VII SA/Wa 209/10

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia : przyznać J.W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 22 lutego 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez J. W. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie wnioskodawca wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca jest rodzicem samotnie wychowującym syna z którym we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje matka. Wnioskodawca oświadczył, że z dniem 15 stycznia 2010 r. zlikwidował dotychczas prowadzoną działalność gospodarczą i obecnie posiada status osoby bezrobotnej. Wskazał, iż trzyosobowa rodzina utrzymuje się ze stanu magazynowego jaki pozostał mu po likwidacji sklepu. Wyjaśnił, iż pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym matka nie pobiera emerytury, gdyż toczy się postępowanie sądowe o wyjaśnienie okoliczności związanych z wadliwym naliczeniem i ponownym przyznaniem jej emerytury. Wnioskodawca podał, że posiada budynek mieszkalny o powierzchni 116 m ² , gospodarstwo rolne o powierzchni 1,2 ha, oraz samochód osobowy marki Polonez z 1996 r. Wnioskodawca wskazał, że miesięczny koszt utrzymania domu wynosi około 300,00 złotych, przy czym inne wydatki na bieżące potrzeby życia codziennego rodziny zostały ograniczone do maksimum, z powodu braku funduszy. Oświadczył, że nie prowadzi działalności rolniczej i nie osiąga żadnych zysków z tego tytułu jak również nie otrzymuje żadnej pomocy finansowej. Wnioskodawca oświadczył, że na koncie bankowym nie posiada żadnych środków, a jego dotychczasowy dochód obciążony był działaniem komornika skarbowego, a nieruchomość hipoteką. Biorąc pod uwagę powyższe dane uznano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Oceniono, że wnioskodawca w obecnej sytuacji finansowej mając na utrzymaniu syna i matkę oraz nie posiadając żadnego dochodu nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, bez spowodowania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.