VII SA/Wa 2095/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Lucyna Staniszewska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi G. sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2024 r. znak KOC/2311/Ar/24 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz G. sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi G. sp. z o. o. z siedzibą w W. ("skarżąca") jest postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie ("Kolegium", "organ II instancji") z 18 czerwca 2024 r., znak KOC/2311/Ar/24, o charakterze wpadkowym – bo dotyczące wyłącznie zawieszenia postępowania administracyjnego, wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 13 czerwca 2022 r. nr 18/U/o/2022/wz Zarząd Dzielnicy W. m. st. Warszawy ("Zarząd", "organ I instancji"), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, odmówił ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hotelowego z częścią usługową w parterze, garażem podziemnym, elementami zagospodarowania terenu na działkach o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. H. /ul. W. [...] w Dzielnicy W. m. st. Warszawy. Następnie organ II instancji decyzją z 26 września 2022 r., znak KOC/4241/Ar/22 uchylił decyzję Zarządu z 13 czerwca 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Zarząd postanowieniem z 21 marca 2024 r. nr 78/AM/WOL/PU/2024, na podstawie art. 101 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r., poz. 2110) w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ I instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że działki o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] położone przy ul. W. [...] /ul. H. w Dzielnicy W. m. st. Warszawy, objęte są Planem Generalnym Lotnsika C. na lata 2021-2040, zatwierdzonym przez Ministra Infrastruktury 5 lipca 2023 r., zgodnie z którym ww. teren znajduje się w zasięgu strefy powierzchni ograniczających wysokość zabudowy i obiektów naturalnych w rejonie Lotniska Chopina w Warszawie. Jak przedstawił Zarząd, powyższe zostało potwierdzone pismem Polskich Portów Lotniczych S.A. z 23 lutego 2024 r. Organ I instancji przytoczył art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego oraz art. 62 ust. 2 u.p.z.p., po czym stwierdził, że ww. działki znajdują się w obszarze, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołał tezy orzeczeń sądów administracyjnych, wskazujące na konieczność zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na objęcie tego obszaru planem generalnym. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, opisanym na wstępie postanowieniem z 18 czerwca 2024 r. Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie Zarządu z 21 marca 2024 r. Uzasadniając swoje postanowienie organ II instancji wskazał, że pismem z 16 kwietnia 2024 r. zwrócił się do Ministra Infrastruktury o nadesłanie pisma z 5 lipca 2023 r., którym zatwierdzony został Plan Generalny Lotniska C. w W. na lata 2021 – 2040, a także załącznika mapowego do ww. Planu określającego obszar objęty Planem. W odpowiedzi na to pismo Kolegium uzyskało informację, że Plan Generalny Lotniska C. w W. na lata 2015-2040, w zakresie zgodności z polityką transportową kraju został zatwierdzony przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa pismem z 12 października 2016 r., znak DL.I.47.23.2025.MM.4. Plan Generalny Lotniska C. w W. na lata 2021-2040 zatwierdzony pismem z 5 lipca 2023 r., znak DL-I.470.118.2020.2, jest aktualizacją wcześniejszego planu, a nie nowym dokumentem. Nie wprowadza on żadnych zmian w zakresie powierzchni ograniczających przeszkody lotnicze, określających dopuszczalne gabaryty obiektów budowlanych i naturalnych, które miałyby wpływ na zmianę obszaru objętego Planem Generalnym Lotniska C. w W. . Kolegium wskazało, że do opisywanego pisma załączone zostały pisma Ministra, zatwierdzające kolejno Plan Generalny Lotniska C. w W. na lata 2015-2040 oraz Plan Generalny Lotniska C. w W. na lata 2021 – 2040. Poinformowano jednocześnie Kolegium o dostępności map pod stosownym adresem URL. Organ II instancji podał, że w aktach sprawy znajduje się wydruk mapy pt.: "Plan Generalny Lotniska C. na lata 2021-2040 – powierzchnie ograniczające wysokość zabudowy i obiektów naturalnych w rejonie lotniska", na której w kolorze niebieskim naniesione zostały linie ograniczające ww. wysokości, a także wydruki ww. mapy w skali umożliwiającej jednoznaczne ustalenie, że działki nr [...], [...] w obrębie [...] położone są w granicach określonych ww. planem – działki te zostały przez organ oznaczone na ww. mapie. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 55 ust. 6 pkt 1 Prawa lotniczego plan generalny określa m. in. obszar objęty planem, z określeniem dopuszczalnych gabarytów obiektów budowlanych i naturalnych. W ocenie organu II instancji, zgodnie z ww. przepisem, wskazane na mapie w kolorze niebieskim linie ograniczające wysokość zabudowy i obiektów naturalnych w rejonie lotniska są częścią planu generalnego, a co za tym idzie nieruchomości położone w wewnętrznych granicach tych linii położone są na terenie objętym planem generalnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła postanowieniu Kolegium naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, w sytuacji nieustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, w szczególności wskutek braku dostatecznego wyjaśnienia zakresu terenów objętych "Planem Generalnym Lotniska C. na lata 2021-2040" zatwierdzonym przez Ministra Infrastruktury 5 lipca 2023 r., stanowiącym materialnoprawną podstawę określenia zakresu przestrzennego obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wskutek braku pełnej weryfikacji treści Planu Generalnego Lotniska; 2) art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i – pomimo istnienia niedających się usunąć wątpliwości co do treści normy prawnej wynikającej z Planu Generalnego Lotniska – rozstrzygnięcia na niekorzyść strony w zakresie ograniczenia jej prawa do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy; 3) art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego poprzez nieprawidłowe i nieznajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym ustalenie obszaru objętego Planem Generalnym Lotniska, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że działki ewidencyjne których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, są położone na "terenie objętym planem generalnym", co z kolei stało się podstawą do uznania przez organ, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania i wydania zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania; 4) art. 55 ust. 5 i 6 w zw. z art. 2 pkt 4 Prawa lotniczego poprzez pominięcie i w konsekwencji brak uwzględnienia okoliczności, iż plan generalny lotniska obejmuje jedynie obszar lotniska w rozumieniu art. 2 pkt 4 Prawa lotniczego wskutek czego brak jest uzasadnionych podstaw aby objęte postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy działki ewidencyjne mogły być objęte zakresem obszaru objętego Planem Generalnym Lotniska; 5) art. 55 ust. 5 i 6 w zw. z art. 86 ust. 7 w zw. z art. 877 w zw. z art. 55 ust. 12 Prawa lotniczego poprzez pominięcie i błędne uznanie, że granica planu generalnego lotniska jest tożsama z zewnętrznymi granicami zasięgu poziomego powierzchni ograniczających zabudowę wokół lotniska, podczas gdy w Prawie lotniczym obszary te są rozróżnione i w odniesieniu do nich ustanowione są odrębne standardy ochrony przestrzeni, co doprowadziło do błędnego uznania, że działki ewidencyjne, których dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, są położone na "terenie objętym planem generalnym", co z kolei stało się podstawą do uznania przez organ, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania i wydania zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania; 6) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie zażalonego postanowienia organu I instancji w mocy, podczas gdy powinno ono zostać uchylone. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz rozważenie uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji. W skardze zawarto również wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu niezależnie od jej treści. Rozwijając powyższe Sąd zauważa, że kontrolował postanowienie Kolegium znak: KOC/2311/Ar/24 z 18 czerwca 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z 21 marca 2024 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie z wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie (po uzupełnieniu i zmianie pierwotnego wniosku) zespołu zabudowy usługowo-mieszkaniowej z częścią usługowo-handlową (w parterze) oraz garażem podziemnym, planowanej na działkach o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. W. [...] /ul. H. w Dzielnicy W. m. st. Warszawy. Podstawę prawną tych postanowień stanowił art. 62 ust. 2 u.p.z.p. zastosowany w związku z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego. W ich uzasadnieniach zgodnie zaś wskazano, że ww. działki objęte wnioskiem skarżącej znajdują się w obszarze, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy inaczej: objęte są one Planem Generalnym Lotniska C. na lata 2021 – 2040 zatwierdzonym przez Ministra Infrastruktury w dniu 5 lipca 2023 r. To zaś na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. i art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego obliguje organ do zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Oceniając te postanowienia Sąd uznał, że zostały one wydane z naruszeniem art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego w zw. z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. I tak, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. (w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego postanowienia) jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Zgodnie natomiast z treścią art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego (w brzmieniu obowiązującym w dacie powyżej zaakcentowanej), dla terenów objętych planem generalnym (lotniska – v. art. 55 ust. 5-8 Prawa lotniczego) sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe. Dotychczas w orzecznictwie sądów administracyjnych (w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego) nie było wątpliwości prawnych co do tego, że przytoczony powyżej art. 62 ust. 2 u.p.z.p. znajduje zastosowanie m.in. w sytuacji określonej w art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego. Jak wskazał NSA w wyroku z 23 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1476/20: "W sytuacji, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, na organie, do którego wpłynął tego rodzaju wniosek, ciąży wymóg zawieszenia postępowania administracyjnego. Obowiązek taki formułuje art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Normujący powyższą kwestię art. 14 ust. 7 u.p.z.p. stanowi, że plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne, co nawiązuje do przypadków stanowiących wyjątek od ogólnej zasady swobody polityki planistycznej prowadzonej przez gminę. Nie może stanowić przedmiotu sporu, że przepisem odrębnym w przedstawionym powyżej rozumieniu jest art. 55 ust. 9 p.l. Przepis ten przyjmuje, że sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe dla terenów objętych planem generalnym, którym to pojęciem należy objąć opracowywany przez zakładającego lotnisko użytku publicznego (zarządzającego lotniskiem użytku publicznego) dokument stanowiący plan jego rozwoju, który po konsultacji z gminami, których tereny zostały objęte planem, zaopiniowaniu przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego oraz uzgodnieniu z właściwymi ministrami podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw transportu w zakresie zgodności z polityką transportową kraju (art. 55 ust. 5-8 p.l.)." Podobnie NSA na gruncie wskazanych powyżej przepisów wypowiedział się także w wyroku z 25 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1987/20. Obecnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednak pogląd odmienny – v. wyrok NSA z 14 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 1472/24. We wskazanym wyroku NSA przede wszystkim podniósł, że "Kształtowanie treści prawa własności w jej wymiarze publicznoprawnym przez normy ustawy planistycznej nie może naruszać zasady proporcjonalności (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). W konsekwencji wszelkie ograniczenia wolności zagospodarowania terenu muszą odpowiadać standardom konstytucyjnym tak pod względem materialnym (w szczególności spełnić test proporcjonalności wynikający z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), jak również standardom formalnym i ustrojowym (co wynika z art. 2 Konstytucji RP)." Dodał, że należyte ogłaszanie prawa jest składową zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). "Ogłoszenie jest także jednocześnie środkiem realizacji postulatu jawności prawa. Przy tym szczegółowe zasady ogłaszania aktów normatywnych reguluje ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe, a w świetle art. 4 tej ustawy akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. W żadnym razie w państwie demokratycznym nie można wymagać od jednostek znajomości przepisów, których treść jest dostępna w innej postaci niż forma określona prawem np. w nieoficjalnych publikacjach internetowych (wyroki NSA z 19 października 2011 r. sygn. akt I GSK 853/10, z 14 grudnia 2011 r. sygn. akt I GSK 600/10)." W kontekście zastosowania art. 62 ust. 2 u.p.z.p. -i wynikającego z niego obowiązku zawieszenia postępowania w związku z obowiązkiem sporządzenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego- wskazał w efekcie na to, że ma to zastosowanie do sytuacji, kiedy taki obszar został ustalony w sposób odpowiadający wymogom demokratycznego państwa prawnego. Przyjął, że tylko akty normatywne mieszczące się w katalogu źródeł prawa (art. 87 Konstytucji) i podane w odpowiedniej formie do publicznej wiadomości mogą wiązać i wywoływać skutki prawne, a także być podstawą obowiązku ich przestrzegania (art. 83 Konstytucji RP). Stwierdził w efekcie, że plan generalny (plan rozwoju lotniska) ze swej istoty takim aktem nie jest, nie jest też decyzją administracyjną. Z jednej strony (na co zwrócił uwagę NSA) zawiera on regulacje typowo wewnętrzne dotyczące funkcjonowania samego lotniska, z drugiej zaś - na obszarze objętym planem określa on dopuszczalne gabaryty obiektów budowlanych i naturalnych, jak również koncepcję rozwoju przestrzennego wraz z zagospodarowaniem stref wokół lotniska. Plan ten zawiera także powierzchnie ograniczające przeszkody na lotnisku i w jego otoczeniu oraz powierzchnie ograniczające wysokość zabudowy (w skrócie powierzchnie ograniczające). "W tym zakresie plan generalny ma skutek zewnętrzny kształtując prawa i obowiązki osób trzecich, w tym właścicieli nieruchomości znajdujących się w granicach stref, w szczególności poprzez określenie dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy. Te uregulowania dotyczące powierzchni ograniczających mają charakter ogólny i abstrakcyjny". O abstrakcyjnym charakterze tych ustaleń świadczy również art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, wprowadzający właściwie zakaz wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu objętego planem generalnym lotniska; powodujący, że w sytuacji, kiedy gmina nie uchwali planu miejscowego dla nieruchomości objętej zakresem planu generalnego lotniska jej zabudowa będzie niedopuszczalna, a wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy w istocie bezterminowo zawieszone. W konsekwencji NSA we wskazanym powyżej wyroku (biorąc pod uwagę także charakter normatywny planu generalnego) przyjął - a Sąd orzekający w niniejszej sprawie ocenę tę w pełni podziela - że przewidziane w art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego istotne ograniczenie wolności zabudowy wynikające z ustaleń nieogłoszonego dokumentu jest w sposób oczywisty niezgodne z art. 2, art. 87 i art. 88 Konstytucji RP. Podzielając w całości pogląd prawny wyrażony w ww. wyroku NSA z 14 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1472/24, Sąd uznał więc, że należy odmówić w sprawie zastosowania art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego jako pozostającego w sprzeczności z przepisami Konstytucji RP (idąc tym samym dalej niż zarzuty sformułowane w rozpoznawanej skardze). Brak ogłoszenia (odpowiedniej publikacji) planu generalnego wyklucza bowiem, aby mógł on być w analizowanym stanie prawnym bezpośrednim źródłem ograniczeń wolności zagospodarowania terenu. Postępując w ten sposób (tj. odmawiając zastosowania wskazanego przepisu ustawy) Sąd wziął pod uwagę m.in. pogląd NSA wyrażony w wyroku z 29 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 860/15, dotyczący wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego w zakresie oceny rozwiązań prawnych przyjętych w ustawach, i zauważa (także za tym Sądem), że sąd administracyjny dokonując wykładni przepisów prawa w danej sprawie, jest obowiązany stosować wynikającą z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, ustrojową zasadę bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji. "Obowiązek przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, istnieje, gdy sąd ma wątpliwości co do tej zgodności (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 971/04, niepublikowany, treść (w:) Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/; J. T. "Bezpośrednie stosowanie zasad naczelnych Konstytucji przez sądy administracyjne", ZNSA 2011/3/39)." Brak jest natomiast uzasadnienia dla tezy o wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego w zakresie oceny zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją RP. Gdy przepis nie jest w oczywisty sposób zgodny z Konstytucją RP, sąd rozstrzygający sprawę ma uprawnienie do bezpośredniego zastosowania Konstytucji RP, a to bezpośrednie zastosowanie polegać może na prokonstytucyjnym stosowaniu przepisu ustawy, będącego podstawą rozstrzygnięcia, pozostającego w sprzeczności z Konstytucją RP. Ani treść art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, ani wyłączność orzekania przez Trybunał Konstytucyjny o niekonstytucyjności ustaw in abstracto, właściwa Trybunałowi Konstytucyjnemu z mocy art. 188 pkt 1 Konstytucji RP, nie sprzeciwiają się tezie, że co do zasady sądy rozstrzygające konkretny spór korzystają z możliwości bezpośredniego stosowania Konstytucji RP także wtedy, gdy to bezpośrednie stosowanie przybiera postać odmowy zastosowania przepisu ustawy pozostającego w sprzeczności z Konstytucją RP. Sąd nie narusza kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, gdyż formalnie zakwestionowany przepis w dalszym ciągu pozostaje w systemie prawnym (v. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3193/14 i powyżej przywoływany z 14 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1472/24). Z tych też przyczyn Sąd uznał, że zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie nie może się ostać jako wydane z naruszeniem art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego w zw. z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię – pozostającą w oczywistej sprzeczności z Konstytucją RP. Na koniec i niezależnie od powyższego Sąd dostrzega, że ww. przepis art. 55 ust. 9 został uchylony ustawą z dnia 5 grudnia 2024 r. o zmianie ustawy – Prawo lotnicze, a nowelizacja ta weszła w życie z dniem 25 stycznia 2025 r. (Dz. U. z 2025 r., poz. 31). Orzekając w sprawie Sąd obowiązany był kierować się stanem prawnym obowiązującym w dacie wydania badanego aktu administracyjnego, niemniej jednak zauważa, że wskazana zmiana prawa tylko wzmacnia stanowisko powyżej przedstawione co do "wadliwości" kwestionowanego i uchylonego obecnie przepisu. Orzekając ponownie w sprawie organ I instancji obowiązany będzie uwzględnić zaprezentowaną powyżej ocenę i przystąpić do rozpatrzenia sprawy z wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy. W tych warunkach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.