VII SA/Wa 2075/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) czerwca 2012 r., znak: (...). Pismem z dnia 3 sierpnia 2012 r. skarżący R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...). Powyższa decyzja zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi, uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych oraz udziela zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: Rozbudowa drogi krajowej nr (...), od km(...) do km (...) oraz rozbiórka i budowa nowego mostu na rzece R. w m. Z. w km (...) w ciągi drogi krajowej (...) oraz budowa i rozbiórka drogi tymczasowej. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. We wniosku zostało podniesione, że ewentualne wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że w chwili uzyskania ostateczności wątpliwy, jego zdaniem, podział nieruchomości będzie mógł stanowić podstawę do uwidocznienia go zarówno w ewidencji gruntów, jak i w księgach wieczystych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zastosowanie przytoczonej ochrony tymczasowej, wyłączyć mogą przepisy ustawy szczególnej, dotyczy to także przepisów prawa miejscowego. Żądanie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, obejmuje możliwość wstrzymania wykonania także innych aktów lub czynności, które podjęto w granicach tej samej sprawy. Powołany przepis koresponduje z treścią art. 135 P.p.s.a., w którym także jest mowa o stosowaniu środków przewidzianych ustawą, w stosunku do aktów lub czynności wydanych w granicach tej samej sprawy wywołanej skargą, a które mogą ulec eliminacji z obrotu prawnego, w przypadku uznania, że doszło do ich wydania z naruszeniem prawa. W świetle powyższego, poddano ocenie wniosek o wstrzymanie wykonania, pod kątem możliwości wystąpienia zagrożeń, jakie wynikać mogą z wykonania, wskazanej na wstępie, decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) lipca 2012 r. W świetle art. 61 § 3 P.p.s.a., obowiązkiem sądu administracyjnego, jest ocena, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony. W takiej sytuacji obowiązkiem strony jest przekonanie sądu, poprzez określenie ewentualnej szkody lub wskazanie skutków w taki sposób, że uzasadnione jest prawdopodobieństwo ich wystąpienia. Ważne jest także, aby strona przedstawiła konkretne dane, aby w ogóle możliwe było ustalenie, jaka byłaby ewentualna wielkość podnoszonej szkody, czy trudne do odwrócenia skutki. Służyć temu mają właśnie twierdzenia samej strony, które najlepiej będą obrazować skalę problemu. Pomocny może być w takiej sytuacji materiał dowodowy, który służyć ma uprawdopodobnieniu podnoszonych przez wnioskodawcę twierdzeń. Niezależnie od tego, że z treści wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie wynika w dostateczny sposób, na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki oraz narażenie skarżącego na znaczną szkodę materialną, trzeba mieć na uwadze charakter przedmiotowej decyzji. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. zastrzegł niedopuszczalność wstrzymania wykonania aktu lub czynności, jeżeli ustawa szczególna wyłącza tego rodzaju możliwość ochrony tymczasowej dla strony. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu o szczególnym charakterze. Wydano ją w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 193, poz. 1194 ze zm.). Przyjęte w tej ustawie uregulowania prawne mają zapewnić szybki przebieg inwestycji drogowych. Realizuje się to m.in. poprzez uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, obowiązek rozpatrzenia odwołania od decyzji w terminie 14 dni, a skargi do sądu administracyjnego w terminie dwóch miesięcy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje utrwalone stanowisko, które zasługuje na pełną aprobatę, że w takiej sytuacji, jaka ma także miejsce w przedmiotowej sprawie, wstrzymanie wykonania decyzji byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego drogowego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięć przewidzianych specustawą drogową (patrz postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 61/09; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1128/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2010 r.; postanowienie z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 705/10; postanowienie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 818/12; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1325/10; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1555/10; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1450/10; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1574/11; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 287/12; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 686/12, które zostały opublikowane w internetowej bazie orzeczeń - orzeczenia.nsa. gov.pl). Należy także wskazać, że szczególna regulacja ustawowa, zapewnia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, skoro nakazuje w treści samej decyzji, określenie zakresu ochrony dla osób, których wydanie decyzji będzie dotyczyć (art. 11f ustawy wyżej powołanej). W konsekwencji ochrona ta jest realizowana poprzez zapewnienie wypłaty odszkodowania, o czym jest mowa w art. 12 i art. 18 ustawy, przewidzianej za przejście nieruchomości na własność gminy, czy też możliwość wykupu części nieruchomości nienadających się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. Powyższe wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, co jest jednym z warunków udzielenia ochrony tymczasowej. Ewentualne wskazywane zagrożenia, zostaną skompensowane przez zapewnione ustawą środki minimalizujące skutki wywłaszczenia nieruchomości. Z wymienionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia rozpoznawanego wniosku. W tej sytuacji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.