VII SA/Wa 2071/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: zawiesić postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. p. M. G. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...]. Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na okres trzech miesięcy, tj. od dnia 8 czerwca 2015 r. do dnia 8 września 2015 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Analizując celowość zawieszenia postępowania, sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (vide: M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 125 p.p.s.a., w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz LEX, wydanie 5., Warszawa 2013, s. 408; także w: Lex Omega 39/2013). Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania zwłaszcza w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu normatywnego, który stanowi podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11). Znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego dla stosowania prawa przez organy administracji, a także sądy administracyjne w Polsce, uznawał też skarżący M. G. W skardze złożonej do niniejszego Sądu w dniu 31 sierpnia 2015 r., a także w dodatkowych wnioskach z dnia 13 listopada 2015 r. i z dnia 14 lipca 2016 r. wnosił on na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz właściwych przepisów ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 135 ust. 1 pkt 1 a lit a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1 c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami są zgodne z art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu jest wiadome, że w dniu 18 września 2015 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 17 września 2015 r., nr II.503.1.2015.MWa/MK o stwierdzenie niezgodności m.in. art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami – w zakresie, w jakim dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie – z art. 2 Konstytucji RP i art. 4 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, oraz art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1 c ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 35 k.p.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. – w zakresie braku adekwatnych gwarancji procesowych w sytuacji wydania decyzji przez starostę o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym – z art. 2, z art. 45 ust. 1 i z art. 78 Konstytucji RP. Wniosek ten został opatrzony sygnaturą K 24/15. Jednocześnie w dniu 21 września 2015 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek Prokuratora Generalnego nr PG VIII TKw 35/15 w tym samym przedmiocie, który został opatrzony sygnaturą K 25/15. Trybunał Konstytucyjny połączył sprawy K 24/15 i K 25/15 do wspólnego rozpoznania i prowadzi je pod wspólną sygnaturą K 24/15. Skarżący M. G. nie mógł wiedzieć o sprawie zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym, w chwili gdy przygotował swoją skargę i składał ją do niniejszego Sądu, gdyż uczynił to niecały miesiąc przed złożeniem przez Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Prokuratora Generalnego wniosków o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP wskazanych wyżej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o kierujących pojazdami. Jednak w dniu 13 listopada 2015 r. skarżący wystąpił z odrębnym wnioskiem o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego niezgodności z Konstytucją RP przepisów art. 135 ust 1 pkt 1 a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 102 ust 1 pkt 4 i ust 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami z art. 2 Konstytucji RP. Jako alternatywne i ewentualne rozwiązanie skarżący wskazał we wniosku z dnia 13 listopada 2015 r. zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 17 września 2015 r. oraz wniosku Prokuratora Generalnego z dnia 18 września 2015 r. (sygnatura postępowania przed TK K 25/15). Wniosek o identycznej treści został złożony przez skarżącego w dniu 14 lipca 2016 r. (data wpływu do Sądu: 19 lipca 2016 r.). Powyższe wnioski skarżącego upewniają Sąd, że wstrzymanie biegu sprawy nie naruszy praw skarżącego gwarantowanych przez ustawę zasadniczą [vide: M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 125 p.p.s.a., jak wyżej, s. 407]. Sąd zgodził się w pełni, że wynik niniejszego postępowania, w tym w szczególności rozstrzygnięcie w zakresie wniosków skarżącego dotyczących naruszenia przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a także wniosków skarżącego dotyczących pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, zależy od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności przepisów zaskarżonych przez Skarżącego z Konstytucją RP i dlatego z urzędu zawiesił postępowanie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. akt K 24/15. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.