VII SA/Wa 2074/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi Z. [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] W skardze z dnia 10 sierpnia 2016 r., uzupełnionej pismem z dnia 19 września 2016 r. Z. [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...]. Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] i dopuścił Stowarzyszenie G. [...] do udziału w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę [...] w K. [...]. Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi ją na wrogie działania Stowarzyszenia, a w konsekwencji do powstania strat w majątku oraz trudnych do odwrócenia skutków. Spółka podniosła także, że w związku z bezprawnym dopuszczeniem Stowarzyszenia i przedłużającą się procedurą uzyskania pozwolenia na budowę, zmuszona została do zawieszenia wszelkich działań marketingowych, handlowych, biznesowych związanych z dalszą realizacją inwestycji, co naraża ją na wymierne straty finansowe i to nie tylko w zakresie damnum emergens ale również w przedmiocie lucrum cesans. Dodatkowo narażona jest na odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu odpowiedzialności kontraktowej oraz naraża na niemal pewne bankructwo podwykonawców, których wynagrodzenie za wykonaną pracę jest uzależnione od uzyskania prawomocnego pozwolenia na budowę. Wstrzymanie procesu inwestycyjnego to również ogromna strata dla lokalnego rynku pracy, gdyż efektem przedmiotowej inwestycji ma być stworzenie minimum 50 nowych miejsc pracy. To również mniejsze wpływy z tytułu podatków lokalnych i państwowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie aktu, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację strony (np. ekonomiczną). Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako z urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458). Ponadto zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Spółka nie wskazała, z jaką konkretnie szkodą (określona kwota strat finansowych na tle kondycji ekonomicznej) lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się dla niej wiązać wykonanie zaskarżonego postanowienia, a tylko takie okoliczności mogą być podstawą do udzielenia ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania aktu. Samo podanie ogólnikowych, subiektywnych i hipotetycznych twierdzeń, nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania aktu. Na uwagę zasługuje również fakt, iż postępowanie przed organem konserwatorskim jest postępowaniem "wpadkowy" w ramach postępowania przed organem architektoniczno-budowlanym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przed uzyskaniem pozwolenia na budowę trudno jest mówić o odpowiedzialności odszkodowawczej kontraktowej i narażeniu podwykonawców na bankructwo. Z akt administracyjnych sprawy wynika nadto, że odwołanie od decyzji wydanej przez Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r. wniosło inne Stowarzyszenie niż to, które zostało dopuszczone do udziału na mocy zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.