VII SA/Wa 2080/09

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : przyznać B. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. W dniu 5 maja 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez wnioskodawczynię formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu oraz o zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za uzasadnienie wyroku. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2010 r. przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, co obejmuje również zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za uzasadnienie wyroku oraz pozostałe koszty sądowe. Z tego względu wniosek wnioskodawczyni rozpoznano w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawczynią pozostaje ojciec jej córki. Dwuosobowa rodzina utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu rent o łącznej wysokości 996,13 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni oświadczyła, że posiada dom jednorodzinny oraz nieruchomość rolną o powierzchni 10,74 ha, którą wydzierżawia. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że innych zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych nie posiada. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej i nie jest w stanie sama poradzić sobie ze sprawą bez otrzymania pomocy prawnej. Z nadesłanych do Sądu do innej sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1230/08 dodatkowych wyjaśnień wynika, że wnioskodawczyni nie uzyskuje żadnej pomocy od rodziny, organizacji społecznych lub państwowych. Wnioskodawczyni podała, że ponosi miesięczne koszty stałe związane z utrzymaniem domu w wysokości około 250,00 złotych miesięcznie. Mając na uwadze powyższe dane uznano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Ze względu na zakreślenie przez wnioskodawczynię, iż wnosi o ustanowienie zarówno radcy prawnego jak i adwokata z urzędu dokonano wyboru i przyznano wnioskodawczyni radcę prawnego. Oceniono, że wnioskodawczyni przy uzyskiwanych dochodach i ponoszonych wydatkach nie jest w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.