VII SA/Wa 2090/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić sprostowania uzasadnienia postanowienia Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 30 września 2014 r. wezwano skarżącego S.K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Korzystając z przysługującego prawa skarżący, w terminie do uiszczenia wpisu sądowego, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił S.K. przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w 80 %. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego postanowienia odmówił S.K. przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w 80 %. Postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie S.K. na powyższe postanowienie Sądu. Wobec wyczerpania drogi sądowej w przedmiocie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. wezwano skarżącego od wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 30 września 2014 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W dniu 29 kwietnia 2015 r. do Sądu wpłynął kolejny wniosek S.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w 80 %. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r., Sąd, w oparciu o art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę S.K. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. W dniu 3 lipca 2015 r. S.K. złożył wniosek o "sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia 26 czerwca 2015 r. odnośnie złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych". Skarżący wnosząc o sprostowanie uzasadnienia "wyroku" podniósł, że "do dnia dzisiejszego nie otrzymał żadnego postanowienia odnośnie złożonego wniosku". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku. Sprostowanie niedokładności może dotyczyć np. właściwego oznaczenia stron postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu (daty, numeru) lub nazwy organu, który wydał zaskarżony akt, przy czym niedokładności te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, polegające na tym, że wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w wyroku, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. Podkreślenia wymaga, że z treści cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, aby mogły podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. W orzecznictwie sądowym i w doktrynie wskazuje się też, że przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany orzeczenia co do istoty sprawy. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że żądanie zawarte w treści wniosku S.K. z dnia 7 lipca 2015 r. nie mieści się w granicach art. 156 § 1 p.p.s.a. Zmiany, których domaga się skarżący nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ponadto dotyczyłyby postanowienia o innej treści i rozpoznawanego w innym przedmiocie, co należy uznać za niedopuszczalne. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.