VII SA/Wa 2085/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S.A. Oddział w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek E. S.A. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...]. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w skardze z dnia 20 września 2010 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] mocą której organ uchylił decyzję Wojewody [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty L. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na przebudowę stacji transformatorowej. Wnioskodawcy w uzasadnieniu wskazali, iż stwierdzenie nieważności powoduje skutki ex tunc, tj. eliminuje decyzję z obrotu prawnego w taki sposób jakby nigdy nie została wydana. Powyższe skutkować może koniecznością rozbiórki obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie mogą pojawić się przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności leży w interesie procesowym strony (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/2005). Oznacza to, że strona powinna we wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności wskazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący takich okoliczności we wniosku nie uprawdopodobnili, podniesiony argument nie wskazuje bezpośrednio jaka znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mogą się pojawić w sprawie. Wskazanie, że wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może doprowadzić do nakazu rozbiórki nie może odnieść oczekiwanego skutku, gdyż jest to zdarzenie przyszłe i niepewne oraz odnoszące się do postępowania administracyjnego, które dopiero będzie przeprowadzone. Wynik tego postępowania nie jest oczywisty. Oznacza to, że skutek w postaci nakazu rozbiórki niekoniecznie musi się pojawić. Stąd argument strony nie może zostać uwzględniony jako zasadny. Ponadto argument odwołujący się do możliwości nakazania rozbiórki budynku nie dotyczy niniejszej sprawy, która została zainicjowana w celu zbadania decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji (pozwolenia na budowę). Nie odnosi się również do ustawowych przesłanek wstrzymania (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Już z tej przyczyny wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Nadto, Sąd podnosi, że decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności innej decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę, co do zasady bezpośrednich skutków o których mowa w ww. przepisie nie rodzi. Decyzja tego typu nie wymaga żadnej czynności strony, ani nie nakłada na strony żadnego, podlegającego wykonaniu, obowiązku, którego wykonanie miałoby wpływ na powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy. W świetle powyższego oceniając czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dopatrzył się ich zaistnienia. W tym stanie rzeczy wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.