VII SA/Wa 2057/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na akt Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...]września 2020 r. A. Z. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na akt P W. z [...] lipca 2020 r., znak [...] w przedmiocie wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącej 3 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Przedmiotem skargi jest akt z 29 lipca 2020 r. przyznający skarżącej wynagrodzenie w kwocie 70,00 zł. Przyznanie wynagrodzenia przedstawicielowi strony, ustanowionemu w trybie art. 34 § 1 k.p.a. stanowi akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa, inny niż decyzja lub postanowienie. Zgodnie jednak z art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Ponieważ ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi ani wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu art. 52 § 3 p.p.s.a., trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o jej podjęciu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca odebrała ww. rozstrzygnięcie w dniu 3 sierpnia 2020 r. Tak więc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał z dniem 2 września 2020 r. Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 10 września 2020 r., a więc po terminie. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.