VII SA/Wa 209/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...], II. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz D. M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...], Minister Klimatu i Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 3 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku D. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...] - utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 19 sierpnia 2020 r. do Ministerstwa Środowiska wpłynęło, za pośrednictwem platformy e-PUAP, pismo Wójta Gminy [...] zawierające wniosek o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...] – w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Minister Środowiska postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że trwała zabudowa wolnostojącym budynkiem na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...], uniemożliwi przyszłą eksploatację złoża węgla brunatnego "[...]"[...] o znaczeniu strategicznym. Stąd też planowana inwestycja narusza zasadę ochrony złóż kopalin przeznaczonych do eksploatacji odkrywkowej. Wniosek o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy złożył D. M. (dalej: "inwestor"). Wskazał w nim, że decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], uzgodniono warunki zabudowy dla działek sąsiednich oraz dla przedmiotowej działki. Na sąsiednich nieruchomościach istnieją już zabudowania, stąd budowa spornego budynku mieszkalnego nie uniemożliwi wydobycie złóż na tym terenie. Dodał, że w kwestionowanym postanowieniu organ nie uzasadnił w żaden sposób swojej odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie inwestora budowa budynku mieszkalnego jedynie utrudni eksploatację złóż, co – zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych - nie daje podstaw do naruszenia konstytucyjnego prawa własności. Ponadto stwierdził, że kupując przedmiotową nieruchomość nie był świadomy istnienia przesłanek uniemożliwiających jej zabudowanie. Po przeanalizowaniu powyższego wniosku Minister Klimatu i Środowiska postanowieniem z [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozstrzygnięcie ministra właściwego do spraw środowiska jako organu administracji geologicznej w zakresie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy ma charakter uznaniowy. Uznaniowość rozstrzygnięcia nie oznacza jednak dowolności w działaniu organu. Wydając decyzje o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem określonej regulacji. Jednocześnie Minister Klimatu i Środowiska podniósł, że najbardziej istotnym kryterium jakim kieruje się organ administracji geologicznej przy podejmowaniu rozstrzygnięć dotyczących uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy jest ochrona złóż kopalin. Na gruncie art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2020 r., poz. 1064 ze zm.) nakazuje się ujawnienie udokumentowanych złóż kopalin w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa w celu ich ochrony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się zaś, że skutkiem ujawnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy złóż kopalin mogą być ograniczenia w zakresie wykorzystania nieruchomości (np. zakaz zabudowy budynkami mieszkalnymi) w celu zabezpieczenia złóż przed zagospodarowaniem w sposób wykluczający podjęcie wydobycia w przyszłości. Nie oznacza to obowiązku ukształtowania planu w taki sposób, by umożliwić natychmiastową eksploatację złoża, a jedynie zapewnić ewentualną możliwość jej eksploatacji, gdy zajdzie taka potrzeba. W dalszej części uzasadnienia postanowienia organ powołał szereg przepisów, które odnoszą się do umieszczania złóż kopalin w aktach planistycznych. Dodał, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana w przypadku, gdy obszar nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Celem wydania decyzji o warunkach zabudowy jest określenie sposobu zagospodarowania terenu w przypadku braku takiego planu. Dlatego też ustawodawca przewidział konieczność uzgadniania tego rodzaju decyzji z właściwymi organami administracji geologicznej. Uzgodnienie to ma zatem na celu zabezpieczenie cennych złóż kopalin przed ich zabudową, która uniemożliwi ich ewentualną eksploatację. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Minister Klimatu i Środowiska zaznaczył, że sporna działka inwestora powstała w wyniku podziału działki nr ew. [...] objętej decyzją o warunkach zabudowy z [...] maja 2016 r. Jednakże w ocenie organu niniejsze postępowanie uzgodnieniowe stanowi odrębne postępowanie niż to, które toczyło się w 2016 roku. Dotyczy bowiem innej działki powstałej w wyniku podziału i innego inwestora stąd nie można automatycznie przekładać rozstrzygnięcia zapadłego w tamtym postępowaniu na stan faktyczny będący przedmiotem niniejszego postępowania. Co więcej, uzgodnienie decyzji z dnia [...] maja 2016 r. miało charakter milczący, stąd nie sposób ustalić dokładnych motywów, dla których uznano, że zasada ochrony złóż kopalin nie wymagała wtedy odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Równocześnie organ podkreślił, że w 2017 r. Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła kontrolę dotyczącą gospodarki złożami strategicznych surowców kopalnych, której celem było ustalenie czy gospodarka złożami kopalin jest prowadzona zgodnie ze strategicznymi celami zrównoważonego rozwoju kraju. Działania Ministra Środowiska w okresie 2010-2017 w zakresie wywiązywania się z zadań dotyczących gospodarowania i ochrony złożami kopalin, i tym samym realizacji rządowych programów strategicznych, zostało negatywnie ocenione. Minister Środowiska przyjął więc, że w celu wdrożenia zaleceń pokontrolnych NIK, będzie wykorzystywał instrumenty prawne obowiązujące na gruncie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Jednym z takich instrumentów prawnych jest odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Biorąc pod uwagę powyższy interes publiczny organ miał więc uzasadnione prawo do zmiany poglądu w zakresie uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego terenu. Odpowiadając na zarzut inwestora dotyczący lokowania zabudowań na sąsiednich nieruchomościach, Minister Klimatu i Środowiska wskazał, że przedmiotowe zabudowania znajdują się tylko z jednej strony działki. Tereny położone z pozostałych stron działki nie zostały jeszcze w żaden sposób zabudowane. W związku z powyższym ochrona spornej działki ma ewidentne znaczenie dla zabezpieczenia możliwości eksploatacji złoża "[...]. Jej zabudowa przyczyni się natomiast do dalszego zajęcia obszaru, na którym zalega złoże i tym samym uniemożliwi jego eksploatację na tym terenie. Odnosząc się do okoliczności podnoszonej przez inwestora, dotyczącej możliwości eksploatacji złoża pomimo budowy domu, organ stwierdził, że metoda odkrywkowa wydobycia węgla wymaga zdjęcia nadkładu i przeniesienie go na zwałowisko, a tym samym zabezpieczenia odpowiedniej ilości terenu. Dlatego też zabudowa ponad złożem stanowi w tej sytuacji naruszenie zasady ochrony złóż kopalin, wynikającej z przytoczonych powyżej przepisów ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, ustawy – Prawo o ochronie środowiska oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei art. 125 ustawy – Prawo o ochronie środowiska wskazuje, że złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Zdaniem organu z poglądów orzecznictwa oraz doktryny wynika, że racjonalne gospodarowanie złożem kopaliny odnosić się powinno nie tylko do okresu eksploatacji złoża, lecz także i do etapu przedeksploatacyjnego oraz poeksploatacyjnego - w odniesieniu do likwidacji zakładu górniczego. Sugeruje to, że organy administracji geologicznej są zobowiązane do podejmowania odpowiednich działań już na etapie przed podjęciem eksploatacji. W przedmiotowej sytuacji, gdy najbardziej prawdopodobnym sposobem wydobycia jest metoda odkrywkowa, konieczne jest zatem wykluczenie innego sposobu zagospodarowania elementów znajdujących się ponad złożem. Ponadto wydobycie węgla brunatnego metodą odkrywkową wymaga zabezpieczenia nie tylko nieruchomości znajdującej się na złożu, ale także sąsiednich nieruchomości. Okoliczność ta uzasadnia tym samym stanowisko dotyczące braku możliwości budowy budynku wolnostojącego na ternie, na którym zalega złoże. Na zakończenie swoich rozważań organ zaznaczył, że nabycie nieruchomości na terenie, na którym gmina nie uchwaliła miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawsze rodzi pewne ryzyko po stronie kupującego, czy będzie mógł wykorzystać teren zgodnie ze swoim zamierzeniem. Jedynie w przypadku nieruchomości znajdującej się na terenie objętym planem miejscowym nabywca może mieć pewność, że może realizować inwestycję w sposób zgodny z przeznaczeniem terenu określonym w tym dokumencie. Tymczasem, w niniejszej sprawie inwestor nabył nieruchomość, która nie miała określonego w żaden sposób swojego przeznaczenia. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2016 r. odnosiła się zaś do innej działki i nie można było na tej podstawie zakładać automatycznie o tożsamym przeznaczeniu spornej działki. W jej przypadku istniały natomiast pewne przesłanki sugerujące, że przeznaczenie nieruchomości na budowę domu może nie być możliwe. Informacja o zaleganiu złoża [...] znajdowała się bowiem w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Chociaż postanowienia studium nie mają charakteru powszechnie obowiązującego (art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) to należy mieć na uwadze, że zawarte w nim ustalenia są bezwzględnie wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Stąd postanowienia studium, które jest powszechnie dostępnym dokumentem, mogą stanowić pośrednio pewną przesłankę, że przeznaczenie nieruchomości zgodnie z zamierzeniem nabywcy może być niemożliwe. Skargę na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D.M., domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu podniósł, że organ w toku postępowania nie wziął pod uwagę okoliczności, że na mocy aktu notarialnego, w którym skarżący nabył nieruchomość, zapewnił sobie prawo do przepisania wszelkich praw i obowiązków wynikających z wydanej dla tego terenu decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący poinformował również, że złożył wniosek o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy w związku z chęcią określenia odmiennych parametrów budynku. W związku z tym, zdaniem skarżącego, cała argumentacja Ministra Klimatu i Środowiska jest bezpodstawna, gdyż skarżący ma możliwość realizowania inwestycji, jednak nie o optymalnych dla niego parametrach. W odpowiedzi na skargę Minister Klimatu i Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] listopada 2020r., utrzymujące w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2020r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...]. Przedmiotowa działka nr ew. [...], obręb [...], gmina [...], znajduje się, zdaniem organu, na obszarze złoża węgla brunatnego [...] o znaczeniu strategicznym. Na wstępie jednak skonstatować trzeba, że realizacja praw i obowiązków odnoszących się do złóż kopalin i do nieruchomości gruntowych, czy nawet szerzej do sposobów zagospodarowania terenów na powierzchni ziemi, w znacznej mierze ze sobą kolidują. Jest to skutkiem istnienia nieodnawialnych zasobów złóż kopalin, których wykorzystywanie może następować wyłącznie w miejscach ich występowania. Konstatacja ta prowadzi zaś do wniosku, że złoża kopalin są wartością podlegającą prawnej ochronie, która znajduje swój wyraz zarówno w przepisach Prawa górniczego ( Dz.U. z 2020r. poz.1064), jak i przepisach Prawa ochrony środowiska. Art. 125 tej ostatniej ustawy ( Dz.U. z 2020r., poz.1219) zawiera właśnie taką klauzulę ochronną przez ustanowienie dyrektywy, iż złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. W tym też miejscu stwierdzić trzeba, że o ile przepis ten odnosi się do ochrony zasobów ziemi w postaci złóż kopalin, to kolejny art. 125 tej ustawy odnosi się już do ich eksploatacji. Przepisy te mają zatem nie tylko odmienną treść normatywną, ale też dotyczącą zupełnie innych stanów. Pierwszy dotyczy stwierdzenia istnienia złoża i objęcia go ochroną prawną, drugi dotyczy etapu podjęcia jej użytkowania. Różna treść normatywna omawianych przepisów przejawia się w tym, że w art. 125 ustawodawca wprowadził ochronę złóż kopalin niezależnie od tego, czy już podlegają eksploatacji, czy będą eksploatowane w przyszłości. Zasadny jest zatem wniosek, iż na mocy tego przepisu samo stwierdzenie istnienia złoża kopaliny generuje obowiązek jej ochrony. Zauważyć należy, że art. 95 w ust. 1 ochronę tę konkretyzuje, stanowiąc, iż udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Z treści art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 293) wynika, że decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy, wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami. W odniesieniu do obszarów położonych na terenach udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych decyzje takie, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5 powyższej ustawy, wydawane są po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej. Z treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że każdy ma prawo w granicach określonych ustawami, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Godząc się co do zasady ze stanowiskiem organu widocznym także w orzecznictwie sądowowadministracyjnym o konieczności ochrony złóż kopalin, należy jednak zauważyć, że mając na uwadze cytowany art. 6 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu, ograniczenie prawa zabudowy musi być w sposób szczególnie rzetelny uzasadniony interesem publicznym lub interesem osób trzecich. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do przekonania, że warunek ten nie został w sprawie spełniony, a stan faktyczny nie został z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a dostatecznie wyjaśniony. Przede wszystkim organ uzgadniający w żaden sposób nie odniósł się do analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizacji inwestycji. Tymczasem z analizy funkcji i cech zabudowy terenu tj. z załącznika tekstowego nr 2 do projektu decyzji o warunkach zabudowy, przeprowadzonej przez uprawnionego urbanistę wynika, że w obszarze analizowanym wyznaczonym w odległości około 102m w każdym kierunku od granicy działki, występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zabudowa ta, stała się z kolei podstawą wyznaczenia przez autora analizy urbanistycznej, wskaźników zabudowy dla planowanej przez skarżącą inwestycji. Potwierdzeniem powyższego, jest załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedstawiający granice obszaru analizowanego, w którym zaznaczono na działkach sąsiednich zabudowę mieszkaniową ( m.in.działki nr [...]). Przy czym organ stwierdzając , że okoliczna zabudowa ma miejsce tylko po jednej stronie działki nie wskazał gdzie przebiega granica złoża węgla brunatnego [...] i czy rzeczywiście zabudowa działki nr ew. [...] uniemożliwi jego eksploatacje. Nie bez znaczenia dla tej oceny pozostaje także fakt, że działka nr ew. [...] powstała w wyniku podziału geodezyjnego działki nr ew. [...] obręb [...]. Wójt Gminy [...] w dniu [...] maja 2016r. dla działki nr ew. [...] wydał ostateczną decyzję Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz drogi wewnętrznej na części działki nr [...]. Projekt decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji został skierowany do uzgodnienia w związku z udokumentowanym złożem węgla kamiennego przez Ministra Środowiska. W związku z brakiem odpowiedzi miał zastosowanie art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym "w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane". W badanym przypadku stanowiska nie zostały zajęte, w związku z czym uzgodnienie uznano za dokonane. Słuszne więc okazały się zarzuty skargi, że dla terenu obejmującego działkę nr ew. [...] prawo zabudowy zostało już ostatecznie i prawomocnie ustalone, przy pozytywnym uzgodnieniu organu administracji geologicznej. Przy czym za całkowicie nieracjonalne należy uznać stanowisko Ministra, że postępowanie, a więc i uzgodnienie z 2016r. dotyczyło innej działki oraz innego inwestora, co zdaje się tłumaczyć odmienne stanowisko w przedmiocie uzgodnienia nowej decyzji o warunkach. Jest oczywistym, że samo zamierzenie inwestycyjne w zakresie swoich parametrów odbiega nieco od zabudowy dozwolonej decyzją z [...] maja 2016r., ale organ nie wyjaśnił jak zmiana tych parametrów wpływa na ochronę możliwości eksploatacji chronionego złoża. Nie można także zarzucić skarżącemu braku dochowania należytej staranności przy zakupie przedmiotowej nieruchomości z zamiarem jej zabudowy skoro sprzedawca uzyskał ostateczną decyzję Nr [...] z dnia [...] maja 2016r. ustalająca warunki zabudowy na tym terenie, czego kupujący miał pełną świadomość i co potwierdza treść aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2020r. Rep.A nr [...]. Reasumując należy wskazać, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zapadło z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a tj. przepisów postępowania , które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ w pierwszej kolejności wskaże granice złoża węgla brunatnego [...], następnie odniesie się do znajdującej się w aktach analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizacji inwestycji, a przede wszystkim okoliczności istniejącej zabudowy w granicach obszaru analizowanego. W końcu organ wyjaśni w jaki sposób zmiana parametrów zamierzonej zabudowy wpływa na ochronę złoża kopalin –węgla brunatnego [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające z dnia 27 sierpnia 2020r. na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2019r., poz. 2325). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.