VII SA/Wa 2092/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak ( spr.), Protokolant Spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Starostwo Powiatowe w S. , na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r nr 98, poz. 1071 ze zm.) zw. dalej k.p.a po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 8 lipca 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla W. P. na budowę budynku inwentarsko - składowego o obsadzie do [...], rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego, zmianę konstrukcji dachu nad istniejącym budynkiem gospodarczym położonych na działce nr [...] w miejscowości D., gm. S.. W uzasadnieniu organ wskazał, że projektowany obiekt jest zgodny z decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] o warunkach zabudowy Wójta Gminy S.. Inwestor złożył wymagane przepisami oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto, postanowieniem Starosty S. z dnia [...] lipca 2010 r. inwestor uzyskał zgodę na usytuowanie budynku inwentarsko-składowego o obsadzie do [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr ew. [...] i [...] . Organ I instancji podkreślił również, że budynek inwentarsko-składowy, rozbudowa budynku gospodarczego oraz zmiana konstrukcji dachu nad istniejącym budynkiem gospodarczym nie będą wyższe ani dłuższe od istniejących budynków położonych w granicy działek sąsiednich. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Z. W. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej budowy budynku inwentarsko-składowego o osadzie do [...]. Zdaniem odwołującej przedmiotowy budynek winien być usytuowany w odległości nie mniejszej niż 1,5 m. Podniosła, że sporna budowla stanowiłaby zagrożenie dla higieny i zdrowia. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że zostały spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] o warunkach zabudowy. Organ podkreślił, że załączony do wniosku projekt jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Stwierdzono również zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Organ powołał przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690). Wyjaśnił, że z treści ww. przepisu wynika generalna zasada, iż budynki należy przede wszystkim sytuować w odległościach od granicy 3-4 m. Jednak z przepisów ustawy Prawa budowlanego wynika, iż ustawodawca przewidział, że nie we wszystkich przypadkach będzie możliwe spełnienie wymagań wynikających z ww. przepisów techniczno-budowlanych. Toteż w przypadkach szczególnie uzasadnionych możliwe jest niezastosowanie się do niektórych z tych wymagań. Ocena czy w danej sytuacji zachodzą przypadki szczególnie uzasadnione należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej oraz ministra, który ustanowił odpowiednie przepisy techniczno-budowlane. O konieczności zastosowania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych mogą decydować zatem zarówno względy natury faktycznej (np. ukształtowanie terenu czy istniejący stan zagospodarowania sąsiednich nieruchomości), jak też użytkowe czy techniczne. Organ podkreślił, że zastosowanie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych nie może jednak powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych (w stosunku do obiektów , o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego) oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotnych sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska , po spełnienie warunków zamiennych ( art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie Starosta S. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. udzielił zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie umożliwiające inwestorowi wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego budynku inwentarsko-składowego na działce budowlanej nr ew. [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr ew. [...] i [...] w miejscowości D. gm. S. Zdaniem organu odwoławczego nie ma podstaw do uznania, iż lokalizacja projektowanego budynku w granicy sąsiednich działek spowoduje zagrożenia skażenia przez odchody z obory – wody pitnej, gleby i powietrza w obrębie działki skarżącej. W ocenie Wojewody [...] zostały spełnione wszelkie wymogi zawarte w ww. przepisach prawa. Skargę do Sądu na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. złożyła Z. W. wnosząc o jej uchylenie w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem praworządności oraz słusznego interesu obywatela art. 221 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 63 Konstytucji Rzeczpospolitej. W skardze skarżąca podniosła, że na działce nr [...] będącej własnością W. P. znajduje się obecnie budynek inwentarski drewniany z złym stanie technicznym. W jej ocenie, wskazana była jego rozbiórka a nie rozbudowa bowiem stwarza zagrożenie pożarowe oraz zagraża bezpieczeństwu ludzi. Zaznaczyła, że budynek ten został wybudowany wzdłuż przeciwległej granicy działki. Zdaniem skarżącej zasadne byłoby usytuowanie w to miejsce nowego budynku inwentarskiego, tym bardziej, iż w granicy sąsiedniej działki wybudowano już budynek inwentarski. Zdaniem skarżącej wydanie pozwolenia na budowę budynku inwentarsko-składowego na granicy jej działki wpłynie na pogorszenie właściwości użytkowych i estetycznych sąsiadującej działki. Skarżąca zarzuciła, także naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa zawartej w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm., zw. dalej p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowania jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę budynku inwentarsko-składowego, rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego, zmianę konstrukcji dachu nad istniejącym budynkiem gospodarczym. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć : 1) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 , aktualnym na dzień opracowania projektu, 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany, zgodnie zaś z przepisem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązany jest sprawdzić: -zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, -zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; -kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, -wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia-zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ w rozpatrywanej sprawie wskazuje, że inwestor W. P. spełnił wszelkie wymogi określone w ww. przepisach ustawy Prawa budowlanego w tym przepisach wykonawczych. Do wniosku o pozwolenie na budowę budynku inwentarsko-składowego, rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego, zmianę konstrukcji dachu nad budynkiem gospodarczym dołączył kompletny projekt architektoniczno-budowlany, który został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje w dziedzinie budownictwa. Do projektu dołączył wymagane uzgodnienia i opinie. Założenia projektu, obrazujące sposób realizacji inwestycji są zgodne z wymaganiami określonymi w decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] . Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył również wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz postanowienie Starosty S. z dnia [...] lipca 2010 r. wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W ocenie Sądu usytuowanie projektowanego budynku inwentarsko-składowego bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami o nr ew. [...] i [...] nie narusza obowiązujących regulacji prawnych. Zaznaczyć należy, że powyżej usytuowanie budynku jest zgodne § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz art. 9 Prawa budowlanego , na podstawie którego na potrzeby sprawy Starosta S. działając w oparciu o upoważnienie Ministra Infrastruktury wydał postanowienie o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów ww. rozporządzenia. Wprawdzie zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ) odległość ta powinna wynosić, co najmniej 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy , 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Z kolei ust. 2 stanowi, iż sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub pośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu. Jednakże podkreślić należy, że powyższy przepis prawa przewiduje wyjątki. Ustawodawca w art. 9 Prawa budowlanego wskazał, ze w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. W ust. 2 wskazuje się, że właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami o nr ew. [...] i [...] mogło zatem nastąpić na podstawie postanowienia Starosty S. z dnia [...] lipca 2010 r. o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów ww. rozporządzenia. Warunki formalne do wydania wskazanego postanowienia zostały spełnione, a stan sprawy dawał podstawę do wyrażenia zgody na odstępstwo. Sąd nie stwierdził, aby zastosowane odstępstwo stanowiło zagrożenie, o jakim mowa w art. 9 Prawa budowlanego i jednocześnie uznał, że ze względu na wielkość działki przeznaczonej pod inwestycję mogła być przyjęta za szczególną okoliczność uzasadniającą zastosowanie ww. regulacji prawnej ( i takie też okoliczności wynikają z uzasadnienia postanowienie Starosty S.). W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie zasadnie uznały, że inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, warunkujące wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Skoro inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego to organ nie mógł odmówić mu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 4 Prawa budowlanego bowiem stanowi, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli zaś decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane z realizacją dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesu osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy –właściciele nieruchomości, na której mogą powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego ( wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r. II OSK 672, LEX 203713). W świetle powyższego argumenty podnoszone w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyjmuje się , że w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jeżeli jednak projektowana budowa jest zgodna z przepisami prawa to brak jest podstaw prawnych do odmowy wydania pozwolenia na taką inwestycję. Jednocześnie zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń natury formalnoprawnej. Jako jej podstawę organ przyjął art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z zm.). Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślić przy tym należy, że powołany przepis uprawnia organ odwoławczy do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, a taka sytuacja stanowi przedmiot rozważań w niniejszej sprawie, jedynie w sytuacji, gdy zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została zgodnie z prawem (por. W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 178). W ocenie Sądu rozpoznającego wniesioną skargę, okoliczności niniejszej sprawy bezspornie uprawniały organ odwoławczy do wydania decyzji w oparciu o powołany art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku inwentarsko-składowego wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami, po uzyskaniu niezbędnej zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.