VII SA/Wa 208/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant ref. stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 997 zł ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") decyzją nr [...] z [...] listopada 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w O., zwanej dalej "skarżącą", uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej: "PINB") nr [...] z [...] marca 2018 r., znak: [...] oraz orzekł co do istoty sprawy poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w kwaterze nr [...] na terenie składowiska odpadów położonego w miejscowości [...], poprzez wykonanie robót budowlanych wyszczególnionych w zaleceniach oceny technicznej z dnia [...] października 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 19 października 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. przeprowadził czynności kontrolne skarpy rekultywowanej kwatery nr [...] usytuowanej na terenie składowiska odpadów położonego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w miejscowości [...]. Podczas kontroli uznano, że miało miejsce częściowe osunięcie gruntu, tj. wierzchniej warstwy humusowej, ze skarpy na długości ok. 150 m, na środkowym stopniowaniu. W celu usunięcia awarii niezbędne było wykonanie dodatkowego stopniowania w środkowej części lub wykonanie przepory. Skarpa posiadała dwa stopnie na całej długości tj. 150 m i wys. ok. 20,0 m. Wobec powyższych ustaleń organ pierwszej instancji zawiadomieniem z [...] października 2017 r. poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego kwatery nr [...] usytuowanej na terenie składowiska odpadów położonego na ww. działkach. Postanowieniem nr [...] z tego samego dnia, PINB postanowił wstrzymać skarżącej roboty budowlane związane z ww. kwaterą nr [...], na terenie składowiska odpadów oraz nakazał wykonanie niezbędnych zabezpieczeń drogi wewnętrznej na długości kwatery nr [...] od strony północno-wschodniej oraz nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenie postanowienia oceny technicznej robót budowlanych przy budowie kwatery nr [...], na terenie składowiska odpadów w miejscowości [...], poprzez wskazanie czy prowadzone roboty nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz środowiska, jak również czy są zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. W toku postępowania na zlecenie skarżącej został przygotowany dokument pt. "Ocena techniczna robót budowlanych prowadzonych przy budowie kwatery nr [...] na terenie składowiska [...] zgodnie z postanowieniem PINB [...] z dnia [...].10.2017r.". Dokument oznaczono datą: grudzień 2017. Przygotowano także inne dokumenty m.in. ekspertyzę pt. "Składowisko [...]. Określenie rzędnych, szczytów koron pobliskich drzew" z [...] grudnia 2017 r. Ww. postanowienie PINB nr. [...] zostało uchylone postanowieniem [...] WINB nr [...] z [...] stycznia 2018 r. jednocześnie organ przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 3. Kolejno, PINB decyzją nr [...] z [...] marca 2018 r. nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia, w terminie czterech miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, stwierdzonych nieprawidłowości w kwaterze nr [...] usytuowanej na terenie składowiska odpadów położonego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w miejscowości [...] poprzez wykonanie robót budowlanych, wyszczególnionych w zaleceniach oceny technicznej z [...] października 2017 r. wykonanej przez dr inż. J. M. Roboty budowlane miały obejmować następujący zakres: zsunięty ze skarpy grunt, po przesuszeniu, rozplanować równą warstwą na półce i zagęścić, a na odsłoniętych powierzchniach skarpy uzupełnić warstwę gruntowego zabezpieczenia z zagęszczeniem i wyprofilowaniem skarpy, wykonać zabudowę biologiczną skarpy. Organ pierwszej instancji wydał powyższą decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "pr.bud.") oraz art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, dalej: "k.p.a."). W uzasadnieniu ww. decyzji PIMB z [...] marca 2018 r. organ powołał się również na art. 61 pkt 2 pr.bud., który nakłada na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązek zapewnienia, przy dochowaniu należytej staranności, bezpiecznego użytkowania obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Organ uznał, że stwierdzone osunięcie warstwy humusowej oraz częściowo warstwy słabo przepuszczalnej (gliny) i przepuszczalnej (piasek) ma bezpośredni wpływ na stan techniczny całej skarpy składowiska. Pozostawienie jej w obecnym stanie przyczyni się do dalszych osuwisk. Istniejące parametry fizyczne i mechaniczne warstwy zabezpieczającej są nieodpowiednie do stwierdzonego stanu skarpy. 4. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyła skarżąca w dniu 22 kwietnia 2018 r. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji PINB nr [...] w całości i umorzenie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji. Zdaniem strony przy wydaniu kwestionowanej decyzji doszło do naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 pr.bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej ustalenia organu nie dotyczą technicznego obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego i zaistniałych w nim nieprawidłowości. Organ dopuścił się ponadto rażącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Skarżąca wskazała również, że postępowanie w rozpatrywanej sprawie rozpoczęło się od wydania przez PINB postanowienia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 pr.bud. Tymczasem zgonie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych usuwanie nieprawidłowości obiektu w trybie tego przepisu nie może być łączone z trybem określonym w art. 66 pr.bud. 5. Po rozpatrzeniu ww. odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] listopada 2018 r. uchylił w całości decyzję PINB nr [...] oraz na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 pr.bud. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia, w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia wydanej decyzji, stwierdzonych nieprawidłowości w kwaterze nr [...] na terenie składowiska odpadów na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych w miejscowości [...] poprzez wykonanie robót budowlanych, wyszczególnionych w zaleceniach oceny technicznej z [...] października 20I7 r. w zakresie wykonania zabudowy biologicznej skarpy. Organ odwoławczy wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) oraz art. 83 ust. 2 pr.bud. [...] WINB zlecił PINB przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie oględzin kwatery nr [...] usytuowanej na wskazanym wyżej terenie przy udziale strony postępowania. W trakcie przeprowadzonych w dniu 26 września 2018 r. oględzin stwierdzono, że osuwisko skarpy zostało naprawione, a skarpa częściowo jest udarniona. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ drugiej instancji stwierdził, że kontrolowana decyzja organu powiatowego jest zasadna, jednak ze względu na częściowe wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją nr [...] należało uchylić ww. rozstrzygnięcie uwzględniając zmianę stanu faktycznego omawianej sprawy i orzec co do istoty sprawy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB co do nieodpowiedniego stanu technicznego przedmiotowej kwatery nr [...] usytuowanej na terenie składowiska odpadów. Stan taki potwierdziły zarówno czynności kontrolne dokonane przez organ powiatowy, jak i ocena techniczna sporządzona w grudniu 2017 r. Powyższe uzasadnia nakazanie inwestorowi podjęcia działań w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 pr.bud. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą organ wskazał, że są one niezasadne i nie mają wpływu na treści wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Na skarżącej spoczywa obowiązek utrzymania kwatery nr [...] w należytym stanie technicznym. Wbrew twierdzeniom skarżącej w ocenie technicznej z grudnia 2017 r. wskazano, jaki zakres robót jest zalecany do wykonania. Organ odwoławczy podzielił przy tym stanowisko skarżącej, że PINB w toku prowadzonego postępowania nie wykazał w sposób dostateczny, że stan techniczny kwatery może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska. Jednak wspomniana ocena techniczna wykazała, że stan techniczny omawianej kwatery nie jest odpowiedni, co uzasadniało nałożenie obowiązku wykonania niezbędnych robót w tym zakresie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 pr.bud. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z 21 grudnia 2018 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie, względnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżone rozstrzygnięcie w ocenie skarżącej zostało wydane z oczywistym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem organ drugiej instancji może wydać decyzję merytoryczną w trybie tego przepisu wówczas, gdy jego rozstrzygnięcie nie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. W rozpatrywanej sprawie [...] WINB stwierdził, że rozstrzygnięcie PINB co do zasady odpowiada prawu, jednak powinno ulec zmianie na skutek częściowego jego wykonania przez skarżącą. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie mógł uchylić w całości decyzji organu pierwszej instancji i orzec co do istoty sprawy. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest wadliwa także z tej przyczyny, że organ przy jej wydawaniu dopuścił się naruszenia art. 15 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i – w zasadzie ponowne nierozpatrzenie sprawy, w tym zarzutów zawartych w odwołaniu – co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 83 ust. 1 i 2 pr.bud. w zw. z art. 64 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 22 Konstytucji RP w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego również z tego względu, że jest niewykonalna, co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Organ nakazał bowiem wykonanie zabudowy biologicznej skarpy w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji. Zatem termin wyznaczony przez organ upływa w dniu 3 kwietnia 2019 r. Z uwagi na możliwe do przewidzenia w tym czasie warunki atmosferyczne i średni okres wegetacji roślin - realizacja okrywy biologicznej jest niemożliwa. Ponadto decyzja nie nadaje się do wykonania także z tego względu, że w dniu jej wydania określone w niej czynności zostały już wykonane, a tylko organ błędnie ustalił, że jest inaczej. Wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się również naruszenia zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 15 k.p.a., a także art. 9 i 11 k.p.a. (w kontekście niezupełności uzasadnienia decyzji), art. 7 k.p.a. (w kontekście naruszenia słusznych interesów skarżącej), art. 8 k.p.a. (w kontekście prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącej do organów państwa i z naruszeniem bezstronności), art. 6 k.p.a. (zasada legalności działania - w kontekście szeregu naruszeń prawa, których dopuścił się organ przy wydawaniu decyzji). Wszystkie te zasady (poza art. 15) zostały naruszone także przez PINB, co błędnie nie zostało dostrzeżone przez organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji skutkując jej wadliwością. 7. Odpowiadając w dniu 23 stycznia 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd rozpoczął badanie akt sprawy i obowiązujących przepisów prawa od sprawdzenia, czy nie zostały naruszone przepisy kompetencyjne, a także czy postawą prawną oceny stanu skarpy na składowisku odpadów w miejscowości [...] powinny być przepisy ustawy prawo budowlane czy też wyłącznie przepisy o ochronie środowiska. Zastrzeżenia w tym zakresie skarżąca zgłaszała bezpośrednio w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, a także na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019 r., a pośrednio w skardze do Sądu formułując zarzut naruszenia art. 83 ust. 1 i 2 pr.bud. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił stanowisko organów administracji właściwych w sprawie. Z przepisów prawnych wynika bowiem, że składowisko odpadów ma charakter obiektu budowlanego, nawet jeśli nie są na nim prowadzone "klasyczne" roboty budowlane typu prac murarskich, konstrukcyjnych itp. Przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.) stwierdza wyraźnie w art. 3 pkt 25, że przez składowisko odpadów rozumie się obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. Ponadto na podstawie art. 127 ust. 1 ustawy przewiduje się, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów stosuje się przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r., a także dodatkowe przepisy wskazane w powołanym przepisie ustawy o odpadach. Odesłania do przepisów prawa budowlanego zawarte są również w innych przepisach ustawy o odpadach (np. art. 42 ust. 1 pkt 3 lit. c., art. 137 ust. 2 itp.). Takie samo stanowisko znajduje też odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych: nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że składowisko odpadów na nieruchomości jest obiektem budowlanym, a ściśle: budowlą (jako całość) w rozumieniu art. 3 pkt 3 pr.bud. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 792/18. W tym stanie rzeczy kompetencje organów nadzoru budowlanego do oceny stanu technicznego składowiska odpadów, a także nieprawidłowości stanu technicznego składowiska jako obiektu budowlanego, nie mogą budzić wątpliwości. Co do zasady więc organy nadzoru budowlanego działały w rozpatrywanej sprawie zgodnie ze swoją właściwością rzeczową. 10. Uznanie kompetencji organów nadzoru budowlanego do zajmowania się stanem technicznym składowiska odpadów nie przesądza wszakże o prawidłowości decyzji wydanych w rozpatrywanej sprawie. Sąd podziela zatem stanowisko skarżącej, że w przypadku wydania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia niektórych wskazanych przez skarżącą przepisów prawa materialnego, a także przepisów postępowania administracyjnego. Na podstawie akt postępowania nie powinno być wątpliwości, że stan techniczny przedmiotowego składowiska odpadów prowadzonego przez skarżącą wykazuje nieprawidłowości wymagające usunięcia. Organ odwoławczy posłużył się wszakże formułą zawartą w sentencji decyzji organu powiatowego, a mianowicie, że w kwaterze nr [...] wchodzącej w skład przedmiotowego składowiska odpadów należy wykonać roboty budowlane wyszczególnione w zaleceniach oceny technicznej z dnia [...] października 2017 r. opracowanej przez dr inż. J. M., posiadającego wymagane uprawnienia budowlane. Roboty budowlane nakazane przez organy obu instancji powinny być przeprowadzone "w zakresie wykonania zabudowy biologicznej skarpy". Uzasadniając własną decyzję organ drugiej instancji w pewnym zakresie zaprzecza jednak sam sobie. Twierdzi bowiem, że część robót nie określona szczegółowo w decyzji drugiej instancji, została już wcześniej wykonana przez skarżącą. Organ odwoławczy nie precyzuje wszakże, które roboty zostały wykonane i w jakim zakresie, a które jeszcze pozostają do wykonania. W takiej sytuacji doszło do nałożenia na skarżącą obowiązku, który nie został dostatecznie szczegółowo określony. Tym samym należy uznać, że organ odwoławczy naruszył art. 66 ust. 1 pkt 3 pr.bud. Przyjmuje się bowiem, że nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości powinno być dokonane w sposób precyzujący, jakie roboty budowlane powinny być wykonane i w jakim terminie. Niedookreślenie robót budowlanych, które powinny być wykonane prowadzi do wniosku, że w przypadku zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia, choć nie w stopniu rażącym art. 7 i art. 77 k.p.a., należy bowiem uznać, że organ odwoławczy nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz do załatwienia sprawy. Można mieć również wątpliwości co do sugerowanej przez skarżącą niewykonalności robót budowlanych przewidzianych w ww. ocenie technicznej. Jeśli bowiem niezbędne prace polegają na obsadzeniu skarpy darnią lub odpowiednim naniesieniem na skarpę roślin mających zapewnić trwałą i ekologicznie prawidłową powierzchnię skarpy, to okres wykonania robót powinien być przez organ administracji wzięty pod uwagę. Sąd nie dopatrzył się w tym przypadku nieważności decyzji, bo prowadzenie prac o charakterze agrotechnicznym możliwe jest przez większość miesięcy w roku, choć rzeczywiście skutki takich prac nie powstają w krótkim okresie czasu. Obowiązek ten nie został jednak dostatecznie i racjonalnie przemyślany przez organ odwoławczy. W opinii Sądu nie doszło natomiast do naruszenia art. 15 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 6 i art. 8 k.p.a. Określenie przedmiotu obowiązków nałożonych przez organ odwoławczy na skarżącą jest wadliwe przez brak precyzji, ale nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy po prostu powtórzył stanowisko wyrażone w decyzji organu pierwszej instancji, która została uchylona. Organ odwoławczy zaznaczył bowiem, że zakres robót budowlanych przewidzianych w ocenie technicznej należy zmniejszyć – co oczywiste – o roboty faktycznie już wykonane przez skarżącą. W tym kontekście zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 6 i art. 8 k.p.a. w stopniu, który samodzielnie uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. 11. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy ustali w sposób niebudzący wątpliwości jakie roboty budowlane nie zostały dotychczas wykonane na przedmiotowym składowisku odpadów, jeśli będzie to niezbędne organ drugiej instancji przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe zgodnie z art. 136 k.p.a. Po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego i rozpatrzeniu go w świetle obowiązujących przepisów prawa budowlanego, organ w drodze decyzji określi, czy i jakie roboty budowlane powinny zostać wykonane przez skarżącą. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego powinno również znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym i rzetelnym uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. 12. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł oraz kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).