VII SA/Wa 2091/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r.; znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala [...] WINB postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], znak: [...] na podstawie art. 61a Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił S. P. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T. (sprostowanej postanowieniem PINB w W. z dnia [...].03.2011 r., znak: [...]). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu, że w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. (sygn. akt II SAB/Kr 140/10), WSA w Krakowie zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. do wydania w terminie jednego miesiąca aktu administracyjnego rozstrzygającego wniosek S. P. z dnia [...] czerwca 2010 r. niezależnie od prowadzonego postępowania z urzędu zakończonego wydaniem decyzji w dniu [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania . W związku z powyższym wyrokiem, PINB w W. wydał w dniu [...] grudnia 2011 r. kolejną decyzję, którą również umorzył "postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku S. P.z dnia [...] czerwca 2010 r. o wszczęcie postępowania w przedmiocie "samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej przez OSP T. zlokalizowanej na działce nr [...] w T. w związku z organizowaniem i przeprowadzaniem na jej terenie imprez rozrywkowych z bardzo głośną muzyką" . W dniu [...] października 2013 r. S. P. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...].02.2011r., znak: [...] sprostowanej postanowieniem z dnia [...].03.2011r., znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T., jako wydanej bez jego udziału jako strony tego postępowania co zdaniem wnioskodawcy oznaczało że skarżona decyzja obarczona jest wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyczerpującą dyspozycję przepisu art. 10 i 28 k.p.a. W uzasadnieniu kwestionowanej przez S. P. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. wskazano, że decyzją z dnia [...] października 2006 r. PINB w W. zatwierdził projekt budowlany zamienny dla przedmiotowej wiaty stalowej, zaś decyzją z dnia [...] marca 2007 r. udzielono pozwolenia na jej użytkowanie. W związku z licznymi skargami przeprowadzono w dniu [...] sierpnia 2010 r. kontrolę obiektu, w wyniku której stwierdzono, że "wiata stalowa użytkowana jest jako obiekt magazynowo- składowy". W związku z powyższym PINB w W. nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania odnośnie przedmiotowej wiaty - w tym również odnośnie nielegalnej zmiany sposobu jej użytkowania. W dalszej części uzasadnienia PINB w W. powołał się na cytowany powyżej wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 grudnia 2010 roku i odniósł się do kręgu stron postępowania wskazując, że działka S. P. nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa wiata. Pismem z dnia [...] maja 2011 r., PINB poinformował S. P., że przedmiotowa decyzja dotyczy umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na działce [...] w T. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmawiając wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w odniesieniu do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. przeprowadził postępowanie wyjaśniające i stwierdził, że S. P. jako współwłaściciel działki o nr [...] w miejscowości T., żądał wszczęcia postępowania w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej która została wybudowana na działce o nr [...] stanowiącej własność Gminy T. Obie działki nie sąsiadują ze sobą, oddziela je działka o nr [...] będąca własnością Stowarzyszenia Ochotniczej Straży Pożarnej w T. Stwierdził również, że S. P. wcześniejszym pismem z dnia [...] maja 2012 r., żądał wyeliminowania innej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], w trybie stwierdzenia nieważności dot. tego samego przedmiotu czyli samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na działce [...] w T. W konsekwencji tego pisma [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał w dniu [...] lipca 2012 r, decyzję Nr [...], znak: [...], którą to odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. Ustalenia w powyższym zakresie stanowiły podstawę odmowy wszczęcia postępowania w odniesieniu do decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone z urzędu w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T. Po rozpatrzeniu zażalenia S. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ zażaleniowy stwierdził, że S. P. nie wykazał, że sporny obiekt i sposób jego użytkowania wpływa na jego nieruchomość, jak i nie wskazał przepisu prawa, z którego wywodzi swój interes prawny do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...].02.2011 r. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma bowiem osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. W świetle powyższego organ stwierdził, że S. P. nie posiada interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...].02.2011 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na dz. nr [...] w miejscowości T. S. P. wniósł skargę do Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Wskazał, ze przedmiot sprawy zlokalizowany jest na działce nr [...] w T. zabudowanej wiatą stalową i budynkiem zwanym "remizą strażacką", której właścicielem jest Urząd Gminy w T. Działkę skarżącego o nr [...] oddziela niezabudowana działka nr [...] będąca we władaniu OSP w T. Przedmiotowa wiata stalowa znajduje się w odległości 15 metrów (dokładny pomiar) od granicy działki skarżącego. Podniósł, ze gdyby nawet teoretycznie przyjąć, iż skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego, z którego wywodzi swój interes prawny do wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, to i tak to nie stanowiłoby przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania, bowiem obowiązujące regulacje prawne (zob. K.p.a.) nie nakładają na skarżącego dokonywania szczegółowych uzasadnień. Skarżący powołał się na: uzasadnienie wniosku z dnia [...] maja 2012r. złożonego do WINB w K. (2 strony) i dołączone do niego dowody; pismo uzupełniające z dnia [...].08.2012r. złożone do GINB w W., w którym wskazano między innymi normę prawa materialnego z którego wynika interes prawny skarżącego (3 strony); "załącznik 1" z dnia [...].08.2012r. do pisma z dnia [...].08.2012r., adresat - GINB w W.; Odpisy powyższych pism w załączeniu. Zdaniem Skarżącego, samowolna zmiana sposobu użytkowanie wiaty stalowej wpływa negatywnie na własność skarżącego z uwagi na fakt nagminnego organizowania przez OSP w T. w porze nocy imprez rozrywkowych z głośną muzyką (...) pod wiatą stalową która winna być użytkowana jako obiekt magazynowy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu, który mogły uzasadniać jej uchylenie. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145 §1 pkt . 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: P.p.s.a ) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi: a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie została wydana w oparciu o art. 138§ 1 pkt. K.p.a., na mocy którego, organ utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie gdy dojdzie do przekonania, że orzeczenie to jest zgodne z prawem. Na wstępie należy zauważyć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. prowadził dwa postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej usytuowanej na działce [...] w miejscowości T. dla potrzeb działalności rozrywkowej(imprezy muzyczne) zamiast wyłącznie dla potrzeb związanych z działalnością przeciwpożarową. W wyniku prowadzonego z urzędu postępowania oraz dokonanych w nim ustaleń wydał decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku S. P. z dnia [...] czerwca 2010 r., wydał również decyzję kolejną decyzję w dniu [...] grudnia 2011 r. również o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej usytuowanej na działce [...] w miejscowości T. S. P. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...].02.2011r., znak: [...] o umorzeniu postępowania prowadzonego z urzędu w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T., jako wydanej bez jego udziału jako strony tego postępowania co zdaniem wnioskodawcy oznaczało że skarżona decyzja obarczona jest wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyczerpującą dyspozycję przepisu art. 10 i 28 k.p.a. Oceniając zatem zasadność skargi S. P. i jego żądanie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w odniesieniu do decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. zauważyć należy ,że Sąd kontroluje postanowienia organów wywołane wnioskiem S. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...].02.2011 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone z urzędu w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T. Postanowienia te zostały wydane po przeprowadzeniu innego postępowania nadzwyczajnego w odniesieniu do decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], rozstrzygającej wniosek strony z dnia [...] czerwca 2010r. dot. tej samej sprawy. W konsekwencji tego wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał w dniu [...] lipca 2012 r, decyzję Nr [...], znak: [...], którą to odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. Zatem prowadzenie kolejnego postępowania nadzwyczajnego i to w stosunku do postępowania prowadzonego z urzędu byłoby oczywiście niezasadne bowiem dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją. Wprawdzie zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu ale również zgodnie z art. 61a§ 1 gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zauważyć przy tym należy, że podniesiony we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzut pominięcia wnioskodawcy jako strony postępowania nie mógł być skutecznie podniesiony jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji a co najwyżej jako przesłanka wznowienia postepowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. o ile wnioskodawca wykaże powiązanie z interesem prawnym. Chodzi tu oczywiście nie o interes faktyczny, dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes prawny, który wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu, przesądzający o możliwości prowadzenia administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego z jego udziałem. Interes prawny musi być interesem indywidualnym danego podmiotu, dotyczącym go bezpośrednio. W tym zakresie utrwalony pozostaje pogląd, zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, że interes prawny, legitymujący stronę postępowania, wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu, a brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną nie pozwala na uznanie za stronę (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, System Informacji Prawnej LEX nr 171196, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 9/96, ONSA 1997 nr 3, poz. 102, a także J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 230 oraz W. Sługiewicz w glosie do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2000 r., sygn. akt III CKN 268/00, Rejent 2001, nr 4, s. 111). Mając na uwadze zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny zarzuty określone w skardze uznać należało za niezasadne. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a