VII SA/Wa 2073/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na pisemną interpretację Dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o uznanie elementów szkolenia do specjalizacji w dziedzinie genetyki klinicznej postanawia: odrzucić skargę A. K. Pismem datowanym na dzień 21 października 2009 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pisemną interpretację Dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego z dnia [...] września 2009 r., dotyczącą wniosku o uznanie elementów szkolenia do specjalizacji w dziedzinie genetyki klinicznej. W piśmie tym Dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego stwierdził, że wniosek nie spełnia kryteriów obowiązujących w procedurze przewidzianej do odbywania specjalizacji, a tym samym zaliczania elementów szkolenia do odbywanej specjalizacji, zgodnie z § 14 ust. 1 i 2 oraz § 26 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. Nr 213, poz. 1779). Wskazał, iż szkolenie podlegające procedurze uznania przez ministra powinno być realizowane na takich samych zasadach, jak odbywana specjalizacja, czyli w jednostce akredytowanej do odbywania danej specjalizacji oraz w ramach: zatrudnienia na umowę o pracę w jednostce szkolącej, oddelegowania do jednostki szkolącej w ramach płatnego urlopu szkoleniowego, umowy cywilnoprawnej o szkolenie lub studiów doktoranckich. W ocenie Dyrektora, z przedstawionych dokumentów wynika, że lekarz odbywał staż w jednostce, która nie posiada akredytacji do szkolenia z zakresu genetyki klinicznej. W treści skargi A. K. podniósł, że przepis § 14 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia nie opisuje kryteriów uznania odbytego stażu za równoważny ze zrealizowaniem elementu określonego w programie specjalizacji. Zdaniem skarżącego, zastosowanie powinien znaleźć § 26 ust. 4 i § 13 ust. 3 w/w rozporządzenia. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. z uwagi na brak pouczenia o możliwości zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, iż przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy powołanej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Mając powyższe na względzie trzeba stwierdzić, iż w sprawach, które nie należą do zakresu działalności administracji publicznej możliwa będzie kontrola sądowoadministracyjna, lecz tylko w przypadkach, gdy przepisy szczególne wprost wskazują możliwość rozstrzygania spraw określonego rodzaju przez sądy administracyjne, co wynika z powołanego art. 3 § 3 p.p.s.a. Skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie dotyczy pisemnej interpretacji Dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, dotyczącej wniosku o uznanie elementów szkolenia do specjalizacji w dziedzinie genetyki klinicznej, złożonego przez kierownika specjalizacji w trybie § 26 ust. 4 w/w rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że kierownik specjalizacji w pierwszym roku trwania specjalizacji może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, z wnioskiem o uznanie za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w programie danej specjalizacji stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju, w jednostce upoważnionej do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego, i ewentualne skrócenie odbywanej specjalizacji, jeżeli okres od dnia ich ukończenia do dnia rozpoczęcia przez lekarza specjalizacji nie jest dłuższy niż 5 lat. Zakres regulowany zaskarżoną interpretacją nie mieści się zatem w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Z tego względu wniesienie skargi w tym przypadku jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.