VII SA/Wa 2076/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Ewa Machlejd, sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a..") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołania M. K. z dnia [...] maja 2016 r, od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB"), nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r., nakazującej M. K. rozbiórkę przydomowej oczyszczalni ścieków usytuowanej na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...] - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając swoją decyzję, [...] WINB wskazał na następujący stan sprawy. W związku z pismem Urzędu Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przydomowej oczyszczalni ścieków usytuowanej na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2016 r. ustalono, że na terenie w/w działki znajduje się przydomowa oczyszczalnia ścieków, do której odprowadzane są nieczystości płynne z budynku mieszkalnego zlokalizowanego na kontrolowanej działce. W/w osadnik wyposażony jest w dwa włazy z tworzywa sztucznego o średnicy ok. 0,80 m, oddalone od siebie w osiach o ok. 2,30 m. i został usytuowany następująco (pomiary zostały dokonane do krawędzi włazów osadnika): odległość osadnika od budynku mieszkalnego jednorodzinnego wynosi ok. 13,00 m, odległość osadnika od wskazanej przez M. K. studni wierconej wynosi ok. 45,00 m, odległość osadnika od studni kopanej wynosi ok. 36,00 m, odległość osadnika od ogrodzenia z działką po stronie zachodniej wynosi ok. 47,00 m, odległość osadnika od ogrodzenia z działką po stronie wschodniej wynosi ok. 43,00 m. Ze względu na dużą odległość, PINB nie dokonał pomiaru odległości osadnika od drogi. Według oświadczenia M. K. odległość ta wynosi ok. 100,00 m. Pozostałe elementy oczyszczalni były niewidoczne, gdyż znajdują się pod ziemią. Z oświadczenia złożonego przez M. K. do protokołu z dnia [...] stycznia 2016 r. wynikało, że drenaż osadnika rozprowadzony jest w kierunku zachodnim. Składa się on z trzech rzędów rur o długości ok. 50,00 m, które lekko się rozchodzą, przy czym najmniejsza odległość między nimi wynosi ok. 1,5 m -2,00 m. Długość pojedynczych rur wynosi ok. 15,00 m. W dacie kontroli organ powiatowy nie stwierdził odpowietrzników w obrębie rur drenarskich. PINB dokonał pomiaru odległości od wskazanej przez P. M.K. granicy drenaży do zbiornika wodnego usytuowanego na kontrolowanej działce, która wynosi ok. 17,00 m. Ponadto, M. K. oświadczył, że w/w przydomowa oczyszczalnia ścieków została wybudowana przez niego w latach 1990-1992 bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Oczyszczalnia została zakupiona w [...]. Natomiast montaż osadnika wraz z rurami drenaży M. K. dokonał samodzielnie. Rury drenażu zostały wykonane przez inwestora własnoręcznie z rur PVC poprzez nacięcie piłą brzeszczot spiralnych nacięć. Zgodnie z oświadczeniem M. K. oczyszczalnia nie jest podłączona do instalacji elektrycznej, a proces oczyszczania odbywa się wyłącznie poprzez dodanie preparatu mikrobiologicznego enzymatycznego "ultra microber", przy czym corocznie wiosną dokonywane jest oczyszczanie sita osadnika. Oczyszczalnia ścieków przeznaczona jest dla budynków, w których zamieszkuje od 4 do 6 osób. Z oświadczenia inwestora złożonego w dniu [...] kwietnia 2016 r. wynika, że przydomowa oczyszczalnia ścieków posiada wydajność 3 m3 na dobę i jest przewidziana dla 4 osób zamieszkujących budynek mieszkalny, który obsługuje. PINB ustalił również, że zrealizowana inwestycja narusza zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy [...] uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Rady Gminy w [...] w postaci 7 § 85 pkt 5 i 6 w/w planu. Uznając w taki stanie, że legalizacja obiektu nie jest możliwa, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., PINB nakazał M. K.rozbiórkę przydomowej oczyszczalni. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia w ustawowym terminie wniósł M. K.. Rozpatrując odwołanie [...] WINB stwierdził, co następuje. Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. PINB wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Przydomowa oczyszczalnia ścieków posadowiona jest sprzecznie z § 85 pkt 5 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy [...] uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Rady Gminy w [...]. Zgodnie z zapisem zawartym w w/w przepisie: ""do czasu realizacji kanalizacji zbiorowej oraz dla obszarów odległych od tej sieci odprowadzenie ścieków wyłącznie do szczelnych zbiorników bezodpływowych a następnie wywożone taborem asenizacyjnym do punktów zlewnych oczyszczalni ścieków w [...] i [...] lub innych wskazanych przez gminę, a po wykonaniu lokalnych oczyszczalni ścieków do ich punktów zlewnych". W pkt 6 § 85 Planu zawarto także "bezwzględny zakaz wprowadzania nieczystości płynnych do cieków wodnych, rowów odwadniających i gruntu". Sprzeczność zrealizowanej inwestycji z przepisami planowania przestrzennego obowiązującego na terenie, na którym w/w przydomowa oczyszczalnia została wykonana powoduje, iż nie można doprowadzić zaistniałego stanu do zgodności z przepisami prawa w inny sposób niż nakazanie rozbiórki samowolnie wykonanych robót budowlanych. Z tego względu zasadnym było nakazanie rozbiórki spornego urządzenia budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż w/w inwestycja została wykonana przez inwestora bez uzyskania zgody właściwego organu. Zgodnie z art. 28 Pr. bud. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Przepisy Prawa budowlanego przewidują kilka trybów postępowania w odniesieniu do samowoli budowlanych. W niniejszej sprawie, jak słusznie uznał organ I instancji, zastosowanie ma tryb przewidziany w art. 51 w/w ustawy. Przedmiotową przydomową oczyszczalnię ścieków należy kwalifikować, jako urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym. Nie jest ono bowiem samodzielnym (wyodrębnionym) obiektem budowlanym, stąd należało wykluczyć zastosowanie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. W każdym przypadku samowoli budowlanej organy nadzoru budowlanego mają obowiązek dokonać oceny wzniesionego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującym na dzień prowadzenia postępowania legalizacyjnego, a nie na dzień wykonania inwestycji. Niezgodność budowy z porządkiem planistycznym na danym obszarze niemożliwa do usunięcia poprzez wykonanie określonych robót budowlanych zawsze skutkuje wydaniem decyzji w przedmiocie rozbiórki obiektu zrealizowanego z naruszeniem właściwych przepisów prawa. To na inwestorze, wykonującym roboty budowlane bez wymaganych dokumentów spoczywa ryzyko ewentualnych negatywnych konsekwencji takiego działania. W ocenie organu odwoławczego, PINB przeprowadził prawidłowo postępowanie legalizacyjne, a argumenty przedstawione przez skarżącego w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Postępowanie dotyczy wyłącznie przydomowej oczyszczalni ścieków znajdującej się na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W związku z powyższym [...] WINB nie miał prawnych możliwości odniesienia się do zarzutu dot. inwestycji firmy "[...] ". W ocenie [...] WINB organowi I instancji nie można było zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W ramach prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie powiatowy organ nadzoru budowlanego wyczerpująco zebra! i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie, co wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.). W ocenie [...] WINB, organ I instancji dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami w oparciu o zasady wynikające z art. 7, 77, 80 k.p.a. Z tą decyzją nie zgodził się skarżący, który pismem swego profesjonalnego pełnomocnika, radcy prawnego A. K. złożył datowaną na [...] sierpnia 2016 r. skargę o następującej treści: "I. Działając w imieniu M. K. (dalej: "Skarżący"), którego pełnomocnictwo załączam (Załącznik nr 1), wnoszę niniejszym skargę na Decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "Organ") nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. (dalej: "Decyzja"), na mocy której utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nakazującą rozbiórkę przydomowej oczyszczalni ścieków usytuowanej na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] Gmina [...]. II. Decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. zaskarżam w całości. III. Wnoszę o uchylenie Decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w całości. IV. Wnoszę o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.". Wezwany – w związku z ww. treścią skargi - [...] listopada 2016 r. pismem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, pełnomocnik skarżącego złożył pismo datowane na [...] listopada 2016 r., w którym wyjaśnił, że "zaskarżona skargą z dnia [...] sierpnia 2016 r. Decyzja [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "Organ") nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., na mocy której utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nakazującą rozbiórkę przydomowej oczyszczalni ścieków usytuowanej na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] Gmina [...] została wydana z naruszeniem następujących przepisów: a. art. 48 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego w związku z par. 85 pkt 5 i 6 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] poprzez niezasadne przyjęcie, iż wzniesiona przez Skarżącego przydomowa oczyszczalnia ścieków stanowi samowolę budowlaną, której legalizacja nie jest dopuszczalna, a w konsekwencji nakazanie rozbiórki przedmiotowej przydomowej oczyszczalni ścieków; b. art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez niezastosowanie do legalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. oraz przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie wzniesienia przydomowej oczyszczalni ścieków, a w konsekwencji nakazanie rozbiórki przedmiotowej przydomowej oczyszczalni ścieków.". W pozostałym zakresie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że "podtrzymuje wniesioną skargę". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja [...] WINB odpowiada prawu i nie występują przesłanki do jej uchylenia Skarga natomiast, nie tylko z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia, ale przede wszystkich na nietrafność zarzutów nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że wprawdzie art. 57 § 1 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. nie przewidują wymogu uzasadnienia skargi, jako wymogu formalnego, tym niemniej można oczekiwać, że pismo procesowe wnoszone przez pełnomocnika profesjonalnego, radcę prawnego, będzie zawierało choćby podstawowe argumenty, przemawiające za trafnością skargi. Wniosek taki wypływa z tego, że radca prawny świadcząc pomoc prawną ma przecież na celu ochronę prawną interesów podmiotów, na których rzecz jest wykonywana (art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych – t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 233). Obowiązkiem radcy prawnego jest kierowanie się dobrem klienta w celu ochrony jego praw; zobowiązany jest on wykonywać czynności zawodowe sumiennie oraz z należytą starannością uwzględniającą profesjonalny charakter działania (art. 8 i 12 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, Załącznik do uchwały Nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r.). W tej zaś sprawie pierwsze pismo, nazwane przez pełnomocnika "skargą" nie odpowiadało nawet wymogom formalnym. Lakoniczność kolejnego pisma, do złożenia którego zobowiązał pełnomocnika tut. Sąd, nie pozwala natomiast na dokonanie oceny, dlaczego tenże - profesjonalny przecież – pełnomocnik podnosi zarzuty, opisane w pkt. a oraz b pisma. Dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie analiza akt sprawy nie pozwoliła natomiast na uznanie zasadności skargi. Nieuzasadniony w żaden sposób w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Pr. bud. w związku z § 85 pkt 5 i 6 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] nie odnajduje również uzasadnienia w stanie sprawy. Z wyżej wymienionych przyczyn nie jest Sądowi wiadomo, czemu pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 48 ust. 1 i 2 Pr. bud., skoro przepis ten nie miał zastosowania i nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia. PINB w swej decyzji w sposób przejrzysty i – w ocenie tut. Sądu – poprawny wyjaśnił, dlaczego w sprawie zastosowanie ma art. 51 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. w zw. z ust. 7 tegoż artykułu. Zasadnie przyjął organ I instancji, że przedmiotowa oczyszczalnia ścieków jest urządzeniem, o którym mowa w art. 3 pkt. 9 Pr. bud., a więc do postepowania naprawczego nie będzie miał zastosowania art. 48 Pr. bud. a art. 50 – 51 tej ustawy. Nie ulega wątpliwości, że w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 jest mowa o budowie obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6), natomiast w art. 50 ust. 1 użyto pojęcia robót budowlanych (art. 3 pkt 7). Pojęcie robót budowlanych, zgodnie z art. 3 pkt. 7 Pr. bud., jest pojęciem szerszym od pojęcia "budowy", a zatem art. 50 ma zastosowanie także do robót budowlanych innych, niż budowa, które wymagają zgłoszenia albo pozwolenia na budowę, a także do innych robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20 października 1997 r., OPS 3/97, ONSA 1998, nr 1, poz. 3), co do których istnieje przypuszczenie, że wyczerpują dyspozycję z art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 4. Wybudowanie urządzenia bez pozwolenia albo zgłoszenia w żadnym więc wypadku nie mieści się w pojęciu obiektu budowlanego lub jego części i powinno być rozpatrywane na podstawie art. 50 jako roboty budowlane inne niż określone w art. 48 i 49b (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2002 r., II SA/Po 2421/00, LEX nr 656149). Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt. 1 oraz ust. 7 Pr. bud. organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. PINB prawidłowo wskazał podstawę prawną postępowania naprawczego i poprawnie uznał, że legalizacja możliwa jest wyłącznie wówczas, gdy zrealizowana realizacja dokonana została z naruszeniem prawa (w tym prawa miejscowego), ale istnieje możliwość doprowadzenia jej do stanu zgodności z prawem. Poprawnie przeanalizował treść punktu 5 § 85 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Z treści tego punku wprost bowiem wynika, że "do czasu realizacji kanalizacji zbiorowej oraz dla obszarów odległych od tej sieci odprowadzenie ścieków wyłącznie do szczelnych zbiorników bezodpływowych a następnie wywożone taborem asenizacyjnym do punktów zlewnych oczyszczalni ścieków w [...] i [...] lub innych wskazanych przez gminę, a po wykonaniu lokalnych oczyszczalni ścieków do ich punktów zlewnych." Takiego warunku przedmiotowa oczyszczalnia ścieków nie spełnia – co również wprost wynika z dokonanych przez organ, a niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń faktycznych. Ponadto, organ I instancji słusznie uznał, że realizacja takiej inwestycji nie jest dopuszczalna zgodnie z pkt. 6 § 85 planu. W tym bowiem punkcie Rada zawarła bezwzględny zakaz wprowadzania nieczystości płynnych do cieków wodnych, rowów odwadniających i gruntu – zaś oczyszczalnia ścieków skarżącego nieczystości do gruntu odprowadzała. Zupełnie nieuzasadniony (nie tylko z uwagi na brak jakiejkolwiek argumentacji w piśmie pełnomocnika, ale przede wszystkim w stanie zawisłej przed Sądem sprawy) był zarzut rzekomego naruszenia art. 103 ust. 2 w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. z 1974 r. poprzez niezastosowanie do legalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków tych przepisów "oraz przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie wzniesienia przydomowej oczyszczalni ścieków, a w konsekwencji nakazanie rozbiórki przedmiotowej przydomowej oczyszczalni ścieków". Zastosowanie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) możliwe byłoby wyłącznie w sytuacji, opisanej w art. 103 Pr. bud. z 1994 r. Zgodnie z ust. 1 i 2 art. 103 Pr. bud. z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro, o czym była mowa powyżej, w przedmiotowej sprawie art. 48 Pr. bud. nie miał zastosowania, to stosowanie ustawy z 1974 r. Prawo budowlane było niedopuszczalne i słusznie organ I instancji zastosował przepisy ustawy obowiązującej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że skoro organ I instancji orzekł prawidłowo, to jedynym możliwym prawnie orzeczeniem [...] WINB było utrzymanie decyzji PINB w mocy. Z przyczyn powyższych, skarga M. K., reprezentowanego przez radcę prawnego, jest całkowicie bezzasadna. Orzeczenie organu I i II instancji było poprawne i odpowiada prawu, tak materialnemu, jak i przepisom postępowania. Z tej przyczyny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.