VII SA/Wa 2060/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej H. R. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], nakładającą na H. R., M. R. oraz P. R. obowiązek wykonania w wyznaczonym terminie robót budowlanych przy budynku usytuowanym na terenie działki o nr ew. [...] w miejscowości K., gmina [...], polegających na skróceniu okapu dachu od strony północno – wschodniej, tj. od strony działki o nr ew. [...], do lica budynku. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. Po wszczęciu na wniosek K. i P. M. postępowania w sprawie budynku położonego na terenie działki o nr ew. [...] w miejscowości K., gmina [...], stanowiącej własność H. R., M. R. oraz P. R. (dalej także jako: inwestorzy), w trakcie przeprowadzonych w dniu 19 sierpnia 2015r. czynności kontrolnych organ nadzoru budowlanego stwierdził, że na ww. nieruchomości istnieje budynek, który składa się z trzech części, m.in. części, która graniczy z działką o nr ew. [...] i jest oddalona od ogrodzenia 12-16 cm. Ustalono, że ogrodzenie o wysokości 2,00 m wykonano w lipcu 2015 r., a kontrolowany obiekt posiada okap, który wystaje poza ogrodzenie 27 cm. Kontrolujący stwierdzili, że nie jest możliwe stwierdzenie granicy pomiędzy działkami o nr ew. 387 i 386, wobec czego należy dokonać wznowienia granic. Stwierdzono także, że część budynku przy granicy wykonana została w latach 80-tych ubiegłego wieku, a budynek podstawowy w latach 70-tych XX wieku, na co wskazują materiały, z których wykonano budynek. Ściany w części budynku przy granicy wykonano z pustaka betonowego, podsufitki, płyty pilśniowej, posadzki betonowej + PVC. Organ powiatowy ustalił ponadto, iż Naczelnik Gminy [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. udzielił L. S. pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego usytuowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości K. gm. [...], składającego się z kuchni o ścianach murowanych, pokoju o ścianach drewnianych i wiaty na słupkach stalowych. K. i P. M. przedłożyli oświadczenia B. K. i B. T.które wskazywały, że zabudowa powierzchni tarasu została dokonana na przełomie lat 1998-2002. Natomiast H. i F. R. wskazali, iż zabudowa spornego tarasu miała miejsce w 1990 r. W oparciu o powyższe ustalenia, decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał H. R., M. R. i P. R. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku o wymiarach 5,00 m x 2,50 m powstałej od strony północno-wschodniej budynku w wyniku zabudowy zadaszonego tarasu, na terenie działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości K. [...]. Organ wskazał, że dopuszcza również doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodności z inwentaryzacją budowlaną stanowiącą załącznik do decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. zezwalającej na użytkowanie budynku letniskowego, tj. odtworzenie zadaszenia tarasu o wymiarach zgodnych z inwentaryzacją. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, że organ powiatowy przeprowadził postępowanie w nieodpowiednim trybie, tj. na podstawie art. 48 Prawa budowlanego zamiast na podstawie art. 50-51 tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, inwestorzy wykonali roboty budowlane polegające na obudowie tarasu ścianami zewnętrznymi. Wskazując na istnienie w obrocie prawnym pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego, będącego przedmiotem postępowania, składającego się z kuchni o ścianach murowanych, pokoju o ścianach drewnianych i wiaty na słupkach stalowych, organ odwoławczy uznał, że zabudowy tarasu ścianami zewnętrznymi, dzięki czemu powstało pomieszczenie włączone do budynku, nie można zakwalifikować jako rozbudowy obiektu. WINB zauważył ponadto, że zgromadzony materiał dowodowy obejmuje sprzeczne oświadczenia stron postępowania co do daty zabudowy powierzchni tarasu. Świadkowie B. K. i B. T. wskazały bowiem, że zabudowa powierzchni tarasu została dokonana na przełomie lat 1998-2002, natomiast E. S.-U. i S. F., iż miała ona miejsce przed rokiem 1990. Ostatecznie organ powiatowy dał wiarę zdjęciom załączonym przez K. i P. M., na podstawie których uznał, że taras zabudowano w latach 1998-2002 r. Brak wskazania przez organ I instancji przyczyn, z jakich organ ten nie dał wiary oświadczeniom przedstawionym przez H. i F. R. narusza jednak, zdaniem organu odwoławczego, zasady wyrażone w Kodeksie postępował administracyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że znajdujące się w aktach sprawy fotografie nie posiadają daty ich wykonania. W drugiej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że w świetle ustaleń organu powiatowego część budynku usytuowanego na działce o nr ew. [...] oddalona jest od granicy z działką o nr ew. [...] o ok. 12-16 cm. Z notatki urzędowej z dnia 27.08.2015r. (k. 26 akt organu powiatowego) wynika, że obiekt usytuowany jest w odległości ok. 2,77 m - 3,22 m od granicy z działką o nr ew. [...]. Zauważając, że organ powiatowy wskazał na konieczność wznowienia granic pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...], zaś w opisie do zdjęć załączonych przez K. i P. M. (załącznik 3) wskazano, że w 1984r. widoczna na zdjęciu siatka rozgraniczała działki po umownym podziale na 3 części, organ odwoławczy zalecił ustalić, czy nastąpił podział działki, w wyniku którego powstały działki o nr ewid. [...] i [...] i czy do podziału działek doszło po zabudowie tarasu. Zmiana granic po oddaniu budynku do użytkowania nie może mieć wpływu na niemożność wszczęcia postępowania legalizacyjnego ze względu na zasadę lex retro non agit. Organy nadzoru budowlanego badają ponadto zgodność usytuowania obiektów z geodezyjnymi granicami pomiędzy nieruchomościami, a nie granicami ustalonymi przez strony postępowania. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 52, art. 83 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, ar. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nałożył na inwestorów obowiązek wykonania robót budowlanych przy budynku usytuowanym na terenie działki nr ew. [...] w K. gm. [...], tj. skrócenia okapu dachu od strony północno-wschodniej (od strony działki nr ew. [...]) do lica budynku, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Organ wskazał na wstępie, że ustalił, iż podział działki, w wyniku którego powstały działki o nr ewid. [...] i [...] nastąpił w roku 1991, zatem po oddaniu budynku do użytkowania (1981 r.). Wobec powyższego za niedopuszczalne organ uznał badanie prawidłowości zabudowania tarasu pod kątem naruszenia warunków określonych w §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ ustalił ponadto, że zabudowa tarasu nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w świetle którego działka nr ew. [...] oznaczona jest symbolem A3 MNU z dopuszczalnym przeznaczeniem uzupełniającym pod zabudowę mieszkaniową (letniskową) rekreacyjną. Organ dokonał też wglądu do informacji katastralnej i ustalił, że odległość części budynku bez zabudowanego tarasu (który nie został ujawniony) od granicy z działką nr ew. [...] wynosi 2,77-3,22 m. Uwzględniając część zabudowanego tarasu PINB stwierdził, że ww. odległości wynoszą 0,17-0,62 , przy czym długość okapu od strony północno-wschodniej wynosi 0, 4 m od lica budynku. Wobec powyższego okap dachu częściowo znajduje się nad terenem działki o nr ew. [...], do której inwestorzy nie posiadają prawa do dysponowania na cele budowlane. Mając powyższe na względzie, w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, organ I instancji za zasadne uznał nałożenie na inwestorów obowiązku skrócenia okapu dachu do lica budynku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ww. decyzję z [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zostało wydane z zastosowaniem prawidłowego trybu przewidzianego w przepisach ustawy Prawo budowlane z 1994r. - tj. na podstawie przepisów art. 50-51 w/w ustawy, obejmujących dyspozycją m.in. roboty budowlane wykonywane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach szczególnych lub mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, inwestorzy nie dokonali rozbudowy budynku, lecz zrealizowali roboty budowlane polegające na obudowie tarasu ścianami zewnętrznymi, dzięki czemu powstało pomieszczenie włączone do budynku. Konieczność nałożenia obowiązków na mocy decyzji z [...] maja 2016 r. uzasadniało zaś ustalenie, że pomimo zgodności spornej inwestycji z przepisami planistycznymi, okap przedmiotowego obiektu wystaje poza ogrodzenie około 24 cm, przy czym długość okapu od strony północno - wschodniej wynosi 0,4 m od lica budynku. Okap dachu znajduje się częściowo nad terenem działki sąsiedniej o nr ew. [...], której właścicielami są Państwo K. i P. M., zgodnie zaś z § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: "1. Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. 2. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lun do zbiorników retencyjnych". W świetle ustanowionego zakazu odprowadzania wód opadowych na teren nieruchomości sąsiedniej, znajdowanie się okapu częściowo na terenie działki sąsiedniej, narusza powyższy przepis prawa. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko organu I instancji, iż z uwagi na dokonanie w 1991r. podziału działki w wyniku którego powstały działki o nr ew. [...] i [...], czyli po oddaniu budynku do użytku (które miało miejsce w 1981 r.), bezpodstawne jest badanie prawidłowości wykonania i usytuowania zabudowy tarasu z przepisami w/w rozporządzenia. Powyższe nie zwalniało jednak organu od sprawdzenia, czy elementy wchodzące w skład obiektu zostały zrealizowane zgodnie z prawem. Wobec ustalenia na podstawie informacji katastralnej powiatu nowodworskiego, że okap dachu wchodzi na teren nieruchomości, co do której inwestorzy nie posiadają prawa do dysponowania na cele budowlane, nakazane przez organ skrócenie okapu doprowadzi obiekt do stanu zgodnego z przepisami prawa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. przez H. R. decyzję tę strona zaskarżyła w całości podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 16 oraz art. 8 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do utrzymania w mocy decyzji oczywiście sprzecznej z inną decyzją administracyjną, co narusza zasadę trwałości decyzji oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli; 2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do zaakceptowania oraz zaniechania korekty i uzupełnienia postępowania dowodowego przez organ I instancji w sposób niepełny i niedokładny, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 8 i art. 18 k.p.a. skarżąca wskazała, że wydana decyzja pozostaje w sprzeczności z decyzją Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r., na mocy której wydano pozwolenie na użytkowanie budynku letniskowego, przy którym w późniejszym czasie wykonano roboty budowlane polegające na zabudowie zadaszonego tarasu. Strona zaznaczyła, że przy przedmiotowym budynku nie były wykonywane żadne inne prace budowlane, w szczególności polegające na przedłużeniu okapu dachu. Jeśli zaś okap objęty był pozwoleniem na użytkowanie i nie wprowadzono względem niego żadnym modyfikacji, to nałożenie obowiązku polegającego na skróceniu okapu nie znajduje obecnie podstaw. Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. skarżąca uznała, że arbitralne jest stwierdzenie przez organy, iż okap wystaje poza granicę działki. W celu przyjęcia prawidłowych ustaleń co do tej okoliczności organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłego geodety, bowiem określanie granic działek oraz posadowienia budynków bez pomocy specjalisty i przy użyciu centymetra jest wysoce niedokładne i może godzić w słuszny interes strony. Z powołanych względów strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub wystąpienia w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym istotnych wad o charakterze procesowym - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga podlegała uwzględnieniu. Sąd w pierwszej kolejności poddał ocenie prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego, jako że przepisy te rzutują na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego, w tym przypadku przepisów ustawy – Prawo budowlane dotyczących legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych. Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana z naruszeniem przepisów ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Ocenę tę Sąd oparł na stwierdzeniu, że w kontrolowanej sprawie organy prowadzące postępowanie nie poczyniły prawidłowych ustaleń faktycznych, które wyjaśniałyby podstawę prawną rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że przedmiotem postepowania sądowego jest decyzja wydana w postępowaniu nadzorczym wszczętym z wniosku K. i P. M. dotyczącym sprawdzenia legalności zabudowy na działce nr [...] w m. K., bezpośrednio przylegającej do działki Wnioskodawców. Zaskarżoną decyzją organ II-ej instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą nakazano wykonanie robót budowlanych przy budynku stanowiącym m.in. własność Skarżącej polegających na skróceniu okapu dachu od strony północno –wschodniej ( od strony działki nr ew. [...]) do lica budynku. Ustalenia faktyczne wynikające z rozstrzygnięcia organu II-ej instancji stanowią o tym, że: 1. 01.12.1981 r. została wydana decyzja zezwalająca na użytkowanie budynku letniskowego składającego się z kuchni o ścianach murowanych, pokoju o ścianach drewnianych i wiaty na słupkach stalowych, 2. Inwestorzy zrealizowali roboty budowlane polegające na obudowie tarasu ścianami zewnętrznymi, dzięki czemu powstało pomieszczenie włączone do budynku, 3. Ustalono, że okap przedmiotowego obiektu znajduje się częściowo nad terenem działki sąsiedniej o nr ew [...], której właścicielami są państwo K.i P. M., 4. Wskazano, że powyższy stan narusza przepisy § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12.04.2002 r. Utrzymana w mocy decyzja organu I-ej instancji zawiera następujące ustalenia co do faktów: 1. 19 sierpnia 2015 r. dokonano czynności kontrolnych i stwierdzono, że na terenie działki nr ew. [...] w m K. posadowiony jest w odległości ok 12-16 cm od ogrodzenia działki ew. [...] budynek posiadający okap, który wystaje poza ogrodzenie działki [...] ok. 24 cm., 2. ustalono, że 1.12.1981 r. Naczelnik Gminy [...] wydał pozwolenie na użytkowanie budynku, jednakże w czasie późniejszym zostały przy nim wykonane roboty budowlane polegające na zabudowie zadaszonego tarasu od strony północno- wschodniej, 3. ustalono, że podział działki na działkę o nr ew. [...] i działkę o nr ew. [...] nastąpił w 1991 r. Przypomnieć należy, że decyzja którą uczyniono przedmiotem skargi do Sądu została wydana przez organ nadzoru budowlanego w postępowaniu sprawdzającym legalność, czyli zgodność z prawem wykonanych robót budowlanych. Z treści rozstrzygnięcia decyzji wynika, że organy nadzoru zakwestionowały w sprawie prawidłowość wybudowania dachu nad zabudowanym tarasem budynku posadowionego na działce ew. [...] w m. K., albowiem jego okap wystawał na teren działki sąsiedniej. Wskazano także, że postępowanie w sprawie toczy się w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Sąd orzekając w sprawie nie mógł uznać decyzji organu odwoławczego ani poprzedzającej ją decyzji za prawidłową, albowiem ustalenia faktyczne dokonane w sprawie uniemożliwiły zbadanie legalności tych decyzji. W postępowaniu dotyczącym legalności wykonanych robót budowlanych pierwszorzędne znaczenie dla materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia mają ustalenia dotyczące zakresu robót budowlanych i terminu (czasu) ich wykonania. W rozpatrywanej ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana nią w mocy decyzja organu I-ej instancji nie zawiera żadnych ważkich ustaleń co do prac budowlanych związanych z wykonaniem dachu, którego okap uczyniono przedmiotem nakazu skrócenia. W zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w żaden sposób nie odniósł się nawet do terminu wykonania prac budowlanych poprzestając wyłącznie na rozważaniach dotyczących naruszenia przepisów § 28 rozporządzenia z 2002 r. i zastosowanego w sprawie trybu postępowania naprawczego z art. 51 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r. gdy tymczasem wyjaśnienie okoliczności dotyczących budowy zadaszenia ma dla rozstrzygnięcia sprawy kapitalne znaczenie. Wskazać należy, iż zastrzeżenia dotyczące ustaleń faktycznych oraz oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie miał już [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, który rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchylił decyzję organu I-ej instancji i nakazał dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego wskazując na różnice w materiale dowodowym dotyczące ustalenia daty dokonania zabudowy tarasu i jego zadaszenia. Organ zwrócił także uwagę, iż ustalenia te mają istotne znaczenie dla oceny prawnej zdarzenia, albowiem jeśli podział działki w wyniku której powstały działki ew. nr [...] i nr [...] nastąpił po zabudowie tarasu, to nie byłoby możliwe zastosowanie procedury legalizacyjnej. Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne w sprawie nie są wystarczające do zbadania prawidłowości rozstrzygnięcia. W aktach sprawy pozostaje zgromadzony obszerny materiał dowodowy, którego organy rozpatrujące sprawę nie poddały ocenie. Sąd Administracyjny nie może zastąpić organu administracji i dokonać za ten organ oceny dowodów. Sąd pragnie jeszcze raz przypomnieć, że w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ nadzoru budowlanego jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Rekapitulując, Sąd dostrzegając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylając również decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim wyroku, czyniąc to na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone koszty obejmowały uiszczony wpis sądowy (500 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł), stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz.1804).