VII SA/Wa 210/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać skarżącemu G.S. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez pojęcie uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny należy natomiast rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i finansowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. G. S. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku wynika, że skarżący jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 52,80 m2 oraz posiada nieruchomość rolną o powierzchni 0,2415 ha (grunty kamieniste, na zboczach gór), z której nie uzyskuje dochodu. Oświadczył, że mieszka z żoną w jednym mieszkaniu, ale prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Wskazał, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, niezdolną do pracy, korzysta ze wsparcia ośrodka pomocy społecznej. G. S. otrzymuje emeryturę w wysokości 1.022,62 zł netto, zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł i dodatek mieszkaniowy w wysokości 23,69 zł. Skarżący oświadczył, że miesięczne wydatki, bez wydatków na wyżywienie, wynoszą około 980 zł i zaliczył do nich m.in. połowę kosztów utrzymania mieszkania, wydatki związane z leczeniem. G. S. wskazał ponadto, że żona jest osobą niezdolną do pracy, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, utrzymuje się z renty w wysokości 592,84 zł, również korzysta z pomocy ośrodka pomocy społecznej. Do wniosku skarżący dołączył m.in. wykaz swoich miesięcznych wydatków, kserokopie: decyzji ZUS z dnia [...] marca 2016 r. o waloryzacji emerytury, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zaświadczenia Ośrodka Pomocy Społecznej w J. z dnia 22 listopada 2016 r., umowy majątkowej małżeńskiej o ustanowieniu rozdzielności majątkowej, decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego oraz o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, a także kserokopie dokumentów dotyczących sytuacji finansowej żony. Biorąc pod uwagę informacje wynikające ze złożonego wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów uznano, iż uzasadnione jest przyznanie G. S. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, bowiem sytuacja materialna skarżącego nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.