VII SA/Wa 2094/17

Dnia 26 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. G. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 listopada 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. G. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenie decyzji we wznowionym postępowaniu i umorzenie postępowania administracyjnego postanawia : utrzymać w mocy postanowienie I instancji z dnia 28 listopada 2017 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sprawy VII SA/Wa 2094/17 w piśmie z dnia 2 października 2017 r. (data wpływu do Sądu 4 października 2017 r.) wpłynął wniosek A. G. o przyznanie prawa pomocy. Z akt sprawy wynika, że do niniejszej sprawy wnioskodawca nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w formie odpowiadającej wymogom określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a. Brak nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku. Z powyższych względów, postanowieniem starszego referendarza sądowego z 28 listopada 2017 r. wniosek A. G. o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 257 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a, pozostawiono bez rozpoznania. Na to orzeczenie został skutecznie (w zakreślonym terminie) złożony sprzeciw. W sprzeciwie wnioskodawca wskazał, że postanowienie referendarza jest nieuzasadnione i krzywdzące. Twierdzi, że złożył formularz zgodnie z wymaganiami a przepisy nie regulują obowiązku wypełnienia wszystkich pól wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wniosek koniecznie trzeba złożyć jedynie na urzędowym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając w niniejszej sprawie sprzeciw stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, wobec czego postanowienie z 28 listopada 2017 r. należało utrzymać w mocy. Na wstępie wskazać należy, iż wobec skutecznego wniesienia przez wnioskodawcę sprzeciwu - na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie do § 2 tego przepisu - w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według określonego wzoru. Zatem w myśl powołanego przepisu warunkiem koniecznym do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wobec złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wnioskodawcy A. G. przesłano formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie wnioskodawca nie nadesłał do niniejszej sprawy wypełnionego formularza. Przy sprzeciwie również powyższego braku wnioskodawca nie uzupełnił. Wobec czego Sąd nie miał żadnych podstaw do orzekania w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że należało utrzymać w mocy postanowienie I instancji w przedmiocie prawa pomocy, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 w związku z art. 257 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.