VII SA/Wa 2057/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...]czerwca 2015 r. Wojewoda [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013., poz. 267 z zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz.1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Starosty [...]nr [...]z dnia [...]marca 2015 r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi A. B. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego – kategoria obiektu III – na terenie działki ew. nr [...]we wsi [...]w Gminie [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...]marca 2015 r.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż stosowanie do art. 35 ust.1 ustawy Prawo Budowlane przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę zobowiązany jest m. in. do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego oraz posiadania wymaganych opinii, pozwoleń i uzgodnień. Spełnienie wymagani określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust 4 powoduje, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A. B. wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego-garażowego na terenie działki nr [...]w wsi [...]przedłożyła projekt budowlany oraz oświadczanie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego). Starosta [...]po sprawdzeniu przedstawionej przez inwestora dokumentacji uznał, iż projekt budowlany jest kompletny spełnia wszystkie wymogi określone przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co obligowało do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...]wskazał, że teren inwestycji jest objęty Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]zatwierdzonym uchwałą Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...]stycznia 2004 r. (Dz. Urz. [...]Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2004 r., poz. [...], ze zm.). Działka ew. nr [...]znajduje się na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z usługami nieuciążliwymi ([...]). Zgodnie z § 3 ust. 3.2 planu miejscowego, na terenach o symbolach [...]i [...] dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych w granicy działek w przypadku, gdy szerokości działki wynosi 9.0 – 16.0 m oraz budynków gospodarczych i garażowych. Zapisy planu ustanawiają wyjątek od odległości wskazanych w §12 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002r. Nr 75 poz.690 ze zm.). Organ nie zgodził się ze stanowiskiem A. B., iż zapis planu stanowiący o "dopuszczeniu" lokalizacji budynków w granicy działek nie ma charakteru wiążącego. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostają także zarzuty dotyczące aktualności mapy, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu. Istnienie bądź nieistnienie obiektu budowlanego na działce ew. nr [...]przy granicy z działką inwestycyjną nie wpływa na ocenę zgodności z prawem usytuowania projektowanego garażu. Brak jest także podstaw do kwestionowania odległości projektowanego budynku od słupa energetycznego na działce ew. nr [...], naniesionej i poświadczonej przez uprawnionego geodetę. Usytuowanie garażu względem napowietrznej linii energetycznej zostało dodatkowo uzgodnione przez inwestora z [...] Sp. z.o.o. Za niezasadny uznał także zarzut naruszenia wymogu zachowania 45 % powierzchni biologicznie czynnej, która wynosi 61,9 % działki. Podsumowując organ odwoławczy uznał, iż posadowienie projektowanego budynku gospodarczo-garażowego w granicy działki skarżącego nie narusza prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...]z dnia [...]czerwca 2015 r. wniósł A. B.. Decyzji zarzucił naruszenie art. 144 kodeksu cywilnego i art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa Budowlanego poprzez naruszenie interesów właścicieli działek sąsiednich, a także naruszenie przepisów postępowania. Wskazał, że mapa do celów projektowych jest nieaktualna bowiem na sąsiedniej działce zaznaczono dwa budynki podczas, gdy jeden z nich w dniu [...] czerwca 2016 r. został rozebrany. Zdaniem skarżącego posadowienie projektowanego budynku w ostrej granicy jego działki pozabawia go swobody w jej zagospodarowaniu. Na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. P 11/00, z którego wynika, że interes właściciela sąsiedniej działki na skutek realizacji procesu inwestycyjnego nie może być zagrożony ani naruszony. W szczególności należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosowanie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny sprawy, a następnie wydały rozstrzygnięcie odpowiadające powyższym ustaleniom oraz przepisom prawa. Na wstępie podkreślić należy, że stosowanie do art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Ponadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane. Analizując niniejszą sprawę wskazać należy, że wymagania formalne, określone w przepisach budowlanych, niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, zostały przez inwestora spełnione. Także usytuowanie budynku jest zgodne z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], który w § 3 ust. 3.2 dopuszcza na terenie oznaczonym symbolem [...]i [...]lokalizowanie budynków w granicach działek: - w przypadku budynków mieszkalnych, gdy szerokość działki wynosi 9.0 – 16.0 m; - oraz budynków gospodarczych i garażowych. Podkreślić należy, że ustalenia uchwalonego przez Gminę planu zagospodarowania przestrzennego stanowią prawo miejscowe obowiązujące na danym terenie i mają charakter wiążący. Stosowanie do art. 35 ust. 1 Prawo Budowlane organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest między innymi do sprawdzenia: zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Po sprawdzeniu kompletności projektu budowlanego, wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, właściwy organ nie może odmówić pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 Prawo budowlane). Powyższe oznacza, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową, gdyż spełnienie przez inwestora wymagań określonych przepisami prawa obliguje organ do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę. Z akt postepowania wynika, że inwestorka A. B. wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego przedłożyła projekt budowlany uzupełniony zgodnie z postanowieniem nr [...]z dnia [...]lutego 2015 r. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony na oryginale mapy do celów projektowych sporządzonej przez uprawnionego geodetę oraz oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...]we wsi [...]na cele budowlane. Stwierdzając kompletność złożonej dokumentacji, zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]uchwalonym w dniu [...]marca 2004 r. (uchwała nr [...]Rady Gminy [...]), a także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami budowlanymi organ zobligowany był do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia prawa poprzez zgodę organu za zlokalizowanie przedmiotowego budynku w ostrej granicy z jego działką wyjaśnić należy, iż § 12 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 r. poz. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stanowił, iż: 1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tych względów uznając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sądu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.