VII SA/Wa 2056/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi B. M. i J. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. M. i J. M. solidarnie kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania B. i J. M. (zwanych dalej również "skarżącymi") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] marca 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Wcześniej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], znak: [...], nałożył na B. M. i J. M. obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce części obiektu budowlanego poprzez usunięcie wykonanego z betonu utwardzenia gruntu, w sposób upewniający zachowanie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej, wynoszącej 50% powierzchni działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. K. w Z. w terminie dwóch miesięcy od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 22 lipca 2013 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. wpłynęło pismo A. K. w sprawie legalności wybudowanego warsztatu, garażu dla samochodów ciężarowych oraz odkrytego parkingu dla samochodów ciężarowych na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. K. w Z. oraz zgodności powstałych obiektów budowlanych i zagospodarowania przedmiotowego terenu z warunkami zabudowy. Ponadto autorka pisma wniosła o wydanie zakazu prowadzenia działalności na przedmiotowej nieruchomości. Podczas czynności kontrolnych, w dniu 15 listopada 2013 r. dokonanych przez inspektora powiatowego organu nadzoru stwierdzono, że na terenie działki nr ewid. [...], obr. [...], znajduje się plac magazynowo manewrowy utwardzony wylewką betonową, zajmujący 80% powierzchni działki. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia w terminie 90 dni oceny technicznej dotychczas wykonanych robót na ww. działkach nr ewid. [...] i [...]. Obowiązek wynikał w powzięcia przez organ wątpliwości co do "prawidłowości wykonania utwardzenia terenu części działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...] zlokalizowanych przy ul. K. w Z., wykonywanych bez wymaganego zgłoszenia organowi administracji budowlanej (w tym sprawdzenie, czy została zachowana powierzchnia biologicznie czynna), ze wskazaniem robót budowlanych koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami". Z uwagi na fakt, że skarżący nie przedłożyli ww. oceny technicznej, organ pierwszej instancji pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. wezwał ich do osobistego stawiennictwa w siedzibie Inspektoratu celem złożenia wyjaśnień. Na powyższe wezwanie zobowiązani stawili się w dniu 5 lutego 2015 r., złożyli oświadczenie, że utwardzenie terenu wykonano w 2001 r. Wyjaśniono, że do końca 2003 r. obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Z. nr [...] z dnia [...] stycznia 1989 r. Plan ten nie określał wymaganej powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto, skarżący wskazali, iż zgłosili do odbioru technicznego budynek znajdujący się przy ul. K. w Z. przekazując do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego mapę geodezyjną z wymaganą inwentaryzacją. Dodatkowo, pismem z dnia 2 kwietnia 2015 r. skarżący złożyli wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie, załączając dokumentację dotyczącą utwardzenia terenu wykonanego w 2001 r. Z kolei pismem z dnia 12 czerwca 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zwrócił się do Burmistrza Miasta Z. z zapytaniem, czy urząd dysponuje zgłoszeniem zamiaru wykonania utwardzenia terenu na przedmiotowej działce położonej przy ul. K. w Z. W odpowiedzi poinformowano, że Urząd Miasta nie dysponuje takim zgłoszeniem. W następstwie powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. powołaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], nałożył na B. M. i J. M. obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce części obiektu budowlanego poprzez usunięcie wykonanego z betonu utwardzenia gruntu, w sposób upewniający zachowanie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej wynoszącej 50% powierzchni działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu, [...] położonych przy ul. K. w Z. w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Organ pierwszej instancji wydał powyższą decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2013 r., poz. 290), zwanej dalej "pr.bud." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "k.p.a.". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z przepisami prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania przedmiotowego utwardzenia terenu w 2001 r., utwardzenie powierzchni gruntu na działce budowlanej wymagało zgłoszenia właściwemu organowi (w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 5 pr.bud.). W związku z powyższym, do takich robót wykonanych bez zgłoszenia mają zastosowanie przepisy art. 50-51 pr.bud. Z akt sprawy, a w szczególności z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r., dla działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] w Z. wynika, że na przedmiotowych działkach powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 50% powierzchni całkowitej tych działek. W tej sytuacji wielkość utwardzonej części gruntu na działkach nie spełnia wymogów określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż jest większa niż 50%. Nastąpiło zatem naruszenie prawa nie dające się usunąć w drodze czynności prawnych. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w dniu [...] kwietnia 2016 r. złożyli skarżący, zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: 1. naruszenie art. 6 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ pierwszej instancji, że w dacie wykonania przez skarżących utwardzenia gruntu (2001 r.) prace te podlegały zgłoszeniu właściwemu organowi, a w konsekwencji uznanie wykonania tych prac za samowolę budowlaną, w sytuacji, gdy przepisy wprowadzające ten obowiązek (zgłoszenia organowi), tj. art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 5 pr.bud. zaczęły obowiązywać dopiero w wyniku nowelizacji przepisów, wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718). Doprowadziło to do: 2. naruszenia art. 29, art. 30 i art. 51 pr.bud. według stanu po wprowadzeniu nowelizacji wymienionej ustawy, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r.; 3. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw materialnoprawnych do władczej ingerencji organu administracyjnego; naruszenie art. 7 oraz art. 77 i art. 80 k.p.a.; 5. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez: a) przerzucenie na stronę (na skarżących) skutków dokonanej przez organ administracji niewłaściwej interpretacji przepisów w odniesieniu do zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 5 pr.bud.; b) nałożenie obowiązków określonych zaskarżoną decyzją w sytuacji bierności organu, który nie podejmował żadnych działań (w tym zmierzających do zalegalizowania rzekomej samowoli i przy założeniu tej samowoli), choć stan faktyczny był od wielu lat mu znany, podobnie jak stan prawny, który w latach 2001 do 2003 był korzystny dla skarżących (ze względu na brak wymogów określających wartość powierzchni biologicznie czynnej – brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego); c) brak dążenia do ustalenia rzeczywistej woli stron; d) podejmowanie przez organ sprzecznych działań polegających na uznanie uznaniu sąsiadów za strony niniejszego postępowania i odmowy uznania ich za strony w analogicznej sprawie; zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. w sytuacji, gdy ww. przepis nie powinien być zastosowany, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem w sytuacji; naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe sformułowanie nałożonych obowiązków, uniemożliwiające jednoznaczne ustalenie treści obowiązku w odniesieniu do działek o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. K. w Z. W następstwie powyższego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ zgodził się z argumentacją strony skarżącej, która podnosiła, że utwardzenie powierzchni gruntu w 2001 r. nie było objęte wymogiem uzyskania pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno – budowanej na budowę, ani wymogiem dokonania stosownego zgłoszenia zamiaru wykonania robót w tym zakresie. Bezspornym było również, że utwardzenie powierzchni gruntu należało kwalifikować jako roboty budowlane. Ww. roboty nie zostały według stanu prawnego obowiązującego na dzień wszczęcia postępowania wymienione w art. 29 i 30 pr.bud. jako wyjątki od art. 28 pr.bud. Zatem ich wykonanie było objęte wymogiem uzyskania pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Przepisy prawa budowlanego w brzmieniu obecnie obowiązującym nie przewidują obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na wykonanie robót polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu, ani zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Jednak zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 pr.bud. w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania (co nastąpiło w 2014 r.) wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych wymagało zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowanej. Organ wskazał również, że z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. dla działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych w Z. w rejonie ulicy K. wynika, że na przedmiotowych działkach powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 50% powierzchni całkowitej tych działek. Z inwentaryzacji powykonawczej obiektu, sporządzonej przez geodetę, wynika, że powierzchnia działek ew. nr [...],[...] obręb [...] wynosi 1.835 m2, natomiast powierzchnia biologicznie czynna - 380,5 m2, co stanowi około 21% całkowitej powierzchni tych działek. W konkluzji organ drugiej instancji stwierdził, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowe utwardzenie powierzchni gruntu zostało już wykonane nie było podstaw do wydania przez organ powiatowy postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. słusznie wydał zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji B. i J. M. w dniu 3 sierpnia 2016 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając kwestionowane rozstrzygnięcie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Ponadto skarżący wnieśli o zwrot od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowo-adrninistracyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powyższej decyzji organu drugiej instancji skarżący zarzucili: a) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8,11,15 i 107 §3 k.p.a. poprzez: - działanie w sposób sprzeczny z zasadą praworządności oraz zasadą wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz obowiązku działania na podstawie prawa i w granicach prawa, - wydanie decyzji z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy państwowej, polegające na pominięciu argumentów strony, - niedostateczne wyjaśnienie stronie motywów rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez szczątkowe odniesienie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, nieprecyzyjne wyjaśnienie stanu prawnego, cytowanie przepisów nieprzystających do faktów sprawy, - naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na nieprzeprowadzeniu przez organ drugiej instancji czynności wyjaśniających i ograniczenie się tylko do zacytowania argumentów zawartych w decyzji organu pierwszej instancji, co miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa materialnego poprzez błąd subsumpcji polegający na zastosowaniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 oraz art. 31 ust. 1 pkt 2 pr.bud., podczas gdy należało zastosować przepisy ww. ustawy obowiązujące w dniu zakończenia budowy skorelowane z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. sprzed 2003 r., tj. z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Z., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w Z. z dnia [...] stycznia 1989 r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]). Stanowiło to naruszenie zasady lex retro non agit, co miało wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę z dnia 22 września 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Ponadto organ drugiej instancji wskazał, że argumenty merytoryczne uzasadniające jego stanowisko, zawarł w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga ustalenie, czy wykonane z betonu utwardzenie gruntu służące za odkryty parking dla samochodów ciężarowych, ma charakter obiektu budowlanego i czy podjęcie robót budowlanych w zakresie takiego utwardzenia wymagało według stanu na 2001 r. pozwolenia na budowę lub zgłoszenia organowi zamiaru podjęcia robót budowlanych. W tej sprawie Sąd stwierdził, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zwanej dalej "pr.bud. z 2000 r.", place postojowe, potocznie nazywane parkingami, stanowiły urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym (art. 3 pkt 9 pr.bud. z 2000 r.). W związku z tym, na podstawie art. 3 pkt 1 ppkt c) pr.bud. z 2000 r., miały status obiektów budowlanych. Należy zatem uznać, że do takich placów postojowych nie mają zastosowania wyłączenia z obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 29 ust. 1 pr.bud. z 2000 r. nie wskazywał bowiem takiej kategorii jako wyłączonej spod obowiązku nałożonego przez art. 28 pr.bud. z 2000 r. Należy przy tym zauważyć, że takie wyłączenie zastosowano wprost do ogrodzeń, które podobnie, jak place postojowe są uznane za urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym. Wskazane place postojowe nie były również wymienione w art. 30 ust. 1 pr.bud. z 2000 r. jako obiekty, dla których wystarczające byłoby dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania odpowiednich robót budowlanych. W świetle powyższych ustaleń dokonanych przez Sąd należy stwierdzić, że zabudowa działek o nr ewid. [...] oraz [...] z obrębu [...] przy ul. K. w Z. została dokonana z naruszeniem przepisów prawa budowlanego, a więc w warunkach samowoli budowlanej. Błędne zatem było ustalenie organów pierwszej i drugiej instancji, że utwardzenie powierzchni gruntu w 2001 r. nie było objęte wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę ani wymogiem dokonania stosownego zgłoszenia. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego powinny wszcząć postępowanie legalizacyjne, na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym na dzień 2 czerwca 2014 r., w którym wszczęto postępowanie w sprawie utwardzenia terenu ww. działek. Ponadto analiza przepisów prawa budowlanego obowiązującego w okresie realizacji inwestycji wskazuje na obowiązek sprawdzenia przez organ nadzoru budowlanego, czy zrealizowany obiekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego w danym momencie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego dokonały takiego sprawdzenia, stwierdzając, że w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w 2001 r. obowiązek utrzymania odpowiedniej wielkości powierzchni biologicznie czynnej nie był przewidziany. W związku z tym brak wymienionego obowiązku po stronie inwestorów powinien być wzięty pod uwagę w postępowaniu mającym na celu legalizację wykonanego utwardzenia gruntu, zgodnie z art. 48 i 49 pr.bud. Gdyby bowiem organ stwierdził niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, miałby obowiązek nakazać rozbiórkę ww. obiektu. Sąd stwierdza zatem, że decyzja organu pierwszej instancji nakładająca na skarżących obowiązek rozbiórki ww. utwardzenia gruntu, a także utrzymująca tę decyzję decyzja organu drugiej instancji były zbyt pospieszne, a przez to przedwczesne. Organy bowiem nie rozstrzygnęły, czy dopuszczalna była legalizacja wskazanej wyżej samowoli budowlanej i na jakich warunkach. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Z kolei, art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego może stanowić podstawę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Taką właśnie praktykę rekomendują sądy administracyjne w przepadku decyzji podjętych przedwcześnie (vide: m.in. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1813/15; z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2627/15 oraz z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 445/16). Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane będą, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., do prawidłowego ustalenia przedmiotu postępowania, stanu faktycznego sprawy oraz do prawidłowego zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z uwzględnieniem momentu interpretacyjnego, który nakazuje brać pod uwagę zmiany prawa. Organy będą wreszcie zobowiązane do uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Wymienione okoliczności kluczowe dla rozstrzygnięcia powinny być wzięte pod uwagę przez organy nadzoru budowlanego w ponownym postępowaniu w przedmiocie legalności wykonania na działkach nr ewid. [...] oraz [...] przy ul. K. w Z. betonowego utwardzenia gruntu, wykorzystywanego przez właścicieli nieruchomości jako place postojowe. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 718, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił również decyzję organu pierwszej instancji w uznaniu, iż uchybienia wymienione wyżej dotyczą organów obu instancji. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.