VII SA/Wa 2096/16

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2016r. po rozpoznaniu wniosku E. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E. P. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lipca 2016r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia uchwały postanawia: przyznać E. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 3 października 2016 r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy E. P., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową i majątkową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a). Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni gospodarstwo domowe prowadzi z mężem. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 2100 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód wnioskodawczyni z tytułu renty w wysokości 1.100 złotych i dochód uzyskiwany przez małżonka z tytułu emerytury w wysokości 1000 złotych. Wnioskodawczyni podała, że posiada z małżonkiem mieszkanie o pow. 65 m². Poza ww. mieszkaniem oświadczyła, że nie posiada żadnych innych nieruchomości, papierów wartościowych, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Wyszczególniła miesięcznie ponoszone wydatki tj. opłatę za czynsz w wysokości 400,00 złotych, opłatę za media w wysokości 350,00 złotych. Nadto skarżąca ponosi wydatki na zakup lekarstw w wysokości 200 złotych i spłatę pożyczki - raty w wysokości 150,00 złotych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podniosła, że jest rencistką I grupy, wskazała chorobę na jaką choruje. Przedstawione przez skarżącą dane w rozpoznawanym wniosku o prawo pomocy uzasadniają jego uwzględnienie we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że obecnie sytuacja finansowa wnioskodawczyni jest trudna z uwagi na to, że dochody z jakich utrzymuje się małżonkiem są niewielkie i nie jest możliwe poczynienie z nich jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Z tego też względu uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.