VII SA/Wa 2068/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: - wstrzymać wykonanie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. - W piśmie z dnia 4 listopada 2010 r. skarżący E. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...], nakazującą E. K. zasypanie istniejącego zbiornika wodnego – stawu rybnego o wymiarach 16,00 m x 12,70 m na działce Nr [...], położonej przy ul. [...] w G. Zdaniem skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a mianowicie realizacja decyzji poprzez zasypanie stawu na ww. posesji, a tym samym zasypanie źródeł tam istniejących utworzy stan zwierciadła źródlisk o charakterze napiętym, co miałoby spowodować podtopienie działki skarżącego i działek sąsiednich, przez które przechodzą żyły wodne. Stan taki wynika, jak podaje skarżący, stąd, iż działka Nr [...], na której zlokalizowany jest staw, jak również działki sąsiednie w obrębie ulic [...], [...], [...] (m. G.) położone są na gruntach, którymi z kierunku południowo-wschodniego przebiegają żyły wodne i istnieją liczne źródła. Jak podał dalej skarżący, szczególne nasilenie swobodnego wypływu wody jest zlokalizowane na jego działce, a także na działkach sąsiednich, w tym na działce [...], występują widoczne wypływy wody źródliskowej. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż istniejący od lat na jego działce zbiornik wodny (sadzawka), oczyszczany w latach 80-tych i 90-tych tworzy istniejący swobodny wypływ wody źródlanej, a następnie odpływ tej wody po naturalnie ukształtowanym spadku terenu przez działki nr [...] i [...] do rowu odwadniającego. Okoliczności powyższe potwierdza, zdaniem skarżącego, znajdująca się w aktach sprawy opinia techniczna Instytutu Geodezji i Kartografii oraz opinia inż. H. A. Ponadto, skarżący podniósł, że zasypanie stawu przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody dla niego oraz trudnych do odwrócenia skutków z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że nie było podstaw do wydania decyzji nakazującej zasypanie, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed rozpoczęciem zasypania tego obiektu. Zdaniem skarżącego, trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie rozważając nakazanie zasypania zbiornika wodnego w postaci stawu rybnego należy mieć na uwadze wpływ tej czynności na stosunki wodne w miejscu oraz w otoczeniu tegoż zbiornika. Realizacja każdej inwestycji budowlanej, jak również rozbiórka obiektu budowlanego w mniejszym lub większym stopniu ma wpływ na stosunki wodne w jej otoczeniu. Dlatego też wpływ ten powinien być brany pod uwagę przy wydawaniu decyzji w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z rozbiórką obiektu budowlanego w postaci zbiornika wodnego - stawu rybnego. Ze względu na nagromadzone w nim zasoby wody jak również powiązanie jego ze źródłami wodnymi, co wynika wprost z zawartych w aktach opinii, zarówno sporządzonej przez inż. H. A. jak i Instytut Geodezji i Kartografii, należy uznać, że zasypanie stawu będzie miało wpływ na stosunki wodne w jego otoczeniu i spowoduje z pewnością ich zmianę. Nie wdając się w szczegółową analizę skutków tej zmiany, która prawidłowo może zostać przeprowadzona w toku postępowania sądowo-administracyjnego przy rozpatrywaniu meritum sprawy i przy zachowaniu obowiązujących w nim reguł, należy stwierdzić, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że zmiana ta będzie mieć negatywny wpływ na znajdujące się w otoczeniu obiekty budowlane oraz działki sąsiednie. Z tego też względu, za w pełni zasadne należy uznać twierdzenie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.