VII SA/Wa 2074/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Z. i E. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca – J. Z. i E. Z., pismem z dnia 3 września 2014 r., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 września 2014 r. wezwano solidarnie skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych) oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie jedenastu egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz podpisanie skargi własnoręcznie przez każdego ze skarżących z osobna albo nadesłanie odpisu skargi w ten sposób podpisanego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis ww. zarządzenia oraz wezwania zostały doręczone każdemu ze skarżących w dniu 9 października 2014 r. (k. 27 i 28), a zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 16 października 2014 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że do dnia 30 października 2014 r. wpis sądowy w niniejszej sprawie nie został uiszczony. Skarżący nie zastosowali się również do wezwania Sądu, bowiem nie podpisali skargi, ani nie nadesłali właściwie podpisanego egzemplarza skargi oraz nie nadesłali odpisów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje: W punkcie wyjścia wskazać należy, że każde pismo strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinno zawierać podpis strony, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stanowi o tym wprost art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Obowiązek podpisania pisma dotyczy w szczególności skargi skierowanej do sądu (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do skargi dołączyć odpowiednią liczbę odpisów wraz z załącznikami, dla doręczenia ich pozostałym stronom. Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia (art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd. W sprawie skarżący zostali prawidłowo wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 200 złotych oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie jedenastu egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz podpisanie skargi własnoręcznie przez każdego ze skarżących z osobna albo nadesłanie odpisu skargi w ten sposób podpisanego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyjaśnić należy, że skarga została opatrzona podpisem: "J. i E. Z.", zatem konieczne było wezwanie do podpisania skargi przez każdego ze skarżących z osobna, co Sąd uczynił. Odpis zarządzenia oraz wezwania zostały skutecznie doręczone każdemu ze skarżących w dniu 9 października 2014 r. (k. 27 i 28), a zatem termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 16 października 2014 r. Skarżący nie zastosowali się do wezwania i nie uiścili w terminie należnej kwoty wpisu sądowego oraz nie podpisali własnoręcznie skargi, a także nie nadesłali odpisów skargi, co musiało skutkować jej odrzuceniem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.