VII SA/Wa 2072/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2072/10 ze skargi J. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia budynku mieszkalnego postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...]. W skardze z dnia 16 września 2010 r. oraz w piśmie z dnia 25 listopada 2010 r. J. D. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], którymi nakazano skarżącej opróżnienie budynku mieszkalnego położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w G.. J. D. w ogóle nie uzasadnił swojego wniosku. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynność, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe go uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/2004, nie publ.). W niniejszej sprawie wnioskodawczyni, jako współwłaścicielka ww. budynku mieszkalnego, wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji o nakazie jego opróżnienia, to jednak nie uzasadniła swojego wniosku. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa i wniosku strony skarżącej oraz okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Wnioskodawczyni we wniosku nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wskazania wymaga, że pozostawanie lokatorów w budynku grożącym zawaleniem się może prowadzić w konsekwencji do utraty zdrowia lub życia osób w nim zamieszkujących. Wynika z tego, że nie wykonanie obowiązku opróżnienia budynku może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub trudne do odwrócenia skutki po stronie wnioskodawczyni. Z tych wzglądów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.