VII SA/Wa 2069/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2014 r. nr (...) w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją z dnia (...) marca 2014 r., nr –(...), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) i § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. nr 74, poz. 836 ze zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej na konstrukcji wsporczej z oświetleniem lampami halogenowymi zamontowanej na zachodniej elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy (...), nakazał (...) doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, poprzez dokonanie całkowitego demontażu reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi na zachodniej elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy (...). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu (...) stycznia 2014 r. oraz z dnia (...) marca 2014 r., podczas której, tej ostatniej, stwierdzono, że na elewacji zachodniej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy (...) jest zamontowana siatka wielkoformatowa z nadrukiem reklamowym. Siatka zamocowana została na konstrukcji wsporczej bezpośrednio na ścianie budynku z oknami w sposób ograniczający światło dzienne mieszkań. Organ powiatowy wskazał na przepis § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, zgodnie z dyspozycją którego, budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczanie światła dziennego mieszkań. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkalnia, jak: kraty, żaluzje, rolety, zabudowy balkonów i loggii. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia i nośniki reklamowe oraz inne urządzenia nie związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, o ile te nie ograniczają oświetlenia dziennego mieszkania. Zaznaczył również przy tym, że postanowienia ww. przepisu nie dotyczą przypadku wykonywania robót budowlanych na elewacji tego budynku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...), po analizie materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym sposobu zamontowania siatki winylowej bezpośrednio na ścianie lub w niewielkiej odległości od ściany budynku (co nie tylko nie stanowi zabezpieczenia dla ewentualnych robót budowlanych ale wręcz je uniemożliwia na powierzchni zasłoniętej reklamą), brak chociażby rusztowań oraz innych urządzeń niezbędnych do wykonywania robót budowlanych polegających na remoncie elewacji budynku, uznał, że z uwagi na naruszenie przepisów § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, nie znajduje uzasadnienia prawnego legalizacja przedmiotowej reklamy w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, poprzez doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zachodzi zaś konieczność wydania decyzji nakazującej demontaż siatki winylowej z treścią reklamową jak i konstrukcji wsporczej, tworzących jedną funkcjonalną całość, jedno urządzenie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła (...). (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2014 r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia (...) stycznia 2014 r. w sprawie reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej na konstrukcji wsporczej z oświetleniem lampami halogenowymi, zamontowanej na zachodniej elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego (...). Z treści ustaleń kontrolnych z dnia (...) października 2013 r. wynika, że przedmiotowa siatka z nadrukiem reklamowym jest nową inwestycją i według oświadczenia pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej stanowi zabezpieczenie prowadzonych robót budowlanych. Dalej, organ II instancji podniósł, że w aktach sprawy znajduje się kopia decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) września 2013 r., nr (...), wnosząca sprzeciw do zgłoszenia (...) dotyczącego zamiaru montażu siatki z nadrukiem reklamowym na czas remontu elewacji zachodniej budynku przy (...). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją (...)(...) z dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...). (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że powyższe jednoznacznie przesądza, że nawet w sytuacji legalnego prowadzenia robót budowlanych polegających na remoncie elewacji budynku (zgłoszenie Wspólnoty Mieszkaniowej (...) (...)r., do którego nie wniesiono sprzeciwu), inwestor winien ewentualnie zabezpieczyć prowadzone roboty w inny sposób. Pozostawanie w obrocie prawnym decyzji utrzymującej w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw do zamiaru montażu przedmiotowej siatki reklamowej (z mocującymi elementami konstrukcyjnymi i oświetleniem) uniemożliwia legalizację przedmiotowego nośnika i stanowi o obligatoryjnym nakazie jego demontażu. Wskazał także, że w aktach sprawy znajdują się pisma Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia (...) lipca 2014 r. i spółki (...) z dnia (...) lipca 2014 r. potwierdzające, iż właścicielem i inwestorem przedmiotowego urządzenia jest (...). Powyższe świadczy o prawidłowym ustaleniu przez organ I instancji adresata nałożonego obowiązku, którym jest inwestor i jednocześnie właściciel przedmiotu postępowania naprawczego. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, w sytuacji stwierdzenia wykonywania robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 w/w ustawy). Inwestor - (...). mógł przystąpić do wykonania robót objętych zgłoszeniem, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, jeżeli właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu. W przedmiotowej sprawie sprzeciw został wniesiony i utrzymany w mocy ostateczną decyzją administracyjną pozostającą w obrocie prawnym, która obligowała inwestora do zaniechania podjęcia działań zmierzających do realizacji inwestycji objętej zgłoszeniem. Zdaniem (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja organu I instancji w żaden sposób nie naruszała przepisów prawa, na podstawie których została wydana, zaś organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego rozpatrzył przedmiotową sprawę w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy i uzasadnił swoje stanowisko w treści wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Organ II instancji w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła (...), wnosząc o jej uchylenie oraz o rozważenie możliwości uchylenia decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji orzekającej nakaz doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego, mimo iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z naruszeniem prawa, - § 14a ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo nieustalenia, czy prowadzony jest remont elewacji budynku, - art. 81 w zw. art. 10 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach, które nie mogły zostać udowodnione, z uwagi na brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, - art. 64 § 1 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji opartej na regulacji ograniczającej konstytucyjne prawo własności, - art. 7, art. 77 oraz art. 107 k.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem decyzji. W uzasadnieniu skargi w rozwinięciu zarzutów Spółka wskazała m.in., iż organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego nie miał wystarczających podstaw do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego w sprawie urządzenia reklamowego znajdującego się na zachodniej elewacji budynku położonego przy (...). Organ oparł swoje ustalenia na dowolnie przyjętych okolicznościach. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż żadna z prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) czynności terenowych nie może być uznana za przeprowadzoną zgodnie z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu. Strona podkreśliła, że organ nie dokonał prawidłowego zawiadomienia o wizji z dnia (...) stycznia 2014 r. (nie dotarło ono do Spółki na 7 dni przed terminem czynności), a o wizji w dniu (...) marca 2014 r. Spółka w ogóle nie została poinformowana. Skarżąca podniosła, iż mimo wyraźnego wskazania przez nią w treści odwołania na nieprawidłowości dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego, organ odwoławczy powielił błędy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...). Jedynym źródłem ustaleń (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwestii stanu faktycznego sprawy były czynności prowadzone przez inne organu administracji publicznej. W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ wskazuje na ustalenia organu pierwszej instancji, a także na okoliczności wskazane w decyzjach organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zdaniem strony takie działanie jest niedopuszczalne i sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w treści przepisu art. 15 k.p.a. Spółka zarzuciła, że organ pierwszej instancji w ogóle nie zbadał stanu faktycznego tj. czy prowadzone są prace remontowe elewacji, pomimo wyraźnego wskazania tej okoliczności. Przyjęcie okoliczności wskazanych w zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom skarżącej i bez przeprowadzenia chociażby oględzin budynku, należy uznać za działanie dowolne, niepoparte wystarczającymi dowodami. Okoliczność prowadzonego remontu budynku miałaby także wpływ na możliwość zastosowania przepisu § 14 a ust. 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, który zezwala na instalację urządzenia będącego przedmiotem postępowania, w przypadku prowadzonego remontu elewacji budynku. W sytuacji zweryfikowania przez organ okoliczności powołanych przez Spółkę, organ odwoławczy z pewnością uznałby postępowanie wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...)za bezprzedmiotowe. Skarżąca zaznaczyła także, że organ odwoławczy nie odniósł się w treści zaskarżonej decyzji do zarzutu zastosowania przez organ regulacji niekonstytucyjnej, tj. przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Przepis § 14a Rozporządzenia ogranicza prawo własności właściciela budynku oddającego w używanie powierzchnię elewacji budynku. Zgodnie z przepisem art. 64 Konstytucji statuującym ww. prawo własności "każdy ma prawo do własności (...); własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy (...)". Ograniczenie wprowadzone rozporządzeniem jest bezprawne i nie powinno stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji, organ administracji winien odmówić zastosowania tych postanowień. Do skargi skarżąca dołączyła protokół demontażu przedmiotowej reklamy z dnia (...) sierpnia 2014 r. wraz z aktualną fotografią budynku przy (...) W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego. W myśl wskazanych przepisów, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, nakazuje decyzją zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z kolei z przepisu art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że regulacja ta obejmuje roboty budowlane wykonywane w następujący sposób: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub też w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, dotyczącego przedmiotowej inwestycji, organ nadzoru budowlanego II instancji ustalił, że Prezydent (...) decyzją z dnia (...) września 2013 r., nr (...), wniósł sprzeciw do zgłoszenia (...) dotyczącego zamiaru montażu siatki z nadrukiem reklamowym na czas remontu elewacji zachodniej budynku przy (...). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...). Jako że decyzja wnosząca sprzeciw dotyczyła niniejszej inwestycji, słusznie (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że stan taki powoduje, iż nie jest możliwa legalizacja spornego nośnika reklamowego i zachodzi konieczność jego demontażu. Podstawą ostatecznej decyzji wnoszącej sprzeciw był fakt stwierdzenia naruszenia § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, a więc ta sama okoliczność, która była podstawą także decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie. Zgodnie z powołanym przepisem budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań (§ 14a ust. 1). Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, jak: kraty, żaluzje, rolety, zabudowy balkonów i loggii (§ 14a ust. 2). Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia i nośniki reklamowe oraz inne urządzenia niezwiązane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, o ile nie ograniczają oświetlenia dziennego mieszkania (§ 14a ust. 3). Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego budynku (§ 14a ust. 4). Jak ustalił organ nadzoru I instancji, przedmiotowa siatka zamocowana została na konstrukcji wsporczej bezpośrednio na ścianie budynku z oknami w sposób ograniczający światło dzienne mieszkań. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia (...) czerwca 2014 r., znak: (...), na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., zobowiązał skarżącą Spółkę m.in. do przekazania dokumentacji potwierdzającej prowadzenie robót budowlanych, w związku z którymi została zamontowana siatka. W odpowiedzi na powyższe wezwanie (...) nie przedstawiła żadnych dokumentów. Powyższe okoliczności tj. sposób zamontowania siatki winylowej bezpośrednio na ścianie lub w niewielkiej odległości od ściany budynku, co nie tylko nie stanowi zabezpieczenia dla ewentualnych robót budowlanych ale wręcz je uniemożliwia, brak prowadzenia robót budowlanych, stanowią o naruszeniu § 14a ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, a tym samym o braku uzasadnienia do legalizacji inwestycji. Prawidłowo zatem organy nadzoru budowlanego uznały, że jedynym rozstrzygnięciem może być nakaz doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, poprzez dokonanie całkowitego demontażu reklamy wielkoformatowej. Tym bardziej, mając na uwadze ostateczną decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...), którą organ nadzoru budowlanego był związany. Zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nie mógł więc odnieść zamierzonego skutku. Brak jest także podstaw do formułowania zarzutu naruszenia § 14a ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, poprzez jego niezastosowanie, a to z tego względu, że z akt sprawy nie wynika, aby prowadzone były jakiekolwiek roboty budowlane. Powyższe potwierdza protokół kontroli z dnia (...) marca 2014 r. oraz "milcząca" odpowiedź skarżącej Spółki na wezwanie z dnia (...) czerwca 2014 r. W ocenie Sądu, fakt nie odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu zastosowania przez organ I instancji regulacji niekonstytucyjnej, tj. § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, pozostaje bez większego wpływy na zasadność podjętego rozstrzygnięcia, mając na uwadze, że "tylko Trybunał Konstytucyjny i sądy administracyjne (w odniesieniu do aktów prawa miejscowego) mogą orzec o niezgodności danego aktu z przepisami prawa wyższego rzędu ze skutkiem utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego aktu. Sądy powszechne i administracyjne są uprawnione jedynie do odmowy stosowania przepisów aktów podustawowych ustanowionych sprzecznie z prawem obowiązującym, co jednak nie powoduje utraty mocy obowiązującej tych przepisów. (...) brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że organy administracji są uprawnione do oceny zgodności stosowanego przepisu prawa z przepisami regulującymi zasady i tryb stanowienia prawa oraz do odmowy zastosowania przepisu uznanego za niezgodny z aktem normatywnym wyższego rzędu, także wtedy, gdy chodzi o przepis podustawowy. Organy administracji publicznej, przestrzegając zasady praworządności, nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów, nawet wówczas, gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 876/08). Nadto, należy wskazać na pewną niespójność, z jednej strony skarżąca zarzuca niekonstytucyjność przepisów § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, z drugiej zaś strony zarzuca organowi naruszenie § 14a ust. 4 ww. rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wątpliwości co do konstytucyjności przepisów § 14a rozporządzenia nie zachodzą, przepisy te zostały wydane na mocy delegacji ustawowej z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Jedyny zarzut, jaki można postawić (...) Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., (to się odnosi także do organu I instancji), albowiem z akt administracyjnych nie wynika, żeby wystosował on zawiadomienie dla strony o umożliwieniu wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Jednakże, nie może on odnieść zamierzonego skutku, bowiem skarżąca nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności procesowej. Nie wskazała, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Naruszenia powyższego przepisu, na etapie postępowania odwoławczego, nie można upatrywać, w wadliwości zawiadomienia o wizji z dnia (...) stycznia 2014 r. oraz z dnia (...) marca 2014 r., bowiem ustalenia stwierdzone podczas wizji i wadliwość doręczenia zawiadomienia, strona mogła kwestionować w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co też uczyniła formułując zarzut z art. 10 k.p.a. Ponadto, organ odwoławczy stworzył możliwość stronie wypowiedzenia się, co do potwierdzenia prowadzonych robót budowlanych, jednakże Spółka nie skorzystała z powyższej możliwości. W ocenie Sądu, postępowanie organ odwoławczego, zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a., a uzasadnienie decyzji poddaje się kontroli sądowej, pozwala na stwierdzenie, czym kierował się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Wprawdzie nie odniósł się on do zarzutów zawartych w odwołaniu, jednakże powyższa okoliczność, pozostaje bez większego wpływu, na zasadność podjętego rozstrzygnięcia, które jest zgodne z prawem. Ponadto, oparcie się na ustaleniach organu I instancji, czy też decyzjach organów administracji architektoniczno-budowlanej, w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, nie powoduje, że decyzja organu II instancji zapadła z naruszeniem art. 7, art. 77, a tym bardziej z naruszeniem art. 15 k.p.a. Ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy nie oznacza bowiem ponownego powtórzenia całego postępowania wyjaśniającego. Istota dwuinstancyjnego postępowania podlega na tym, że organ odwoławczy opierając się na materiale dowodowym zasadniczo zebranym w toku postępowania przez organ pierwszej instancji, materiał ten jeszcze raz poddaje ocenie, co nie oznacza, iż sam nie może takiego materiału w własnym zakresie zebrać (tak jak w niniejszej sprawie – pismo do Spółki z dnia 10 czerwca 2014 r.). Jako materiał dowody należy dopuścić wszystko, co przyczyni się do ustalenia stanu faktycznego zgodnego z prawdą, a więc m.in. decyzje innych organów administracji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.