VII SA/Wa 2051/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce z o.o. L. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu użytkowego nr [...] na lokal gastronomiczny – klub w budynku przy ul. [...] w W. Z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. wystąpiła Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "S." z siedzibą w W. przy ul. [...]. We wniosku skarżąca stwierdziła, że inwestor złożył nieprawdziwe oświadczenie, wymagane przez art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego , po rozpoznaniu wniosku stwierdził nieważność decyzji ostatecznej Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu użytkowego nr [...] na lokal gastronomiczny – klub w budynku przy ul. [...] w W. (na terenie dz. o nr ewid. [...] , w obrębie [...] ) na rzecz firmy L. Sp. Z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestor nie spełnił dyspozycji art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] wskazał, że Rada Nadzorcza Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "S." nie była poinformowana o sprawie i nie wyraziła zgody na wynajem lokalu w żadnej formie. Ponadto organ podniósł, iż Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa nie była należycie reprezentowana przy wyrażaniu zgody w piśmie z dnia 27 czerwca 2005 r., na wykonanie robót związanych z przebudową lokalu ponieważ zgodnie z wypisem z Krajowego Rejestru Sądowego organem uprawnionym do reprezentacji jest Zarząd Spółdzielni, a oświadczenie woli za Spółdzielnię składają przynajmniej dwaj członkowie zarządu lub jeden członek zarządu i osoba przez zarząd do tego uprawniona. Zgoda wyłącznie Prezesa Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej na proponowaną działalność Spółki wyrażona w piśmie z dnia 27 czerwca 2005 r. oraz zgoda na rozwiązania projektowe przedłożone przez inwestora nie ma mocy prawnej i jest równoznaczna z brakiem zgody Spółdzielni na proponowaną inwestycję. Brak tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyklucza w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy Prawo budowlane możliwość wydania pozwolenia na budowę. Poza tym w ocenie Wojewody [...], organ I instancji wydając decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu użytkowego nr [...] na lokal gastronomiczny – klub w budynku przy ul. [...] w W. na rzecz firmy L. Sp. Z o.o. z siedzibą w W. orzekł poza zakres wniosku inwestora, nie zważając, iż żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania. Orzekający w sprawie organ administracji publicznej jest związany zakresem złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Organ udziela pozwolenia na budowę nie na jakiekolwiek zamierzenie inwestycyjne, ale tylko na takie, o jakie wnioskowała strona. Poprzez takie działanie organ I instancji rażąco naruszył nie tylko przepisy ustawy – Prawo budowlane, ale i art. 63 § 2 Kpa. Inwestor bowiem wniósł do Prezydenta W. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującą – "przebudowę lokalu nr [...] przy ul. [...] , W. na scenę eksperymentalną, klub – galerię F.", co było zgodne z treścią umowy najmu z dnia 28 czerwca 2005 r. Organ I instancji natomiast w decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu użytkowego na lokal gastronomiczny – klub. Ponadto organ podał, że z akt sprawy wynikało, iż załącznik do decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. stanowiący – "Projekt przebudowy lokalu przy ul. [...], W. na : Scenę Eksperymentalną, Klub – Galerię F." nie został podpisany. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym tzw. Załącznik do decyzji musi być traktowany jako jej integralna część. Wobec tego wynikający z art. 107 § 1 Kpa obowiązek podpisania decyzji przez osobę upoważnioną do jej wydania rozciąga się także na załącznik. Brak zatem podpisania załącznika przez osobę upoważnioną w myśl art. 107 § 1 Kpa stanowi w konsekwencji rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., znak :[...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. po rozpatrzeniu odwołania "L." Sp. Z o.o. w W. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń i uzgodnień. Wyrażenie zgody na gastronomię oraz uzyskanie zgodny przez inwestora wynikają z umowy najmu i nie mają źródła w przepisach szczególnych, o których mowa w przepisie art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Tym samym ich brak nie stanowi naruszenia prawa. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy czym organ administracji architektoniczno-budowlanej wydając decyzję o pozwoleniu na budowę bada załączone do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyłącznie pod względem formalnym. Inwestor nie musi udowadniać organowi administracji architektoniczno-budowlanej posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak podpisu organu wydającego decyzję na kartach projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2006 r., w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego również nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ podniósł ponadto, iż decyzją z dnia [...] marca 2006 r., Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu użytkowego nr [...] na lokal gastronomiczny – klub w budynku przy ul. [...] w W. Inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] stycznia 2007 r. wnosił o przebudowę lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. na scenę eksperymentalna, klub – galerię F.. W ocenie organu II instancji rozstrzygnięcie czy zachodzi tożsamość lub nie pomiędzy pojęciami "gastronomiczny- klub" a "scena eksperymentalna, klub – galeria F." stwarza zbyt daleko idące możliwości interpretacyjne, aby w sposób jednoznaczny i bez żadnych wątpliwości przyjąć, iż organ udzielający pozwolenia na budowę orzekł w sposób nie zgodny w tym zakresie z wnioskiem inwestora. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że powyższe uchybienia nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności na podstawie przepisu art. 156 Kpa. Natomiast rażącym naruszeniem prawa w przedmiotowej sprawie zdaniem organu odwoławczego było wydanie decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r., pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu użytkowego nr [...], podczas gdy inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] stycznia 2007 r. wnosił o przebudowę lokalu użytkowego nr [...]. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem postępowania przez cały czas jego trwania była przebudowa lokalu użytkowego nr [...] przy ul. [...]. Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Wniosek ten powinien między innymi określać zakres zamierzonej inwestycji. Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku i nie może we własnym zakresie wykroczyć poza treść żądania znajdującego się we wniosku. Takie rozstrzygnięcie, które wykracza poza granice wniosku stanowi rażące naruszenie przepisu art. 32 ust 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto w weryfikowanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2006 r. został błędnie wskazany numer działki – nr ewid. [...] – na której znajduje się lokal przy ul. [...]. W toku prowadzonego postępowania zostało ustalone, iż budynek przy ul. [...] znajduje się na działce o nr ewid. [...]. Wobec tego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niewykonalność faktyczna decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r., bowiem udzielenie pozwolenia na przebudowę lokalu w budynku, który nie znajduje się na działce nr [...] stwarza nieusuwalną przeszkodę wykonania tego prawa. W ocenie organu II instancji decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r., jest obarczona wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kpa, stanowiącymi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła L. Sp. z o.o. w W. wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucono naruszenie : - art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kpa poprzez przyjęcie, iż decyzja jest obarczona wadą nieważności, jak również była niewykonalna w dniu jej wydania z uwagi na okoliczność, iż rozstrzygnięcie organu zapadło na podstawie wadliwej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie i tym samym nieuprawnionego przyjęcia przez organ, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r. jest obarczona wadą, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kpa, - art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez zaniechanie przez organ II instancji oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym, - art. 107 § 3 Kpa poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcie organu zapadło na podstawie wadliwej, bo dokonanej w sposób wybiórczy, oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Organ odwoławczy bezzasadnie przyjął, iż decyzja została wydana niezgodnie z wnioskiem inwestora, który domagał się wydania pozwolenia na budowę dla lokalu nr [...], nie zaś dla lokalu nr [...]. Zdaniem skarżącej spółki do tego wniosku organ doszedł poprzez zestawienie treści wniosku spółki o wydanie pozwolenia na budowę i treści decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., zaś dowodem potwierdzającym tę okoliczność mają być wypisy z rejestru gruntów dla działek ew. nr [...] i [...]. Strona skarżąca wskazała, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając jako organ II instancji w postępowaniu nieważnościowym, uwzględnił zarzuty zgłoszone w odwołaniu złożonym przez pełnomocnika L. sp. Z o.o., jednakże utrzymując na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., nie dokonał analizy materiału dowodowego, poprzedzającego wydanie decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Organ ten przeprowadził własne postępowanie wyjaśniające, które w istocie ograniczało się do zgromadzenia wypisów z rejestru gruntów dla działek ew. nr [...] i [...]. Wypisy z rejestru gruntów, znajdujące się w aktach sprawy dotyczą dwóch działek ewidencyjnych – dz. ew. nr [...] położonej przy ul. [...] użytkowaniu wieczystym P. S.A. oraz działki ew. nr [...] położonej przy ul. [...] w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej "S.". Wypisy z rejestru gruntów są wyłącznie dokumentem potwierdzającym stan prawny nieruchomości działek ew. nr [...] i [...], nie zaś dowodem wskazującym na istnienie kwalifikowanej wady w decyzji Prezydenta [...] nr [....] z dnia [...] marca 2006r. Rozpoznając sprawę organ, pominął inne istotne dowody znajdujące się w aktach sprawy tj. projekt budowlany i fakt jego zatwierdzenia przez Prezesa Spółdzielni Budowlano – Mieszkaniowej "S.", opinię Instytutu Techniki Budowlanej na temat wpływu prowadzonego remontu lokalu nr [...] na XVIII i XIX piętrze na konstrukcję budynku przy ul. [...], umowę najmu lokalu załączoną do akt sprawy, a więc dokumenty, które zostały złożone przez inwestora i przesądzają o przedmiocie postępowania – zakresie robót budowlanych i oznaczeniu miejsca ich prowadzenia. Fakt pominięcia przez organ tych dowodów i brak ich oceny w kontekście decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu użytkowego nr [...] na lokal gastronomiczny – klub w budynku przy ul. [...] w W. na rzecz L. sp. Z o.o. przesądza o wadliwości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. i naruszeniu art. 7, 77 i 80 Kpa. Ponadto, w ocenie strony skarżącej, decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. nie zawiera uzasadnienia, które spełniałoby wymogi art. 107 § 3 Kpa poprzez nie wykazanie naruszenia prawa, które stanowiłboby postawę do wydania decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kpa i nie wskazanie dowodów, które przemawiałyby za takim rozstrzygnięciem. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie powołanych przyczyn nieważności ogranicza się do zestawienia faktów i dowodów, które w sposób dowolny zostały przyjęte przez organ i jednocześnie, pominięto istotne dla sprawy, a więc postępowania o wydanie pozwolenia na budowę – dokumenty, a w szczególności projekt budowlany. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem wydanym 2 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 416/08 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd poniósł, że nie podziela stanowiska organu, iż rażące naruszenie prawa przez Prezydenta W. przy wydaniu kontrolowanej decyzji polegało na rozstrzygnięciu niezgodnie z wnioskiem inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, przez błędne oznaczenie lokalu będącego przedmiotem decyzji. Zdaniem Sądu wskazanie w decyzji, że zatwierdzony projekt budowlany dotyczy lokalu nr [...], a nie nr [...] jak podano we wniosku jest błędem który podlega sprostowaniu w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 113 kpa. O tym, że jest to omyłka pisarska przesądza materiał dowodowy i wypisy z rejestru gruntu a także to, że zmiana numeracji lokalu nie wpływa na treść decyzji ani zakres jej rozstrzygnięcia, bowiem numer porządkowy lokalu nie był wyłącznym oznaczeniem miejsca w którym inwestor zamierzał prowadzić roboty budowlane. Odnosząc się do drugiej z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji wymienionej w art. 156 § 1 pkt 5 kpa, Sąd podał, iż w jego ocenie organ nie udowodnił, by w dniu wydania kontrolowanej decyzji Prezydenta W. istniały przeszkody w jej wykonaniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 ust 4 Prawa budowlanego, Sąd podzielił pogląd organu, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę bada załączone do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyłącznie pod względem formalnym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że organ nie wykazał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta W. z [...] marca 2006r. narusza prawo. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółdzielnia Budowlano Mieszkaniowa "S.". Po rozpoznaniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 9 października 2009 r. w sprawie o sygnaturze II OSK 1534/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznani Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w swoich ocenach Sąd I instancji odniósł się jedynie do błędnego oznaczenia w decyzji Prezydenta W. numeru lokalu objętego przedmiotowym pozwoleniem, kwestii niewykonalności decyzji i zarzutu wadliwego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem organy orzekające w postępowaniu nieważnościowym analizowały również sprawy braku podpisu załącznika do decyzji oraz wykroczenie przez organ wydający pozwolenie poza zakres wniosku inwestora. Odnosząc się do stanowiska Sądu w kwestii uznania różnic (pomiędzy wnioskiem a wydaną decyzją) w oznaczeniu lokalu objętego przedmiotowym pozwoleniem na budowę tj. uznania że była to oczywista omyłka która powinna być sprostowana, Naczelny Sąd Administracyjny powołując stanowiska literatury i orzecznictwo stwierdził, że błędne oznaczenie numeru lokalu w decyzji udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w tym lokalu nie może być zmienione na prawidłowe na podstawie art. 113 § 1 Kpa. Oznaczenie bowiem lokalu w którym roboty, objęte decyzją o pozwoleniu na budowę mają być wykonywane stanowi istotny element rozstrzygnięcia. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Naczelny Sąd Administracyjny podał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powstałym na tle przepisu art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego przyjęty jest poglad, że oświadczenie o którym mowa w w/w przepisie jest środkiem dowodowym który może podlegać badaniu przez organ, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym w szczególności w razie wątpliwości, co do prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym bardziej oświadczenie to może podlegać weryfikacji w postępowaniu nadzorczym. Uchylając wyrok Sądu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że należy zbadać wszystkie podniesione w toku postępowania okoliczności mogące stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Prezydenta W. z [...] marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów Administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w postępowaniu administracyjnym art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym zgodnie z art. 190 w/w ustawy Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jednocześnie należy podkreślić że sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w całości pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] grudnia 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. stwierdzającą na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa nieważność decyzji Prezydenta W. z [...] marca 2006 r. wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie kontrolowanej decyzji jest zgodne z prawem, wobec czego skargę należy uznać za niezasadną. Zgodnie z art. 32 ust 4 ustawy z 7 lipca 1994r. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek o jego wydanie oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy czym co prawda oświadczenie jest zagrożone sankcją odpowiedzialności karnej w przypadku podania niezgodnych z rzeczywistością danych, lecz jest ono jednocześnie dokumentem złożonym w postępowaniu administracyjnym, dowodem, który podlega ocenie orzekającego organu administracyjnego. Ponieważ jako źródło przysługującego prawa do dysponowania lokalem Spółka wskazała umowę najmu lokalu organ winien ocenić czy złożona wraz z wnioskiem umowa jest prawnie skuteczna oraz czy zawiera uprawnienia dla najemcy polegające na prawie dysponowania objętym umową lokalem na cele budowlane. Znajdująca się w aktach umowa najmu z 28 czerwca 2005 r. w § 5 – ym pkt 2 daje najemcy możliwość adaptacji lokalu będącego przedmiotem najmu pod warunkiem zaakceptowania projektu adaptacji przez wynajmującą spółdzielnię. W żadnym ze swoich zapisów umowa nie stanowi, że najemca posiada prawo do dysponowania lokalem na cele budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego . Sąd nie podziela więc wyrażonego w zaskarżonej decyzji poglądu, iż organ bada złożone przez inwestora prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jedynie pod względem formalnym. W ocenie Sądu kontrolowana decyzja wydana w sprawie pozwolenia na budowę jest dotknięta wadą rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Już to ustalenie zobowiązywało organ do wyeliminowania kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do innych zarzutów i wniosku, należy uznać że zasadne jest ustalenie organu I instancji, iż udzielone inwestorowi pozwolenie na budowę wykraczało poza wniosek o jego wydanie. Inwestor we wniosku z 18 stycznia 2006 r. wskazał, że występuje o pozwolenie na budowę obiektu "scena eksperymentalna Klub – Galeria F." zakres przeznaczenia lokalu po jego adaptacji zgodnie z wnioskiem inwestora wynika z § 2 umowy najmu i polega na prowadzeniu przez skarżącą spółkę własnej działalności biurowej, studia muzycznego, wydawnictwa, impresariatu artystycznego i kulturalnego oraz działalności promocyjnej i rozrywkowej czyli organizacji imprez, wernisaży, pokazów i eventów. Udzielenie więc pozwolenia na przebudowę lokalu na lokal gastronomiczny – Klub wskazuje, że organ wydał decyzję w innym przedmiocie niż objęty wnioskiem inwestora wykraczając poza wiążący go wniosek. Nadto Sąd podziela ustalenia i ocenę dokonaną przez Wojewodę [...], że nie został spełniony warunek zawarty w § 5 umowy najmu niezbędny dla dokonania adaptacji lokalu (nawet jeśli byłaby ona zgodna z zapisem § 2) gdyż Spółdzielnia nie była należycie reprezentowana dla złożenia takiego oświadczenia. Jak wynika z materiału zebranego w sprawie zgodę wyraził jednoosobowo Prezes Spółdzielni, a jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego uprawnionymi dla składania oświadczeń woli za Spółdzielnię, są przynajmniej dwaj członkowie zarządu lub jeden członek zarządu i osoba przez zarząd do tego upoważnioną. Odnosząc się do kwestii błędnego – niezgodnego z wnioskiem określenia nr lokalu którego dotyczyła kontrolowana decyzja i nr działki na którym usytuowany jest budynek Sąd podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że błędów tych nie można zakwalifikować jako oczywistej omyłki pisarskiej i sprostować jej na podstawie art. 113 § 1 pa, gdyż sprostowanie to dotyczyłoby istotnego elementu rozstrzygnięcia i prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem chociaż jej uzasadnienie nie obejmuje analizy zarzutów wniosku, a także mimo, że Sąd nie podziela oceny organu m.in. w kwestii braku obowiązku badania złożonych wraz z wnioskiem dokumentu dotyczącego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec tego uznając że samo rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe, a naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa nie miało wpływu na jego treść. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.