VII SA/Wa 2076/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Dorota Bartelik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008r. sprawy ze skargi [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...]. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B. Sp. z o.o. inwestycji obejmującej przebudowę wiaty magazynowej W K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w toku postępowania przedstawiono wszystkie wymagane prawem budowlanym dokumenty, nie złożono żadnych skarg, czy zastrzeżeń. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] pismem z dnia 29 marca 2007 r. wniósł do Wojewody [...] o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisanej wyżej decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. Podniesiono, iż realizowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu par. 3 ust.1 pkt 35 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko Dz. U. Nr 257, poz. 2573 (instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej lub substancji chemicznych). Tak więc realizacja przedsięwzięcia wymagała przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko, tzn. uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz ewentualnego sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji, a decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 roku znak [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty K. z [...] grudnia 2006 roku znak [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż powyższa decyzja narusza przepisy ochrony środowiska, tj. art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 129, poz. 902 ze zm. Treść przepisu wskazuje, iż realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z danych zawartych w aktach sprawy wynika, że przedmiotowa wiata przeznaczona jest do magazynowania produktów ciekłych i stałych dla przemysłu spożywczego i farmaceutycznego - kwasów, zasad, soli, substancji łatwopalnych i rozpuszczalników. Przeznaczeniem funkcjonalnym wiaty jest lokalizacji pól odkładczych, na których gromadzone będą w/ wym produkty przeznaczone do spedycji. Eksploatacja przedsięwzięcia może spowodować emisję substancji chemicznych do środowiska, np. przez uszkodzenia opakowań lub zbiorników. Instalacje do magazynowania substancji chemicznych zgodnie z par. 3 ust. 1 pkt 35 ww rozporządzenia są rodzajem przedsięwzięć mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Od powyższej decyzji B. Spółka z o.o. złożyła odwołanie. W uzasadnieniu wskazano, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 46 Prawa ochrony środowiska, gdyż przepis ten dotyczy przekształcenia lub zmiany sposobu wykorzystania terenu. Sposób wykorzystania wiaty nie uległ zmianie. Skarżąca zakwestionowała również potraktowanie wiaty jako instalacji do magazynowania substancji chemicznych. Wiata miała być wykorzystywana do operacji transportowych, tzn przez kilka godzin będzie składowany towar przyjmowany do bazy lub przyjmowany do wysyłki. Wiata ta nie jest magazynem, a punktem spedycyjnym. Wskazano również, iż organ nie poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego. Odwołanie uzupełniono przesyłając pismem z dnia 11 września 2007 roku uchwałę Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 roku, sygn. akt III AZP 23/93, w której stwierdzono, ze zrealizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu budowlanym, wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzją z dnia [...] października 2007 roku znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2006 roku znak [...]. Wskazano, iż na podst. art. 35 ust.1 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), dalej jako Prawo budowlane organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdza zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Organ natomiast nie posiada legitymacji do oceny naruszenia przepisów ochrony środowiska, gdyż kompetencja ta należy do właściwości innego organu. Nawet jeżeli decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, to stanowi to przesłankę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności. Na powyższą decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 11 Prawa ochrony środowiska, który stanowi, iż wydanie decyzji z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważne. Decyzja Starosty K. narusza art. 46 Prawa ochrony środowiska bowiem realizowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym należało uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a tego nie uczyniono. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy trzeba stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. W sprawie niniejszej należy podzielić pogląd wyrażony w decyzji drugiej instancji, iż na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie Prawo ochrony środowiska. Organ nie posiada natomiast legitymacji do oceny naruszenia przepisów ochrony środowiska, gdyż kompetencja ta należy do innego organu. Starosta Powiatowy w oparciu o stanowisko Wydziału Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć określonych w art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, w związku z powyższym nie podlega przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w uzasadnieniu decyzji co do tego, że we wniosku o stwierdzenie nieważności nie wskazano przesłanek opisanych w przepisie art. 156 kpa . Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 343/01) okoliczności stanowiące przesłankę wznowieniową nie mogą stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Zatem nawet gdyby przyjąć, że decyzja o oddziaływaniu na środowisko była wymagana, stanowiłoby to przesłankę do wznowienia postępowania, a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt 6 kpa wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska organu. Mając na uwadze powyższe, wobec tego, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji