VII SA/Wa 2090/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata E. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zł w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) zł. I. Stan sprawy 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej zbadania zgodności z projektem budowlanym inwestycji położonej przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. 2. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił przebieg postępowania w niniejszej sprawie z którego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt VII SAB/Wa 220/12, zobowiązał organ powiatowy do wydania aktu, po rozpatrzeniu wniosku T. K. o zbadanie zgodności z projektem budowlanym inwestycji położonej przy ul. [...] w [...], w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się tego wyroku, wskazując przy tym, że organ ten nie miał żadnych ustawowych podstaw do wyrażania stanowiska w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej w formie pisma kierowanego do strony. W dniu 16 kwietnia 2013 r. organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...] podczas, których stwierdzono, że przedmiotowy budynek został wybudowany w oparciu o decyzję Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1992 r. nr [...] i został przyjęty do użytkowania decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...]. Jednocześnie w ww. protokole stwierdzono, że wymiary obiektu, tj. długość, szerokość i wysokość oraz jego usytuowanie są zgodne z okazanymi kopiami zatwierdzonego projektu budowlanego, zgodny z tym projektem jest również układ wewnętrznych ścian konstrukcyjnych. W trakcie oględzin ustalono, że w części pomieszczeń w celu zmiany aranżacji wykonano ścianki z płyt gipsowo-kartonowych, zaś w miejscu wrót garażowych zamontowano stolarkę drzwiową przesuwaną, a w dachu zamontowano sześć sztuk okien połaciowych. W tym stanie rzeczy organ powiatowy wydał w dniu [...] czerwca 2013 r. decyzję nr [...], którą umorzono powyższe postępowanie administracyjne. Odwołanie od decyzji tej wniosła T. K.. 3. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za pozostające bez wpływu na kształt podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia zarzuty odwołania dotyczące nie określenia gabarytów przedmiotowego budynku mieszkalnego oraz jego odległości od granic nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego kwestia ta w realiach niniejszej sprawy jest okolicznością drugorzędną, która nie ma istotnego znaczenia dla jej rozpatrzenia. W omawianym przypadku bowiem decydujące znaczenie ma fakt, iż przedmiotowy budynek mieszkalny wybudowany na podstawie decyzji Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1992 r. o pozwoleniu na budowę został przyjęty do użytkowania decyzją Burmistrza Gminy [...]z dnia [...] listopada 1994 r., która funkcjonuje w obrocie prawnym. Organ podkreślił, że istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie determinuje postawę organów nadzoru budowlanego w zakresie niedopuszczalności prowadzenia postępowania w zakresie badania legalności obiektu czy też jego zgodności z projektem budowlanym. Istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności oraz zgodności z projektem budowlanym obiektu budowlanego, którego to pozwolenie dotyczy. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. K., dochodząc stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji. Skarżąca wskazała, że inwestor spornego budynku na początku 1992 r. zakupił grunt o powierzchni 509 m2, który otrzymał nr ewid. 148. Nieruchomość ta znajduje się u zbiegu ulic [...] i [...], przy czym ulica [...] od początku lat 80 była jedyną drogą dojazdową do budynku przy ul. [...], stanowiącego własność skarżącej. Skarżąca podniosła, że sporny budynek powstał 3 m od granicy z jej działką i 7 m od ściany jej domu z otworami okiennymi, co było sprzeczne z obowiązującym rozporządzeniem. Skarżąca zarzuciła organom poprzestanie na pisemnym oświadczeniu o prowadzonej zgodnie z projektem inwestycji. Zdaniem skarżącej prowadzone postępowanie nadzorcze było zbyt ogólnikowe i nie odpowiadało wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zobowiązującemu organ do zbadania zgodności inwestycji z projektem budowlanym. 2. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] czerwca 2013 r. umarzającą postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej zbadania zgodności z projektem budowlanym inwestycji położonej przy ul. [...] w [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek przy ul. [...] w [...] został wybudowany w oparciu o decyzję Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1992 r. o pozwoleniu na budowę i został przyjęty do użytkowania decyzją Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 1994 r. Z przeprowadzonych w dniu 16 kwietnia 2013 r. oględzin tego budynku wynika, że jego wymiary oraz usytuowanie są zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym. Stwierdzone roboty budowlane polegające na wykonaniu ścianek z płyt gipsowo-kartonowych nie wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę ani ich zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, natomiast roboty w zakresie montażu stolarki drzwiowej w miejscu wrót garażowych oraz okien połaciowych w dachu, jak wskazał organ, były przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego rozstrzygnięciem posiadającym walor ostateczności. Słusznie więc uznano, że nie było podstaw do nakładania na inwestora jakichkolwiek obowiązków bądź nakazów w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Decyzja z dnia 21 listopada 1994 r. zezwalająca na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w [...] została wydana na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Urząd Dzielnicy - Gminy [...] z dnia [...] lipca 1992 r. Podczas wizji lokalnej w dniu 17 listopada 1994 r. stwierdzono, że budynek jest w pełni wykończony, posiada wszystkie instalacje techniczne niezbędne do funkcjonowania budynku, a kwestionowana odległość między budynkami nowo wzniesionym i sąsiada jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. wraz z późn. zm. § 12 ust. 1. Dodatkowo wskazać należy, że decyzję tę - zezwalającą na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w [...] - otrzymała oprócz inwestora również T. K., i decyzja ta nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Jak słusznie zauważył organ, istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie powoduje, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania w zakresie badania legalności obiektu czy też jego zgodności z projektem budowlanym. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku i pozostawanie tej decyzji w obrocie prawnym stanowi zarówno dla inwestora jak i dla jego następcy prawnego gwarancję, że może on korzystać z wybudowanego zgodnie z przepisami budynku. Nie można prowadzić postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 czy postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny. Brak możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego czy naprawczego w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny wypełnia przesłankę bezprzedmiotowości, o czym mowa w art. 105 § 1 kpa. IV. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji. ----------------------- 4