VII SA/Wa 2061/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca M. L., działająca za pośrednictwem pełnomocnika r. pr. A. J., w skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego mocą ww. decyzji uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. mocą której nałożono na P. P. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w wyznaczonym terminie projektu budowlanego zamiennego budynku produkcyjnego na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] obręb [...] w Z. uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczasowych robót budowlanych oraz ew. sposób doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy jednocześnie nałożył na P. P. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 sierpnia 2016 r. projektu budowlanego zamiennego budynku produkcyjnego na działkach o nr ew. [...], [...] obręb [...] w Z. uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczasowych robót budowlanych. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Rozwijając powyższe wskazano na szkodę niemajątkową polegającą na powstaniu nieodwracalnego uszczerbku na zdrowiu jaki może ponieść skarżąca i jej rodzina. Podniesiono, że lokalizacja zakładu produkcyjnego S. w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego Skarżącej i jej rodziny powoduje, iż jego mieszkańcy są narażeni na hałas i drgania emitowane przez urządzenia i maszyny zakładu. Uciążliwości te występują również w porze nocnej. Notoryczność hałasu i drgań wpływa na sferę psychiczną i fizyczną skarżącej i jej rodziny. Podniesiono, że nadmierna ekspozycja na dźwięki o niskiej częstotliwości (infradźwięki) doprowadziła do powstania choroby wibroakustycznej. U skarżącej i jej męża zdiagnozowano także naczyniopochodne uszkodzenie mózgu mogące być następstwem wieloletniego narażenia na hałas, wibracje i infradźwięki. Dodatkowo u skarżącej i jej rodziny stwierdzono uszkodzenie nerwów słuchu (u skarżącej niedosłuch obu uszu z zaleceniem dwóch aparatów słuchowych). Skarżąca i jej rodzina pogorszenie negatywnych stanów emocjonalnych, osłabienie funkcji myślowych. Wskazano także na niezgodność działań administracji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu, zgodnie z którym na tym terenie nie jest obecnie możliwe lokalizowanie zakładów produkcyjnych i zakłada się docelową likwidację wszelkich usług uciążliwych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że wszystkie podniesione w nim argumenty nie są bezpośrednio związane z zaskarżoną w sprawie decyzją. Odnoszą się one do funkcjonowania zakładu produkcyjnego i jego lokalizacji. Należy jednak wskazać, że ani funkcjonowanie zakładu produkcyjnego, ani aspekty związane z jego lokalizacją nie są przedmiotem skargi. Zaskarżone w sprawie decyzje wydane zostały w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Zatem postępowanie to jest związane z postępowaniem w stosunku do istniejącego już zakładu produkcyjnego i zmierza do oceny legalności przeprowadzonych zmian budowlanych w istniejącym już obiekcie. Przypomnieć należy, że zakład produkcyjny istnieje w tej lokalizacji od 1998 r., a wcześniej w tej lokalizacji istniał zakład pracy chronionej. Nie jest zatem przedmiotem postępowania sądowego ocena wpływu zakładu na okoliczne posesje, ale ocena legalności dokonanych zmian budowlanych. Zatem wniosek o wstrzymanie powinien odnosić się do oceny zmian i ich wpływu na możliwość pojawienia się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądanie strony skarżącej tym samym wybiega poza przedmiot oceny niniejszej sprawy i z tego względu podniesionych argumentów Sąd nie może badać. Należy również zauważyć, że zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą żadnego nadającego się do wykonania obowiązku. Obowiązek ten został nałożony na inną stronę postępowania – inwestora P. P. W tej sytuacji nie można stwierdzić, by w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstawało po stronie skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów Sąd uznał, że skarżąca we wniosku nie podniosła okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a bezpośrednio związanych z zaskarżoną decyzją. Kierując się powyższą argumentacją Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.