U. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. U. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] Pismem z dnia 4 sierpnia 2015 r. J. U., działające przez swojego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w sprawie legalizacji budynku garażowego. Organ odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako k.p.a., wskazując, że sprawa była już przedmiotem postępowania przed organem nadzoru budowlanego i w ramach tego postępowania nakazano skarżącemu rozbiórkę budynku garażowego powstałego w ramach samowoli budowlanej. Decyzja nakazująca rozbiórkę była przedmiotem orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1904/07 oddalił skargę J. U.. Wyrok uprawomocnił się z dniem 6 marca 2008 r. W skardze na postanowienie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] nakazującej J. U. rozbiórkę budynku garażowego. W uzasadnieniu wskazano na możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych w postaci wyburzenia budynku i kosztów z tym związanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Choć zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. instytucja ochrony tymczasowej może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do innych aktów podjętych w postępowaniu prowadzonym w graniach tej samej sprawy, to uregulowanie to związane jest zakresem orzekania przez sąd administracyjny, wynikającym z art. 135 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne. Należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 683/12). Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola prawidłowości postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającego wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w sprawie legalizacji budynku garażowego, nie zaś kontrola zasadności wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. Jak już zauważono postępowanie sądowe w tym ostatnim przedmiocie zostało prawomocnie zakończone wyrokiem z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1904/07. Decyzja o nakazie rozbiórki nie pozostaje zatem w granicach niniejszej sprawy. Kontrola przez sąd administracyjny legalności postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania nie daje podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a. w stosunku do decyzji o nakazie rozbiórki, gdyż ta nie mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy. Sąd nie ma zatem możliwości orzekania o jej uchyleniu w trybie art. 135 p.p.s.a., w konsekwencji nie może wstrzymać wykonania takiej decyzji w niniejszym postępowaniu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.