VII SA/Wa 2065/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi H.M.K. na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty oddala skargę Krajowa Rada Fizjoterapeutów (w skrócie "KRF") po rozpatrzeniu wnioskuH.K., uchwałą z dnia [...] września 2020 r. Nr[...], na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia [...] września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2019 r., poz. 952 oraz z 2020 r., poz. 567 i 1493) odmówiła H.K.stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu [...] marca 2020 r. wpłynął wniosek H.K., o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Wnioskodawca przedłożył do wniosku m. in. poświadczoną notarialnie kserokopię dyplomu nr[...], wydanego w dniu [...] lipca 1970 r., potwierdzającego uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w W. W toku postępowania Krajowa Rada Fizjoterapeutów wzywała wnioskodawcę do dostarczenia dokumentów potwierdzających kwalifikacje, stosownie do przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Po analizie dokumentów załączonych do wniosku organ stwierdził, że skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty. Wskazał, że prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty może uzyskać osoba, która przedstawi dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający kwalifikacje określone w art. 13 ust. 3 ustawy. Dokumentem takim są wyłącznie dyplomy wydane osobie, która: 1) rozpoczęła po dniu [...] października 2017 r. jednolite 5-letnie studia wyższe w zakresie fizjoterapii, obejmujące co najmniej 300 punktów ECTS, o których mowa w art. 67 ustawy z dnia [...] lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668), zwanych dalej "punktami ECTS", w tym co najmniej 160 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii oraz odbyła 6-miesięczną praktykę zawodową i uzyskała tytuł zawodowy magistra oraz złożyła Państwowy Egzamin Fizjoterapeutyczny, zwany dalej "PEF", z wynikiem pozytywnym, albo, 1a) rozpoczęła po roku akademickim 2018/2019 studia przygotowujące do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, prowadzone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia [...] lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, oraz złożyła z wynikiem pozytywnym PEF, albo 2) rozpoczęła po dniu [....] września 2012 r. i przed dniem [...] października 2017 r. studia wyższe z zakresu fizjoterapii, obejmujące co najmniej 180 punktów ECTS, w tym co najmniej 100 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł licencjata lub dodatkowo odbyła studia wyższe obejmujące co najmniej 120 punktów ECTS, w tym co najmniej 60 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł magistra, albo 3) rozpoczęła po dniu [...] grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku, albo 4) rozpoczęła przed dniem [....] stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku, albo 5) rozpoczęła przed dniem [...] stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, albo 6) rozpoczęła przed dniem [...] stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła w ramach studiów dwuletnią specjalizację z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzoną legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo 7) rozpoczęła przed dniem [...] stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, albo 8) ukończyła przed dniem wejścia wżycie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii. Dołączony do wniosku dyplom z [...] lipca 1970 r. nr[...], potwierdzający uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w W., nie spełnia wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Dyplom ten został wydany w 1970 r., zatem jego przydatność dla oceny posiadanych kwalifikacji, należało rozważać w kontekście brzmienia art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem [...] stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła w ramach studiów dwuletnią specjalizację z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzoną legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo rozpoczęła przed dniem [...]stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. Zatem przepis art. 13 ust. 3 pkt 6 ustawy, wymaga oprócz uzyskania dyplomu magistra na kierunku wychowanie fizyczne, także ukończenia w ramach studiów dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej (potwierdzonej legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej). Natomiast przepis art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy wymaga, oprócz uzyskania tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne, także ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. Dokument przedstawiony przez wnioskodawcę potwierdza tylko uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne. Ponadto, organu powołał pismo Akademii Wychowania Fizycznego w W.nr [...]z dnia [...] lipca 2020 r., informujące, że wnioskodawca nie zrealizował dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej, ani nie ukończył 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. W tej sytuacji, w ocenie organu nie miały prawnego znaczenia przedłożone świadectwa pracy, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, jako niemieszczące się w katalogu dokumentów wymienionych w art. 13 ust. 3 ustawy. Reasumując organ uznał, że wnioskodawca nie spełnił wymogów dla stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. H.K.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] września 2020 r. Zaskarżonej uchwale zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty ("u.z.f.") - poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu wykładni literalnej, a nie celowościowej, która narusza zasadę ochrony praw nabytych oraz równości wobec prawa, II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. 107 § 1 pkt 6 i § 3, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego ("k.p.a.") w zw. z art. 25 ust. 1 u.z.f. - poprzez ich błędne zastosowanie, to jest: a) ogólnikowe wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy oraz brak wyczerpującego odniesienia się do całości zebranego materiału dowodowego, brak wyjaśnienia, jak organ rozumie przesłanki ukończenia 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu ("GKKFiS") oraz ukończenia w ramach studiów dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej, b) brak wyjaśnienia, dlaczego dokumenty przedłożone przez skarżącego nie są wystarczające do uznania za odpowiadające ukończeniu w ramach studiów dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej bądź ukończeniu 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKFiS, c) nieprawidłowe podpisanie uchwały - tj. wyłącznie przez Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów, 2. art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7 w zw. z art. 25 ust. 1 u.z.f., poprzez brak rozstrzygnięcia na korzyść strony ewentualnych wątpliwości. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej uchwały, nakazanie wydania uchwały z uwzględnieniem doświadczenia zawodowego i naukowego skarżącego jako równoważnych z ukończeniem w ramach studiów dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej, bądź 3-miesięcznym kursem rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKFiS. Dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów powołanych w treści skargi. Zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność przepisu art. 13 ust. 3 u.z.f. z art. 2 Konstytucji RP - w zakresie w jakim, ogranicza dostęp do wykonywania zawodu fizjoterapeuty osobom, które przed wejściem w życie ustawy rozpoczęły działalność z zakresu fizjoterapii, na podstawie wymaganego dotychczas wykształcenia, bez zapewnienia innego sposobu potwierdzenia kwalifikacji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący od 48 lat wykonuje pracę zawodową jako instruktor gimnastyki leczniczej i fizjoterapeuta. Wyższe studia magisterskie ukończył w 1970 r. na kierunku wychowanie fizycznego (w obecnej) Akademii Wychowania Fizycznego w W.. W roku akademickim 1969/1970 zrealizował dodatkowy, nieobowiązkowy przedmiot rehabilitacja (wykład i ćwiczenia). Przedmiot ten zakończył egzaminem zdanym z oceną bardzo dobrą. Po studiach, w okresie od[...].03.1972 r. do[...].09.1972 r. był zatrudniony w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w W. na stanowisku instruktora gimnastyki leczniczej. W okresie od [...]10.1972 r. do[...].03.1975 r. był zatrudniony w Zespole Uzdrowisk [...]P.P. w P.na stanowisku instruktora gimnastyki leczniczej. Skarżący od[..].06.1980 r. prowadzi indywidualną działalność gospodarczą pod firmą K.K.". Przedmiotem tej działalności jest w szczególności działalność fizjoterapeutyczna. Skarżący stosuje uznane w medycynie klasycznej metody rehabilitacji ruchowej oraz swoją autorską metodę. Jest autorem uniwersalnego urządzenia do mechanoterapii (kinezyterapii) o nazwie Pragma (grec. czyn), które ma zastosowanie w fizjoterapii, sporcie wyczynowym, korekcie wad postawy i rehabilitacji ruchowej. Od trzech lat testuje i udoskonala mobilne urządzenie terapeutyczne do reedukacji chodu. Prowadzi liczne szkolenia dla lekarzy, terapeutów i osób opiekujących się chorymi wymagającymi codziennej rehabilitacji domowej. Z art. 25 ust. 1 u.z.f. wynika, iż do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. dotyczące decyzji administracyjnych. Dlatego uchwała musi spełniać takie same wymogi, jakie przewidziane zostały dla decyzji administracyjnej. Organ powinien podjąć czynności dowodowe niezbędne dla prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych i wyjaśnić, czy program zajęć i kursów odbytych oraz przeprowadzonych przez skarżącego, w tym opracowanie własnej metody rehabilitacji, wygłaszanie licznych ogólnopolskich i międzynarodowych szkoleń i wykładów, a nadto wieloletnie doświadczenie zawodowe w zakresie gimnastyki leczniczej, mogą zostać uznane za równoważne (czy nawet przewyższające) ukończeniu dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej, bądź 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji zgodnie z przepisami GKKFiS. Kompetencje zawodowe skarżącego znaczenie wykraczają ponad wymogi stawiane przez ww. przepis. Choć przesłanek i wymogów dostępu do zawodu nie można interpretować "prawotwórczo", to nie można ich widzieć wyłącznie formalistycznie. Zdaniem skarżącego dopuszczalne jest takie rozumienie przepisu, które nakazuje, jako kurs traktować wszystkie te "szkolenia", które spełniają kryteria zakreślone przez GKKiFS (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.02.2019 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1362/18). Krajowa Rada Fizjoterapeutów jest organem kolegialnym, wobec powyższego pod uchwałą powinny się znaleźć podpisy wszystkich osób biorących udział w jej podjęciu (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.02.2019 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1362/18). Zasada ochrony praw słusznie nabytych zakazuje arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym. Organ powinien przyjąć taką interpretację, która nie naruszy Konstytucji RP oraz nie będzie prowadziła do zbytniego formalizmu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała odpowiada prawu. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2019 r., poz. 952 ze zm.), Krajowa Rada Fizjoterapeutów na wniosek osoby zainteresowanej, stwierdza prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W myśl art. 21 ust. 3 ww. ustawy, organ stwierdza, w drodze uchwały, prawo wykonywania zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa, a według art. 25 ust. 1 ustawy, do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, dotyczące decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy, prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty przysługuje osobie, która spełnia łącznie następujące warunki: ma pełną zdolność do czynności prawnych, jej stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu fizjoterapeuty, co potwierdza się orzeczeniem lekarskim albo innym dokumentem potwierdzającym brak przeciwwskazań do wykonywania zawodu fizjoterapeuty wymaganych w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wydanym przez właściwe podmioty w tym państwie, wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, swoim dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w szczególności nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko wolności seksualnej i obyczajności oraz za czyny określone w art. 207 i art. 211 ustawy Kodeks karny, posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument w szczególności potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Art. 13 ust. 3 ustawy precyzyjnie określa jakie dokumenty są potwierdzeniem posiadania kwalifikacji – rozróżnienie to zależy do momentu rozpoczęcia edukacji w kierunku zawodu fizjoterapeuty. Dla osób, które rozpoczęły przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskały tytuł magistra na tym kierunku, stosowanie do treści art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7, będzie to poza ukończeniem wskazanego kierunku studiów, dodatkowo albo ukończenie w ramach studiów dwuletniej specjalizacji z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzonej legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo ukończenie 3-miesięcznego kursu specjalizacyjnego z rehabilitacji, zgodnie z przepisami Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości kwestia jakie dokumenty przedstawił skarżący na potwierdzenie swoich kwalifikacji. Sporna jest ich ocena w świetle art. 13 ust. 3 ustawy. Skarżący legitymuje się dyplomem ukończenia Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w W.na kierunku wychowanie fizyczne z dnia [..] lipca 1970 roku. Bezsprzecznie nie są to studia wyższe z zakresu fizjoterapii ani na kierunku fizjoterapia lub rehabilitacja, które w świetle art. 13 ust. 3 pkt 1-4 byłyby samoistną podstawą do dokonania wpisu zgodnie z żądaniem skarżącego. Skarżący rozpoczął studia wyższe przed 1 stycznia 1980 r., co implikowało konieczność oceny spełnienia warunków objętych dyspozycją pkt 6 i 7 ust. 3 art. 13. Podkreślenia wymaga, że ustawa posługuje się kryteriami czysto formalnymi i nie wiąże prawa wykonywania zawodu z faktem posiadania doświadczenia zawodowego oraz odbycia szeregu innych niż wskazane w ustawie kursów i szkoleń (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2019 r. sygn. VII SA/Wa 245/19). W przeciwnym wypadku organ samorządu zawodowego, musiałby prowadzić ustalenia (mimo braku kryteriów ustawowych), czy ukończone przez wnioskodawcę kursy i szkolenia, są odpowiednie i zapewniają uzyskanie wiedzy. Zatem w istniejącym stanie prawnym nie ma podstaw do wywodzenia prawa wykonywania zawodu z dotychczasowego dorobku naukowego, szkoleniowego, opracowania autorskiej metody rehabilitacji czy powoływanego uznania pacjentów. Niezależnie od słuszności takiego modelu potwierdzania kwalifikacji zawodowych, przepisy ustawy są wiążące dla organu samorządu zawodowego, który nie jest uprawniony do oceniania słuszności i prawidłowości przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania. Krajowa Rada Fizjoterapeutów prawidłowo stwierdziła, że skarżący nie przedłożył dyplomu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w rozumieniu art. 13 ust. 3 ww. ustawy. Pośrednio przyznaje to również skarżący, wnosząc o sformułowane pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie zbadania zgodności z konstytucją art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, w zakresie w jakim ogranicza on dostęp do wykonywania zawodu osobom, które przed wejściem w życie ustawy rozpoczęły działalność z zakresu fizjoterapii. Wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Do kompetencji ustawodawcy należy ukształtowanie modelu funkcjonowania samorządu danego zawodu zaufania publicznego – to ustawa określa kryteria dostępu do tego zawodu, w tym poziom wymaganej wiedzy i ewentualnie praktyki. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 lutego 2004 r. o sygn. akt P 21/02, samorządy zawodów zaufania publicznego mogą, a niekiedy nawet powinny, ograniczać w pewnym zakresie wolność wykonywania zawodu lub działalności gospodarczej ze względu na cele, dla realizacji których zostały powołane, zawsze jednak w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Na kanwie samorządu fizjoterapeutów – osób wykonujących zawód medyczny – takim celem jest życie i zdrowie pacjentów, które legło u podstaw wprowadzenia ustawowych warunków, których spełnienie daje prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Jednym z tych warunków jest posiadanie dokumentu potwierdzającego kwalifikacje. Nie można przepisów ustawowych i woli ustawodawcy interpretować w sposób, w istocie rozszerzający przesłanki dostępu do zawodu. Okoliczność, że skarżący nie legitymuje się dokumentem uprawniającym do wykonywania zawodu, wskazanym w ustawie, posiada natomiast ogromne doświadczenie zawodowe, a jednocześnie nie podjął w stosownym czasie starań o uzupełnienie wykształcenia - nie stanowi w ocenie sądu podstaw do postawienia tezy, iż przepisy ustawy o zawodzie fizjoterapeuty są niezgodne z Konstytucją. Zwłaszcza, iż wymagania w tym zakresie stawiane przez ustawę nie są nadmierne ani nieracjonalne. Nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 13 ust. 3 ww. ustawy, ponieważ organ prawidłowo ocenił przedłożone przez skarżącego dokumenty uznając, iż żaden z nich nie stanowi wymienionego w analizowanym przepisie. Zdaniem skarżącego, organ powinien potraktować doświadczenie zawodowe i całokształt przedstawionej argumentacji, wskazującej na wybitne kompetencje, za wystarczające do uzyskania prawa wykonywania zawodu. Dokonałby jednak w ten sposób nadmiernie rozszerzającej interpretacji art. 13 ust. 3 ustawy. Do uwzględnienia doświadczenia zawodowego przy ocenie przyznawania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty konieczny byłby stosowny przepis ustawowy. W doktrynie i w orzecznictwie akcentuje się prymat wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. funkcjonalną, systemową i celowościową. Jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas nie ma potrzeby sięgania po inne, pozajęzykowe metody wykładni. Znaczenie art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7 ustawy jest jasne i nie przedstawia wątpliwości interpretacyjnych. Wskazane przepisy określają jakie dokumenty potwierdzają kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, stanowiąc jednocześnie katalog zamknięty. Określenie kryteriów dostępu do zawodu zaufania publicznego, a w szczególności określenie wymaganego poziomu wiedzy i umiejętności zawodowych oraz sposobu ich weryfikacji, leży w zakresie kompetencji ustawodawcy. Przepisy ustawy nie przyznają organowi uprawnień do uznawania za równoważne dokumentów innych, niż wskazane w art. 13 ust. 3 pkt 6 i 7 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Z ustawy wynika, że uzyskanie określonego wykształcenia, w uprawnionym podmiocie, stwierdzone następnie odpowiednim dokumentem, pozwala na uzyskanie uprawnień do wykonywania zawodu i uzyskanie tytułu zawodowego. Kwestia posiadania doświadczenia zawodowego była irrelewantna do oceny, czy dana osoba może wykonywać zawód fizjoterapeuty. Wejście w życie ustawy nie spowodowało naruszenia zasady ochrony praw nabytych, gdyż skarżący nie miał wykształcenia w zakresie fizjoterapii. Nie można też uznać, że została naruszona zasada równości wobec prawa, skoro skarżący ukończył inny tok edukacji, niż przewidziano w ustawie. Mając na uwadze powyższe, przepis art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie został naruszony. Wskazać należy, że w odpowiedzi na skargę organ poinformował, że w Krajowym Rejestrze Fizjoterapeutów zarejestrowano niemal 70 tys. fizjoterapeutów, a uchwał odmownych podjęto 175 - przez ponad 4 lata funkcjonowania samorządu zawodowego. Z tych względów, zarzuty stawiane przepisom ustawy o zawodzie fizjoterapeuty nie mogły okazać się słuszne. Organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, czyniąc zadość wymogom ustanowionym przez przepisy procedury administracyjnej. Przesłanki jakimi kierował się, zostały wyjaśnione w uzasadnieniu uchwały, zgodnie z art. 107 k.p.a. Organ rozpoznał istotę sprawy, zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a także wyjaśnił okoliczności faktyczne i nie naruszył art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. Niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego podpisania uchwały, to zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy, po podjęciu uchwały organy KIF są obowiązane do niezwłocznego sporządzenia jej tekstu na piśmie. Oświadczenie organu w postaci uchwały wyrażone jest poprzez akt głosowania przez określoną grupę osób, który nie ma charakteru pisemnego. Ustawa o zawodzie fizjoterapeuty nie określa, że głosowanie ma odbyć się w formie pisemnej. Uchwała podjęta jest z momentem zakończenia głosowania i z tym momentem jest wydawana. Odpowiednie stosowanie przepisu art. 107 § 1 k.p.a. oznacza w przedmiotowej sprawie niezbędną adaptację tego przepisu, do sposobu działania organu (art. 70 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty). Podkreślić należy, że uchwała w swojej treści wskazuje ogólną ilość członków organu kolegialnego oraz ilość członków głosujących za jej podjęciem. W tych okolicznościach podpis Prezesa Krajowej Rady fizjoterapeutów pod uchwałą zawierającą także uzasadnienie, uznać należy za prawidłowy w kontekście odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. do uchwał tego organu. Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka wątpliwości co do treści normy prawnej. Organ nie mógł rozstrzygnąć wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, skoro takie wątpliwości nie wystąpiły. Odnosząc się kwestii przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów to zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W sprawie tej nie występowały istotne wątpliwości, które wymagały wyjaśnienia. Jak wskazano doświadczenie zawodowe skarżącego pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały wykazała zatem, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającego jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.