VII SA/Wa 2059/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi L Spółka z o.o. z siedzibą w W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 lipca 2022 r. nr KOC/3612/Ar/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "organ" lub "Kolegium") decyzją z 25 lipca 2022 r. nr KOC/3612/Ar/22 utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] (dalej jako "Zarząd Dzielnicy") z [...] stycznia 2021 r. nr [...] ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hotelowego z dopuszczeniem funkcji usługowo-handlowej, biurowej, parkingiem podziemnym i budową infrastruktury technicznej i komunikacyjnej zlokalizowanej na dz. nr [...], przy ul. [...] w [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zarząd Dzielnicy decyzją z 19 stycznia 2021 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.z.p.", po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. w W., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hotelowego z dopuszczeniem funkcji usługowo-handlowej, biurowej, parkingiem podziemnym i budową infrastruktury technicznej i komunikacyjnej zlokalizowanej na przedmiotowej działce (teren inwestycji oznaczono na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji). Rodzaj zabudowy określono jako zabudowa usługowa, zaś jej funkcję podstawową jako zamieszkania zbiorowego (hotel), a uzupełniającą: usługowa, handlowa, biurowa, gastronomiczna. Zarząd Dzielnicy wyjaśnił, że obszar inwestycji położony jest w centrum miasta, w sąsiedztwie wielofunkcyjnej zabudowy miejskiej o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej i usługowej: biurowej, zamieszkania zbiorowego, kultury, nauki, oświaty, służby zdrowia, administracji publicznej, kultu religijnego, opieki społecznej, handlowej, gastronomicznej, magazynowej. Teren objęty wnioskiem położony jest w południowo-wschodnim narożniku kwartału wolnostojącej, niskiej, średniowysokiej i wysokiej zabudowy o intensywnym wykorzystaniu terenu. Wnioskowana działka jest niezabudowana, o kształcie zbliżonym do prostokąta, nielicznie zadrzewiona wzdłuż linii rozgraniczającej ulicy. Teren posiada dostęp do drogi publicznej z ulic [...] oraz dwa istniejące zjazdy z ul. [...]. Planowana inwestycja polegać będzie na budowie budynku o IX kondygnacjach nadziemnych (ostatnie dwie kondygnacje jako dominanta), z dwukondygnacyjnym garażem podziemnym i płaskim dachem. Zabudowa ta stanowi uzupełnienie pierzejowej zabudowy kwartału w narożniku ulic [...] i [...]. Zabudowa o podstawowej funkcji zamieszkania zbiorowego (hotelowej) z funkcją uzupełniającą usługowo-handlową, biurową, restauracyjną, SPA, konferencyjną, będzie kontynuacją dotychczasowej funkcji. Dojazd do inwestycji zaplanowano z istniejącego zjazdu z ul. [...] i projektowanego zjazdu z ul. [...], zaś wejście główne do budynku z narożnika i ul. [...]. Odnośnie do warunków i wymagań dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazano, że spełniać je będą następujące ustalenia: 1. obowiązujące linie zabudowy: - od strony ul. [...], jako przedłużenie wycofanej linii zabudowy budynku na sąsiedniej dz. nr [...] (ul. [...]) - zgodnie załącznikiem graficznym nr [...]; od strony ul. [...], w linii rozgraniczającej ulicy - zgodnie załącznikiem graficznym nr [...] dopuszcza się możliwość sytuowania zabudowy w granicach dz. nr [...]; 2. wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - 0,66; 3. szerokość elewacji frontowej – 55 m z tolerancją 20%; 4. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od 24 m do 25 m; 5. geometria dachu: dach płaski; wysokość kalenicy (najwyższego punktu dachu) od 24 m do 25 m, tj. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Dopuszcza się, w narożniku ulic [...], wykonanie najwyższych kondygnacji budynku (dominanty wysokościowej), o wysokości kalenicy (najwyższego puntu dachu) jako powtórzenie wycofania i wysokości ostatniej kondygnacji budynku na dz. nr [...] tj. o wysokości kalenicy (najwyższego punktu dachu) wynoszącej 29,60 m, wycofanej od lica elewacji frontowej o min. 4,0 m. Powierzchnia całkowita każdej kondygnacji dominanty nie może być większa niż 420 m2 (ok. 30% powierzchni wskaźnika powierzchni wnioskowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki "W"); zabrania się umieszczania na dachu i ścianach budynku urządzeń technicznych, reklam oraz znaków informacyjnych (za wyjątkiem z własnymi funkcjami). Urządzenia techniczne powinny mieścić się w gabarytach budynku. Zarząd Dzielnicy zastrzegł, że szczegółowe rozwiązania techniczne zostaną określone na etapie postępowania budowlanego. Określając warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi wyjaśniono, że inwestycja nie jest uciążliwa i nie ma wpływu na środowisko. Teren nie znajduje się w obszarze objętym ochroną prawną, nie jest też położony na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Planowane zamierzenie nie jest inwestycją figurującą w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) oraz nie kwalifikuje się do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W decyzji określono jednocześnie warunki z zakresu ochrony środowiska, tj. w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu; w trakcie prac budowlanych należy uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych; w projekcie budowlanym należy określić sposób zagospodarowania mas ziemnych w związku z realizacją inwestycji. W decyzji zawarto również zapisy mające na celu ochronę urządzeń melioracji wodnych. Zarząd Dzielnicy zauważył, że działka nie jest objęta ochroną konserwatorską, jak też znajduje się w zasięgu istniejącej sieci miejskiej infrastruktury technicznej, a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji planowanego zamierzenia. Inwestycję należy podłączyć do istniejącej infrastruktury inżynieryjnej - według odrębnych umów z gestorami sieci, którzy określili warunki przyłączenia do nich. Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej: ul. [...] (istnieją dwa zjazdy) - droga powiatowa i ul. [...] - droga powiatowa. Wnioskodawca planuje skomunikowanie inwestycji poprzez dwa zjazdy tj.: istniejący zjazd na teren działki (przejazdem bramnym) z ul. [...] oraz projektowany zjazd do garażu podziemnego z ul. [...]. Na działce przewidziano lokalizację 50 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w dwukondygnacyjnym garażu podziemnym oraz 5 miejsc naziemnych: 4 dla samochodów osobowych (na wewnętrznym dziedzińcu) i 1 dla autokaru lub samochodu dostawczego (na parterze w budynku hotelu). Zarząd Dzielnicy zauważył, że usytuowanie infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających ulicy należy projektować z poszanowaniem ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.). Zarząd Dróg Miejskich pismem z 25 listopada 2020 r. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy z uwagami, które szczegółowo wyliczono w uzasadnieniu tej decyzji. Zarząd Dzielnicy wskazał także, że w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej; możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności; dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie; zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Wymagania te mają charakter zasad ogólnych i nie zwalniają wnioskodawcy od zachowania dalej idących wymagań zawartych w przepisach ustawy - Prawo budowlane i przepisach wykonawczych do ustawy oraz przepisach odrębnych. W odwołaniu od powyższej decyzji L. Sp. z o.o. w W. (sąsiad planowanej inwestycji) (dalej jako "skarżąca") wniosła o jej uchylenie, zaś w piśmie procesowym z 21 kwietnia 2021 r. zawarła szczegółowe zarzuty odnośnie do tej decyzji. Kolegium decyzją z 26 lipca 2021 r. znak KOC/969/Ar/21 utrzymało w mocy decyzję z 19 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1948/21 uchylił decyzję Kolegium z 26 lipca 2021 r. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że podziela stanowisko organu odnośnie do możliwości ustalenia dwóch linii zabudowy, gdyż celem ustalenia linii zabudowy jest zagwarantowanie zachowania stosownej odległości budynku od pasa drogowego. Jeżeli zatem lokalizacja planowanego budynku przewidywana jest na terenie inwestycyjnym, który graniczy z dwóch stron z pasami dróg publicznych, nie tylko dopuszczalne, ale konieczne jest ustalenie linii zabudowy dla obydwu stron. Niemniej jednak Sąd za zasadny uznał zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 i 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", gdyż organ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do szczegółowo opisanych i zilustrowanych zarzutów podniesionych w piśmie skarżącego z 23 kwietnia 2021 r., stanowiącego uzupełnienie odwołania z 5 lutego 2021 r., tj. zarzutów wadliwego wyznaczenia przebiegu linii zabudowy, referencji do całej urbanistycznej jednostki funkcjonalnej, a nie tylko do jej zabudowanych działek geodezyjnych, przy wyznaczeniu wskaźnika zabudowy, czy pominięcia niektórych działek zabudowanych, przy wyznaczeniu wskaźnika zabudowy. Organ ograniczył się do stwierdzenia, że ustalenia decyzji Zarządu Dzielnicy w tym zakresie spełniają wymogi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie". Po ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Kolegium decyzją z 25 lipca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy i wskazało, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w tym art. 61 ust. 1) oraz rozporządzenia, wymagają od organu ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy takich parametrów jak: obwiązująca linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometria dachu. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia właściwy organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany (w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m) i przeprowadza na nim analizę. W tej sprawie obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, zaś przeprowadzona na nim analiza spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu. Z analizy tej wynika, że działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji, zarówno w zakresie kontynuacji funkcji, jak i cech, parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W granicach obszaru analizowanego występuje zabudowa o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej, usługowej (biurowej, zamieszkania zbiorowego, kultury, nauki, oświaty, itp.). Z kolei w wyniku planowanej inwestycji ma powstać budynek o funkcji usługowej (biurowej). Zasadnie więc Zarząd Dzielnicy ustalił, że planowana inwestycja stanowi kontynuację zabudowy. Również parametry projektowanej inwestycji zostały ustalone prawidłowo i wynikają z przeprowadzonej analizy. Przede wszystkim prawidłowo ustalono linię zabudowy. W opinii Kolegium, w sytuacji gdy działka, na której planowana jest inwestycja, znajduje się przy skrzyżowaniu dróg publicznych, dopuszczalne jest ustalenie linii zabudowy zarówno od jednej jak i drugiej drogi publicznej. Linię zabudowy wyznacza się od drogi publicznej, wobec tego skoro działka położona jest przy dwóch drogach publicznych linię zabudowy należy wyznaczyć zarówno od jednej jak i drugiej drogi. Obowiązująca linia zabudowy została zaś ustalona: od strony ul. [...] - jako przedłużenie wycofanej linii zabudowy budynku na sąsiedniej dz. nr [...] - w linii rozgraniczającej ulicy. Istniejącą linię zabudowy pierzei ul [...] tworzą: a) na zachód elewacje budynków przy ul. [...] - wycofana od linii rozgraniczającej ulicy o ok. 4 m, b) na wschód - elewacja budynku ul. [...]zlokalizowana w linii rozgraniczającej ulicy. Z § 4 rozporządzenia wynika, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się, jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wykładni tego przepisu należy dokonywać w powiązaniu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Pozwala to wówczas wykazać, że wolą ustawodawcy było, by linia zabudowy wyznaczana była wyłącznie od strony drogi publicznej. W ten sposób następuje bowiem określenie minimalnego obszaru niepodlegającego zabudowie z uwagi na jego przyleganie do drogi publicznej, z jednoczesnym zachowaniem ustawowego wymogu kontynuacji parametrów zagospodarowania terenu, wynikających z usytuowania zabudowy względem drogi publicznej na działkach sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że z analizy wynika, że niski budynek zlokalizowany przy ul. [...], mimo że posiada wycofaną od linii rozgraniczającej ul. [...] elewację szczytową, nie powinien być brany pod uwagę przy wyznaczaniu linii zabudowy, gdyż z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego stanowi zabudowę o niskim standardzie przestrzennym, przeznaczoną do przekształceń uzupełniających narożną pierzeję ulic [...] i [...] Powyższe należy odnieść również do wąskiej elewacji szczytowej oficyny budynku przy ul. [...]. Wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni działek gruntu w obszarze analizowanym kształtują się od 0,16 do 1, przy czym w części opisowej sporządzonej analizy terenu szczegółowo wskazano wskaźniki zabudowywania konkretnych nieruchomości z uwzględnieniem znajdującej się na nich zabudowy. Zarząd Dzielnicy ustalił wskaźnik dla przedmiotowej działki w wysokości 0,66, jako średni wskaźnik w obszarze analizowanym. Powyższe ustalenie odpowiada § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. W odniesieniu do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że zgodnie z zasadami sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej, wszystkie działki znajdujące się w granicach obszaru analizowanego powinny być brane pod uwagę przy sporządzaniu analizy urbanistyczno-architektonicznej dla określenia charakteru terenu i sposobu jego zagospodarowania, jednak tylko działki zabudowane budynkami są brane pod uwagę do określania powierzchni zabudowy, wskaźników nowej zabudowy - szerokości, wysokości, geometrii dachu. Brak jest jakichkolwiek przepisów upoważniających organ do obliczania wskaźnika zabudowy jednostki referencyjnej znajdującej się w obszarze analizowanym, jako udział zabudowy w odniesieniu do łącznej powierzchni jednolitego terenu funkcjonalnego jednego obiektu. Zgodnie z § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 36 m. Szerokość elewacji frontowej waha się od 8 m do 130 m Zarząd Dzielnicy ustalił zaś wskaźnik zabudowy na 55 m z tolerancją 20%. Ustalenie takie uznać należy za prawidłowe, gdyż mieści się w wartościach szerokości elewacji frontowej występującej w obszarze analizowanym. Stosownie do § 7 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Ustalenie wysokości górnej elewacji frontowej projektowanego budynku jako wysokości nawiązującej do wysokości budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie jest więc prawidłowe. Z kolei w myśl § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Zarząd Dzielnicy ustalił, że w analizowanym obszarze budynki posiadają zróżnicowane dachy. W tej sytuacji dopuszczalne jest zaakceptowanie dla inwestycji dachu o parametrach wskazanych w kontrolowanej decyzji. Na koniec Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja zapewnia kontynuację, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ma dostęp do drogi publicznej, teren znajduje się w zasięgu istniejącej sieci infrastruktury technicznej, a tym samym została wypełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dlatego też, wobec spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. należało ustalić warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Skargę na powyższą decyzję wiosła skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie: 1.1) art. 8 § 1, art 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 i art. 140 K.p.a., polegające na tym, że Kolegium nie rozważyło i nie odniosło się należycie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych w piśmie skarżącej z 23 kwietnia 2021 r., stanowiącego uzupełnienie odwołania od decyzji o warunkach zabudowy, tj. nie odniosło się w żaden sposób albo odniosło się w sposób pobieżny i lakoniczny do zarzutów podniesionych i uzasadnionych w odwołaniu, w szczególności do zarzutów: 1.1.1) wadliwego wyznaczenie przebiegu linii zabudowy, 1.1.2) referencji do całej urbanistycznej jednostki funkcjonalnej, a nie tylko do jej zabudowanych działek geodezyjnych, przy wyznaczeniu wskaźnika zabudowy, 1.1.3) pominięcia niektórych działek zabudowanych przy wyznaczeniu wskaźnika zabudowy, 1.2) art 15 K.p.a. przez nierozpatrzenie przez Kolegium sprawy merytorycznie, co przejawiło się w szczególności w wydaniu decyzji bez dokonania analizy stanu faktycznego sprawy, a także przez brak weryfikacji przeprowadzonego przez Zarząd Dzielnicy postępowania dowodowego, zwłaszcza w zakresie tego, czy przeprowadzono wszystkie dowody w sprawie, niezbędne do jej wyjaśnienia, 1.3) art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebranie, a w związku z tym nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, co doprowadziło do pobieżnego i niestarannego sporządzenia analizy urbanistycznej, a także nieuwzględnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności roślinności znajdującej się na terenie nieruchomości i w jej okolicy, która winna być pozostawiona ze względu na wysoką wartość dendrologiczną i przyrodniczą, 1.4) art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 K.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy zamiast jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Dzielnicy, w sytuacji, gdy decyzja pierwszej instancji została wydana z naruszeniem: 1.4.1) art 7, art 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebranie, a w związku z tym nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, co doprowadziło do pobieżnego i niestarannego sporządzenia analizy urbanistycznej, a także nieuwzględnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności roślinności znajdującej się na terenie nieruchomości i w jej okolicy, która winna być pozostawiona ze względu na wysoka wartość dendrologiczną i przyrodnicza, co miałoby istotny wpływ na analizę urbanistyczną; 1.4.2) art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. przez podejmowanie przez Zarząd Dzielnicy działań i rozstrzygnięć w sposób niekonsekwentny i sprzeczny ze swoją dotychczasową praktyką, 1.4.3) art 7b K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez: (i) niewspółdziałanie organu pierwszej instancji z Wydziałem Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] oraz z Zarządem Zieleni [...] w kwestii roślinności, która znajduje się na terenie nieruchomości, (ii) nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji przez organ wymagań ochrony środowiska, tj. w szczególności niezawiadomienie Wydziału Ochrony Środowiska o toczącym się postępowaniu, a w konsekwencji brak możliwości wypowiedzenia się tego organu w kwestii istotnej w sprawie, tj. roślinności znajdującej się na nieruchomości i wpływu jej występowania na możliwość zagospodarowania nieruchomości, 1.4.4) art. 64 ust 1 w zw. z art. 54 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w decyzji warunków i wymagań związanych z ochroną środowiska, tj. ustalenia działań związanych z występującymi na nieruchomościami lub w jej ochrony drzewami, 1.4.5) § 4 ust. 4 rozporządzenia, art. 7, art. 11, art 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez wyznaczenie przebiegu linii zabudowy dla inwestycji od ul. [...] w oparciu o założenie, że stanowi ona kontynuację linii zabudowy budynku przy ul. [...], podczas gdy tak nie jest, 1.4.6) § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez wadliwe wyznaczenie wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy, polegającym na: 1.4.6.1) ustaleniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy poprzez uwzględnienie wyłącznie działek zabudowanych i pominięcie działek niezabudowanych, które pod względem funkcjonalnym są bezpośrednio powiązane z przyjętymi do obliczeń działkami zabudowanymi, 1.4.6.2) pominięciu przy obliczaniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy działek zabudowanych występujących w obszarze analizowanym tj.: dz. [...], 1.4.7) § 1, § 4 oraz § 9 rozporządzenia poprzez: 1.4.7.1) wydanie decyzji o warunkach zabudowy wewnętrznie sprzecznej, tj. wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy w sposób odmienny od obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej w załączniku graficznym do decyzji stanowiącym jej integralną część, 1.4.7.2) wydanie decyzji o warunkach zabudowy orzekającej ponad żądanie, bowiem treść tej decyzji wyznacza obowiązującą linię zabudowy w sposób odmienny od wnioskowanej przez inwestora, podczas gdy materiały stanowiące załącznik do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, jako wyznacznik dla przyszłej zabudowy, nie mogą być obarczone jakimikolwiek wadami, czy niejasnościami powodującymi wątpliwości co do przyjętych parametrów, a organ nie może orzekać ponad żądanie, 1.4.8) § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez: 1.4.8.1) ustalenie szerokości elewacji frontowej w oderwaniu od średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, co stanowi naruszenie § 6 ust. 1 rozporządzenia, 1.4.8.2) wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, która nie wynika z analizy zagospodarowania obszaru, co stanowi naruszenie § 6 ust. 2 rozporządzenia; 1.4.8.3) wyznaczenie szerokości elewacji frontowej wynoszącej 55 m z tolerancją 20%, a zatem dopuszczenie inwestycji o elewacji frontowej wynoszącej 44 m, co stoi w sprzeczności z twierdzeniem wskazanym w decyzji, że dla zachowania ładu przestrzennego, tzn. uzupełnienia pierzei ul. [...] należy dopuścić wnioskowaną szerokość zabudowy wynoszącą ok. 55 m, zatem decyzja jest niejasna i wewnętrznie sprzeczna, 1.4.9) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji o wnioskowanym wskaźniku powierzchni zabudowy, w stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki o wartości 0,66, podczas gdy wnioskowany przez inwestora wskaźnik zabudowy wynosi 0,73, zatem organ orzekł niezgodnie z wnioskiem inwestora, w sytuacji gdy był związany zakresem tego wniosku, 1.4.10) art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe określenie obszaru analizowanego, tj. wskazanie, że "szerokość frontu działki od ul. [...] wynosi 68,99 m", a jego trzykrotność wynosi 180,9 m (strona 1 załącznika nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy), wobec czego decyzja ta jest wewnętrznie sprzeczna i niejasna, bowiem trzykrotność 68,99 m to 206,97 m. Skarżąca wniosła również, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj.: zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z usługami w parterze i dwupoziomowymi garażem podziemnym zlokalizowanej przy ul. [...], tj. sprawie toczącej się przed Prezydentem [...] pod nr [...]; pisma Wydziału Ochrony Środowiska [...] z [...] czerwca 2021 r. oraz pisma Zarządu Dzielnicy [...] do Zarządu [...] z 30 lipca 2021 r. w sprawie toczącej się przed Prezydentem [...] pod ww. numerem - których przeprowadzenie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie – w celu wykazania faktu, że Zarząd Dzielnicy w analogicznej sprawie dokonał zawiadomienia Wydziału Ochrony Środowiska o toczącym się postępowaniu, wskutek czego Wydział ten pismem z 11 czerwca 2021 r. wskazał, że na nieruchomości znajduje się drzewo o dużej wartości dendrologicznej i przyrodniczej, co do którego zaznaczył, że należy je bezwzględnie pozostawić, a przy przystanku od ul. [...] znajduje się jesion wyniosły, którego korona w 1/3 swojego obwodu zlokalizowana jest nad nieruchomością, co do którego stanowisko winien zająć Zarząd Zieleni [...]; Zarząd Dzielnicy w analogicznej sprawie zwrócił się do Zarządu Zieleni [...] o wydanie opinii w zakresie pisma Wydziału Ochrony Środowiska z dnia 11 czerwca 2021 r.; konieczność zachowania wskazanego drzewa wpływa na parametry inwestycji (szerokość elewacji frontowej), w szczególności, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i załączona do niego koncepcja wskazują, że konieczne będzie usunięcie drzewa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieni zaskarżanej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów opisanych w pkt 3 skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu z daty wydania decyzji Zarządu Dzielnicy) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się wówczas, gdy na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Decyzja ta stanowi więc wyraz potrzeby zapewnienia, w drodze indywidualnego aktu stosowania prawa, ochrony ładu przestrzennego, w szczególności poprzez ochronę przed niekontrolowaną zabudową terenów pozbawionych zainwestowania, czy też zabudowy diametralnie innej, niż zabudowa już w danej lokalizacji istniejąca. Decyzja ta wprost i bezpośrednio realizuje zatem definicję "ładu przestrzennego", o którym mowa w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., a pod którym to pojęciem należy rozumieć potrzebę takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Oceny powyższego nie można dokonać w oderwaniu od danego terenu, na którym ma powstać wskazywana we wniosku inwestycja. Kluczową zasadą postępowania w sprawie ustalania warunków zabudowy jest zasada dobrego sąsiedztwa, warunkująca możliwość zagospodarowania danego terenu od dostosowania się inwestora do cech i sposobu istniejącego na sąsiednim obszarze zagospodarowania. Zasady tej nie można jednak traktować w sposób absolutny, bez uwzględnienia potrzeby "pro-budowlanej" oceny sprawy i doświadczenia życiowego, a także uwzględniania w efekcie końcowym interesu właściciela nieruchomości podlegającej zagospodarowaniu, zestawianego do pewnego stopnia z uzasadnionym, prawnym interesem właścicieli działek sąsiednich. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi zostać poprzedzone obligatoryjnym elementem, jakim jest prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, na podstawie którego dokonywana jest następnie ocena czynników kształtujących ład przestrzenny w terenie (sporządzana jest tzw. analiza urbanistyczna). Ustawodawca w art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. sformułował upoważnienie i wytyczne jakie należy wziąć pod uwagę przy regulowaniu tej kwestii w rozporządzeniu wykonawczym właściwego ministra. Zgodnie z § 3 rozporządzenia (nie zaś wskazywanego w skardze art. 61 ust. 5a u.p.z.p., który nie obowiązywał jeszcze w dacie wydania decyzji Zarządu Dzielnicy) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (ust. 2). Po wyznaczeniu terenu, na którym należy przeprowadzić analizę, uwzględnia się zabudowę istniejącą na całym jego obszarze, a nie tylko tę położoną w najbliższym sąsiedztwie, choć ta z kolei może przemawiać za odstąpieniem od współczynników średnich, na rzecz rozwiązań indywidualnych. Podkreślenia przy tym wymaga, że postępowanie o wydanie warunków zabudowy nie jest postępowaniem, które można i należy sprowadzić do roli zestawienia i porównania planowanej inwestycji z ustalonym raz i niezmiennie wzorcem kontroli, wynikającym wyłącznie ze średnich parametrów zabudowy istniejących w terenie. W ocenie Sądu, zawsze należy widzieć dobro, któremu warunki zabudowy i procedura, w której są wydawane, mają służyć, a więc ład przestrzenny. To przez pryzmat właśnie zasad ochrony owego ładu należy także oceniać przepisy rozporządzenia wykonawczego, które - co oczywiste - nie może naruszać istoty regulacji wyższej rangi (ustawowej). Zdaniem Sądu, w sprawie prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego. Szerokość frontu działki objętej wnioskiem, z którego odbywa się główne wejście na działkę (dz. nr [...]) wynosi zdaniem sporządzającego analizę ok. 60,3 m. Granica obszaru analizy została zatem zakreślona jako figura zbliżona do okręgu o średnicy 180,9 m, co Sąd uznaje za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących błędnego wskazania w analizie urbanistycznej że "szerokość frontu działki od ul. [...] wynosi 68,99 m", pozostaje bez wpływu na powyższe ustalenia. W analizie tej wyraźnie bowiem wskazano (mimo powyższej omyłki urbanisty), że granice obszaru analizowanego oznaczono linią przerywaną w odległości 180,9 m od granic terenu inwestycji, tj. 60,3 m x 3. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut skargi dotyczący niewłaściwego określenia linii zabudowy. Organy w całości zaakceptowały wyniki sporządzonej analizy przyjmując, że obowiązującą linię zabudowy należy wyznaczyć: - od strony ul. [...] - jako przedłużenie wycofanej linii zabudowy budynku na sąsiedniej dz. nr [...]); - od strony ul. [...]- w linii rozgraniczającej ulicy. W ocenie Sądu, nie zachodzi po pierwsze sytuacja, w której linia zabudowy ma wykraczać poza teren planowanej inwestycji. To, że na załączniku graficznym wykreślono linie zabudowy wychodzące poza działki objęte wnioskiem, miało na celu właśnie zobrazowanie ich kontynuacji na terenie inwestycyjnym i to, skąd się biorą. Po drugie, prawidłowo wyznaczono również linię zabudowy od ul. [...]. Spojrzenie na mapę w sposób jednoznaczny wskazuje, że nawiązuje ona do zabudowy kwartałowej i jej położenia względem ulic. Od strony ul. [...] zabudowa lokalizowana jest wprost przy granicy działki, co szeroko opisano w analizie, przedstawiając konkretne działki, jakie na to wskazują. Od strony ulic [...] zabudowa jest częściowo wycofana i taką też zasadę przyjęto w odniesieniu do spornego terenu. Za całkowicie błędne należy traktować twierdzenia o błędnym wyznaczeniu kontynuacji linii zabudowy od strony ul. [...]. Strona zarzuca wyznaczenie tej linii przy granicy działki z uwzględnieniem budynków na dz. nr [...] (ul. [...]) oraz na dz. nr [...], a nie na działce bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji tj. dz. nr [...]). Strona domaga się więc wyznaczenia zabudowy od ul. [...] na równi z budynkiem na działce przy ul. [...] (zabudowa wycofana względem ulicy). Wyraźnie jednak w analizie wskazano, że niski budynek zlokalizowany przy ul. [...], nie tworzący narożnika skrzyżowania ul. [...] posiada wycofaną od linii rozgraniczającej ul. [...] elewację szczytową. Z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego ww. obiekt należy traktować jako zabudowę o niskim standardzie przestrzennym, przeznaczoną do przekształceń uzupełniających narożną pierzeję ulic [...]. Takie też stanowisko, w odpowiedzi na zarzuty odwołania, wyraziło Kolegium. Nie jest również zasadny zarzut dotyczący nieprawidłowości wydanych decyzji, z uwagi na nieuwzględnienie w nich drzewa o dużej wartości dendrologicznej i przyrodniczej do pozostawienia - zgodnie z załączonym do skargi pismem Wydziału Ochrony Środowiska [...] z 11 czerwca 2021 r. sporządzonym na potrzeby innego postępowania dotyczącego przedmiotowej nieruchomości. Zauważyć należy, że w postępowaniach w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko drzewa objęte formami ochrony przyrody (np. pomniki przyrody) mogą być skutecznie chronione. Zgoda na wycinkę drzew może być przy tym wydawana na wielu etapach procesu inwestycyjnego, tj. jeszcze przed wystąpieniem o decyzję o warunkach zabudowy, ale również po wydaniu pozwolenia na budowę. Oczywiście pożądanym byłoby, żeby w ramach analizy stanu prawnego i faktycznego nieruchomości objętej wnioskiem, w każdym postępowaniu w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która koliduje lub może kolidować z drzewem, drzewami, czy krzewami, wystąpienie przez organ rozpoznający sprawę o stosowną opinię w tym zakresie do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu [...], czy też Zarządu Zieleni [...], to jednak brak takiej opinii w aktach nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Nawet bowiem negatywnie zaopiniowane inwestycje, które będą skutkowały dokonaniem wycinki drzew czy krzewów, nie są podstawą do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Pozyskanie opinii na temat drzew i krzewów w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy, czyli na bardzo wczesnym etapie inwestycyjnym, ma na celu jedynie zwrócenie uwagi inwestorowi i projektantowi na istniejące drzewa czy krzewy. Niemniej jednak nawet bez uzyskania takiej opinii inwestor, który przystąpi do realizacji inwestycji zobowiązany będzie do uzyskania pozwolenia na ewentualne ścięcie drzewa, zaś w przypadku braku takiej zgodny zmuszony będzie dostosować inwestycję do terenu w taki sposób, by drzewo to uwzględniała. Na gruncie niniejszej sprawy Zarząd Dzielnicy uznał natomiast za wystarczające zawarcie w decyzji o warunkach zabudowy zapisu z zakresu ochrony środowiska, że w trakcie prac budowlanych inwestor jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Nie jest także trafne twierdzenie, że wyznaczenie linii zabudowy od strony ul. Dobrej nie odpowiada elewacji frontowej wnioskowanej zabudowy, w związku z czym pozostaje niezgodna z wnioskiem o wydanie decyzji oraz twierdzenie o błędnym, bo niezgodnym z wnioskiem, wyznaczeniem wskaźnika powierzchni zabudowy o wartości 0,66. Przede wszystkim to wnioskodawca, a nie właściciel działki sąsiedniej, będzie określał, czy decyzja w tym kształcie jak wydana, mu odpowiada. Po drugie, organ w ramach luzu decyzyjnego jaki wynika z uznania administracyjnego, wiążącego się z interpretacją wyników analizy terenu, ma prawo ustalić odrębne od wprost żądnych przez wnioskodawcę warunków zabudowy. Zwrócić więc należy uwagę, że drobne przesunięcie linii zabudowy względem posadowienia planowanego budynku we wniosku, mogło zostać dokonane, jako pozostające w zakresie swobody orzeczniczej organu. Podobnie w odniesieniu do wskaźnika powierzchni zabudowy Zarząd Dzielnicy wyjaśnił, że wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni działek gruntu w obszarze analizowanym kształtują się od 0,16 do 1, przy czym w części opisowej sporządzonej analizy terenu szczegółowo wskazano wskaźniki zabudowywania konkretnych nieruchomości z uwzględnieniem znajdującej się na nich zabudowy. W konsekwencji, mimo zawnioskowania o ustalenie tego wskaźnika na poziomie 0,73, Zarząd Dzielnicy doszedł do przekonania, że wskaźnik ten dla przedmiotowej działki powinien wynosić 0,66, jako średni wskaźnik w obszarze analizowanym. Powyższe ustalenie odpowiada zatem § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Skarżąca bezzasadnie również uważa, że w decyzji wadliwie przyjęto szerokość elewacji frontowej wynoszącą 55 m z tolerancją 20%. Ponownie odwołując się do sporządzonej analizy należy wskazać, że średnia szerokość elewacji frontowej dla obszaru analizowanego wynosi 36 m (szerokość elewacji frontowej na badanym terenie waha się bowiem od 8 m do 130 m), zaś wnioskowana (od ul[...]) wynosi ok. 55 m. Z analizy wynika jednak, że wnioskowany budynek będzie stanowił uzupełnienie pierzei ul. [...] o zwartej i półzwartej zabudowie. Z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego, ustalenia szerokości elewacji frontowej jako średniej szerokości elewacji frontowej w obszarze analizowanym byłoby błędem. Zbyt krótka elewacja nie pozwoli na uzupełnienie pierzei przedmiotowego kwartału. Dla zachowania ładu przestrzennego, należy dążyć do wytworzenia pierzei ulicznej zwartej lub półzwartej. Należy dopuścić wnioskowaną szerokość zabudowy wynoszącą 55 m. Sąd nie widzi tu naruszenia przepisów rozporządzenia, bowiem odstępstwo od średniej wprost wynika z analizy. W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia w analizie działek niezabudowanych, zauważyć trzeba, jak słusznie wskazało Kolegium, że zgodnie z zasadami sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej, wszystkie działki znajdujące się w granicach obszaru analizowanego powinny być brane pod uwagę przy sporządzaniu analizy urbanistyczno-architektonicznej dla określenia charakteru terenu i sposobu jego zagospodarowania, jednak tylko działki zabudowane budynkami są brane pod uwagę do określania powierzchni zabudowy, wskaźników nowej zabudowy - szerokości, wysokości, geometrii dachu. Takie też uwzględniono w analizie urbanistycznej. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przez Kolegium art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie doszło bowiem do wydania decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, czy zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Również postępowanie dowodowe przeprowadzono w sposób prawidłowy, zaś okoliczność, że wyniki tego postępowania nie zadowalają skarżącej, nie uzasadnia twierdzenia o naruszeniu przez organy wskazanych zasad. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 8 § 1, art 9, art. 11, art. 15 oraz art. 107 § 3 i art. 140 K.p.a., polegające na tym, że Kolegium nie rozważyło i nie odniosło się należycie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych w piśmie skarżącej z 23 kwietnia 2021 r., to Sąd uznaje go za nieuzasadniony. Choć faktycznie Kolegium powinno w sposób bardziej dogłębny i szczegółowy wyjaśniać zajmowane stanowisko, to jednak nie można w tej sprawie twierdzić, że organ ten nie rozpoznał zarzutów odwołania, jak zarzuca to skarżąca. Podsumowując zauważyć trzeba, że Sąd nie dostrzegł w niniejszej sprawie naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które skutkować mogłoby uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarząd Dzielnicy wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi kierował się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadnił swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.). Z kolei decyzja Kolegium, choć w sposób lakoniczny odnosi się do złożonego odwołania i pisma stanowiącego jego uzupełnienie, to jednocześnie wyjaśnia przyczyny, dla których organ ten uznał decyzję pierwszej instancji i przygotowaną analizę urbanistyczną za prawidłową. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak sentencji.