VII SA/Wa 206/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać M. i J. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 2 kwietnia 2009 r. postanowieniem referendarza sądowego odmówiono przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw na powyższe postanowienie oraz złożyła dodatkowe wyjaśnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Mając na uwadze dane przedstawione w formularzu oraz sprzeciwie uznano, że wnioskodawcy wykazali, że nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego w zakresie częściowym. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe. Skarżący podali, że posiadają mieszkanie o pow. 59 m2. Wnioskodawcy oświadczyli, że utrzymują się z dochodów w wysokości 2900,00 zł brutto. Na kwotę tę składa się emerytura wnioskodawcy w wysokości 2.100,00 zł oraz kwota uzyskiwana przez wnioskodawczynię w tytułu najmu lokalu w wysokości 800,00 zł. Z powyższych dochodów opłacane są wydatki na leki w wysokości ok. 250 zł miesięcznie, rachunki za gaz, wodę i energię elektryczną (w wysokości 1.500 zł). Ponadto wnioskodawcy ponoszą koszty związane ze spłatą kredytu zaciągniętego na remont uszkodzonego domu w wysokości 350 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową i rodzinną wnioskodawców należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.