VII SA/Wa 209/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2016r. po rozpoznaniu wniosku radcy prawnego P. S. w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia : przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote, osiemdziesiąt groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) i tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 82,80 zł ( osiemdziesiąt dwa złote, osiemdziesiąt groszy). Na mocy postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 20 lutego 2015r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W piśmie z dnia 17 marca 2015r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego Ł. P. pełnomocnikiem z urzędu dla M. K. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W wyroku w pkt II Sąd przyznał również ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego Ł. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 złotych w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 złotych. W dniu 15 marca 2016r. do Sądu wpłynęło pismo OIRP w Warszawie w którym poinformowano, iż wobec faktu zawieszenia prawa wykonywania zawodu przez radcę prawnego Ł. P. wyznaczono skarżącej nowego pełnomocnika z urzędu radcę prawnego P. S. W dniu 15 kwietnia 2016r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej radcy prawnego P. S. do którego załączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) i z tym dniem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, tekst jednolity) przestało obowiązywać. Na mocy jednak § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Niniejsza sprawa została wszczęta w dniu 2 stycznia 2015r. (data stempla pocztowego na kopercie w której skarga została wniesiona do Sądu) postępowanie w I instancji zakończyło się w momencie wydania wyroku przez tut. Sąd to jest 14 stycznia 2016r., natomiast przedmiotowa opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wpłynęła do Sądu w dniu 15 kwietnia 2016r. ( data jej nadania na poczcie 12 kwietnia 2016r.), a więc po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. Zatem, do ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika za pomoc prawną udzieloną z urzędu w zakresie sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostaną zastosowane przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, zwanej dalej " rozporządzeniem". Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach w których, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna i nie jest przedmiotem skarga na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego wynosi - 480 zł. Stosownie zaś do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach, nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie radca prawny nie reprezentował skarżącej w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Pełnomocnik został ustanowiony po wydaniu wyroku przez Sąd. W ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy i sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku w dniu 14 stycznia 2016r. Wobec tego zasądzić należało wynagrodzenie w wysokości 75% stawki maksymalnej, tj. w wysokości 360 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług tj. o kwotę 82,80 złotych, czyli łącznie kwotę 442,80 złotych. W związku z powyższym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.