VII SA/Wa 2090/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Marta Michta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. B. na pismo Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] marca 2010 r. nr L.dz. [...] [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa poinformowała W. B., iż do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wpłynęło pismo Centralnego Biura Projektowo-Badawczego "[...]", dotyczące zakończenia pracy z dniem [...] sierpnia 2009 r. w ww. spółce. Zaznaczono, że na podstawie decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie o nr [...], dołączonej w 2001 r. do "Deklaracji wstąpienia do Izby Inżynierów Budownictwa", W. B. jest uprawniony do projektowania wyłącznie w Centralnym Biurze Projektowo-Badawczym [...]". Stwierdzono, iż utrata zatrudnienia w ww. spółce nie powoduje utraty uprawnień zawodowych, a wyłącznie faktyczną niemożność wykonywania zawodu określonego w uprawnieniach wydanych przez spółkę. Nadmieniono, że warunkiem wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (poza kwestią przynależności do Izby) jest posiadanie uprawnień budowlanych a w sytuacji braku innych uprawnień budowlanych, poinformowano o możliwości uzyskania ich w procesie kwalifikacyjnym. Jednocześnie wskazano, że w przypadku niepełnienia samodzielnych funkcji technicznych, istnieje możliwość zawieszenia członkostwa w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. W. B. zwrócił się do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wskazując, że treść ww. pisma z dnia [...] marca 2010 r. pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem organu zajmującego się uprawnieniami budowlanymi, tzn. Okręgowego Inspektoratu Kolejnictwa w [...] wyrażonym w piśmie z dnia [...] maja 2000 r. nr [...], będącym odpowiedzią na zapytanie dotyczące zachowania ważności posiadanych decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, wydanych przez Dyrektora Centralnego Biura Projektowo-Badawczego [...]. Ponadto, pozostaje również w sprzeczności z pismem [...] do [...] z dnia [...] lipca 2005 r., które potwierdza powyższe stanowisko [...]. W ocenie W. B., zgodnie z powyższym stanowiskiem, zostały zachowane jego uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w dotychczasowym zakresie, w myśl przepisów art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z ww. przepisami, samodzielne funkcje techniczne w budownictwie mogą wykonywać osoby, które uzyskały od zakładu pracy stwierdzenie przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie na podstawie § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. Zdaniem W. B., ponieważ Prawo budowlane z 1994 r. oraz przepisy ww. rozporządzenia, na podstawie których wydano dokument stwierdzający, iż posiada on przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nie zawierały żadnych regulacji dotyczących miejsca i sposobu realizacji uprawnień, bądź innych postanowień, które ograniczałyby korzystanie z nadanych uprawnień, wszelkie ograniczenia odnoszące się do sposobu oraz miejsca realizacji uprawnień nie miały podstawy prawnej i mocy wiążącej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w nawiązaniu do wystąpienia z dnia [...] lipca 2010 r. poinformowała W. Bł., że uprawnienia budowlane wydawane na podstawie § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 ze zm.), upoważniały zakłady pracy do stwierdzania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w danych specjalnościach techniczno-budowlanych. Mając na względzie ww. przepis, zakłady pracy mogły dokonywać stwierdzenia przygotowania tylko wobec osób zatrudnionych w danym zakładzie. W piśmie tym podkreślono, że żaden z przepisów ww. rozporządzenia nie przewidywał ograniczenia stwierdzenia przygotowania zawodowego do terenu zakładu pracy i jedynie w okresie zatrudnienia, jednakże w praktyce zdarzało się, że wolą wydającego przedmiotowy dokument było terytorialne lub czasowe ograniczenie jego obowiązywania. W omawianym przypadku zaistniała taka sytuacja, gdyż w uprawnieniach budowlanych z dnia [...] stycznia 1994 r. nr [...] zakład pracy wskazał, że W. B. posiada przygotowanie zawodowe upoważniające do projektowania w Centralnym Biurze Projektowo-Badawczym [...]" w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w określonym zakresie. Organ wyjaśnił, że gdyby przedmiotowe uprawnienia budowlane nie zawierały ograniczenia do terenu zakładu pracy, wówczas W.B. mógłby pełnić samodzielne funkcje techniczne na terenie całej Polski, nie będąc pracownikiem zakładu, który je wydał lub jego następcy prawnego. Podkreślono, że obecnie jedynie Polska Izba Inżynierów Budownictwa oraz okręgowe izby inżynierów budownictwa są uprawnione do interpretowania treści zakresów wszystkich uprawnień budowlanych. Wskazano, iż organy samorządu zawodowego są związane treścią decyzji ostatecznych wydanych przez inne organy, na mocy art. 76 § 1 i 2 k.p.a., a decyzje wydane przez zakłady pracy są dokumentami urzędowymi korzystającymi z ochrony przewidzianej w art. 76 k.p.a. Zdaniem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej PIIB, należy stosować wskazane w przedmiotowych decyzjach ograniczenia i w konsekwencji badać, czy instytucja zatrudniająca osobę z uprawnieniami zakładowymi jest następcą prawnym pierwotnego zakładu pracy. Osoby posiadające uprawnienia zakładowe mogą pełnić samodzielną funkcję techniczną w takim zakresie, jaki został określony w decyzji. W przypadku wpisanego ograniczenia terytorialnego lub czasowego w decyzjach nadających uprawnienia, ograniczenia te obowiązują zgodnie z treścią decyzji. Wynika to bowiem z art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wskazującego, że osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Przepis ten przesądza o konieczności respektowania przez organy ostatecznych decyzji w takiej formie i treści, w jakiej zostały wydane i nadal obowiązują pomimo, że przepisy ww. rozporządzenia nie zawierały ograniczeń w wykonywaniu samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna PIIB stwierdziła, że organy izb nie posiadają prawnych możliwości interpretowania treści decyzji administracyjnych wydawanych przez inne organy w sposób sprzeczny z ich literalnym brzmieniem. Ponadto organ nadmienił, że stanowisko Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej prezentowane w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] potwierdzało jedynie fakt, że przepisy ww. rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nie zawierały ograniczeń terytorialnych lub czasowych obowiązywania uprawnień budowlanych nadawanych w trybie § 13 ust. 3 przez zakłady pracy. Skargę na powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. B., zarzucając naruszenie art. 217 k.p.a. w związku z art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a także art. 37 k.p.a. Skarżący zwrócił się o zobowiązanie organu do wydania właściwego zaświadczenia. Skarżący podał, iż w myśl art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42), podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę. Na tej podstawie w dniu 7 czerwca 2010 r. skarżący złożył wniosek do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, motywując to tym, że jest ono potrzebne do wykonywania działalności zawodowej. Skarżący wskazał, że nie otrzymał żądanego zaświadczenia, a w dniu [...] lipca 2010 r. wniósł zażalenie do organu nadrzędnego. W ocenie skarżącego, stanowisko Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej PIIB sprowadza się do odmowy wydania zaświadczenia. Zdaniem skarżącego, działania organów samorządu zawodowego w budownictwie urągają obowiązującym przepisom postępowania administracyjnego. Nie są przestrzegane terminy i formy załatwiania spraw, przewidziane w k.p.a. Naruszane są także statutowe obowiązki Izby, ustawowo zobowiązanej do ochrony interesów zawodowych swoich członków (art. 8 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.). Skarżący zarzucił, iż jako członek Izby nie tylko nie doznaje ochrony prawnej z jej strony, ale przeciwnie, działania Izby godzą w jego interesy zawodowe i prawa członkowskie, o czym świadczy stanowisko Izby w sprawie uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o odrzucenie skargi. Zdaniem organu, zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do których sądowej kontroli uprawnione są sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest pismo zawierające stanowisko Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Zaskarżone do Sądu pismo ma formę skierowanej do skarżącego informacji dotyczącej zakresu posiadanych przez niego uprawnień budowlanych oraz możliwej do zastosowania formy interpretacji decyzji o ich nadaniu. Pismo to nie mieści się zatem w katalogu spraw objętych właściwością sądów administracyjnych. Nie nosi ono znamion decyzji administracyjnej, czy postanowienia, ani nie jest też aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest właściwy do uwzględnienia skarg w zakresie spraw określonych w art. 3 § 2 i § 3 ww. ustawy. W kręgu tych spraw nie mieszczą się pisma informacyjne. Z tego też względu przedmiotowa skarga, jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlega odrzuceniu.