VII SA/Wa 2096/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. Ż.-K., A. K. i K. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz K. Ż.-K., A. K. i K. K. solidarnie kwotę 1050 (tysiąc pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012r., znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w związku z odwołaniem K. Ż.- K., A. K., K. K. od decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków we [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2012r., pozwalającej na prowadzenie robót zagospodarowanie i rewaloryzację terenu dawnej wystawy [...] zespół urbanistyczny , osiedle mieszkaniowe (...) - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że materialnoprawną podstawą decyzji od której wniesiono odwołanie jest art. 36 ust 1 pkt 1 ustawy ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym pozwolenia organu ochrony zabytków pierwszej instancji wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Przedmiotowe dla sprawy prace dotyczą terenu historycznego zespołu urbanistycznego wpisanego decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2007r., pod nr [...]. Dla określenia stron niniejszego postępowania istotna jest norma art. 28 k.p.a., zatem strona jest każdy, kto ma interes prawny lub obowiązek dotyczący postępowania , albo kto żąda czynności organu że względu na swój interes prawny lub obowiązek. Odwołujący się są współwłaścicielami nieruchomości położonej we [...], przy ul. [...], bezpośrednio graniczącej z nieruchomością objętą przedmiotową inwestycją. Inwestycja nie dotyczy jednak w żaden sposób ich nieruchomości. Zdaniem organu w sprawie znajduje zastosowanie teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2001 r., sygn. akt VII SA/Wa/Bk 1328/009 (choć wydanego pod rządem wcześniejszych przepisów o ochronie zabytków) - zgodnie z którą stroną postępowanie prowadzonego na podstawie art. 27 ustawy z dnia ) 15 lutego 1962r., o ochronie dóbr kultury jest właściciel budynku objętego ochroną, a właściciele budynków sąsiednich nie są stronami w tym postępowaniu. Odnosząc się do stanowiska odwołujących się organ wskazał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 28 ustawy Prawo budowlane, dotyczący postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a takie nie było przedmiotem sprawy. Ponadto zmiana przylegającego do nieruchomości skarżących terenu zieleni dotyczy ich interesu faktycznego, a nie prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli K. Ż.-K., K. K., A. K., dochodząc stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zarzucili naruszenie przepisów art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane, art. 28 k.p.a., naruszenie art. 3 pkt 1, 8 i 15 w zw. z art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami , poprzez nieuwzględnienie, że zabytkiem jest cały teren projektowanej inwestycji, a nie poszczególne obiekty, zatem nieruchomość skarżącej znajduje się w obrębie inwestycji. Skarżący podkreślili, że z decyzji organu pierwszej instancji wprost wynika, że obejmuje działkę, której skarżąca jest współwłaścicielka oznaczona nr [...] Obręb [...]. Także z dokumentacji projektowej wynika, że ww. działka znajduje się wewnątrz terenu objętego inwestycją. Ponadto, porozumienia z inwestorem, w zakresie wejścia na teren działki skarżącej, w związku z realizacją inwestycji wskazują na to, że jest objęta ww. inwestycją. Zdaniem skarżących, ulokowanie kwestii pozwoleń konserwatorskich w ustawie Prawo budowlane, świadczy o tym, że jej przymiot strony powinien być badany przez pryzmat art. 28 ustawy Prawo budowlane, nie zaś art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zapadła, z naruszeniem zasad postępowania wynikających z art. 7, 77, 107 k.p.a. tj. w szczególności bez wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia w okolicznościach sprawy sprawy. Organ miał obowiązek dokonania, przed merytorycznym rozpoznaniem, oceny tego, czy odwołanie pochodzi od stron postępowania. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia w sprawie art. 28 ustawy Prawo budowlane. Sąd podziela stanowisko organu - dla badania przymiotu stron odwołujących się nie ma zastosowania dyspozycja art. 28 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi lex specialis przepisu art. 28 k.p.a. i określa przymiot stron wyłącznie w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę i prowadzonym przez organ administracji architektoniczno budowlanej. Tym samym, w niniejszym postępowaniu, zasadnie organ badał przymiot strony przez pryzmat przepisu art. 28 k.p.a. Analiza przymiotu stron w odniesieniu do skarżących nie została przeprowadzona w sposób wyczerpujący. Organ nie odniósł się do tego, że skarżący byli stroną w postępowaniu przed organ pierwszej instancji, a w świetle decyzji organu pierwszej instancji rozpoznano wniosek o udzielenie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w zespole zabytkowym szczegółowo opisanym, gdzie wprost wymieni się działkę nr [...], stanowiącą współwłasność skarżącej. Uznanie podmiotu za stronę postępowania na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji nie stanowi o tym, że ta jest faktycznie stroną postępowania, że ma interes prawny do występowania przed organ II instancji. Kwestionowanie przymiotu strony w takich okolicznościach wymaga jednak bardzo wnikliwej argumentacji, a tej w ocenie Sądu zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze powyższe rozważania, w szczególności odniesie się do przedmiotu pozwolenia konserwatorskiego, w świetle decyzji organu pierwszej instancji. Rozważy, czy skarżący są li tylko współwłaścicielami sąsiedniej dla inwestycji nieruchomości, czy też są współwłaścicielami nieruchomości objętej pozwoleniem konserwatorskim na prowadzenie robót, wydanym przez organ pierwszej instancji. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie ar. 145 § 1 pkt 1 li c , art. 152, art. 200 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).