VII SA/Wa 2100/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] Minister Zdrowia utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne – w zakresie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku dotyczącego szczepienia ochronnego małoletniej córki zgodnie z tytułem wykonawczym z [...] marca 2016 r., nr [...]. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w przesłanych Sądowi aktach administracyjnych, decyzja organu II instancji, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego, została doręczona stronie skarżącej w dniu 10 lipca 2017 r. W dniu 11 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący R. J. wniósł skargę na postanowienie Ministra Zdrowia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem w/w organu. W wystosowanej odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na fakt, że skarga wniesiona została po upływie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi. W przeciwnym razie sprawie nie można nadać prawidłowego biegu. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów skutecznego wniesienia skargi przewidziano m.in. termin do jej wniesienia. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Termin do wniesienia skargi przez Rafała J. na decyzję doręczoną skarżącemu w dniu 10 lipca 2017 r. upłynął z dniem 9 sierpnia 2017 r. Nadanie skargi w dniu 11 sierpnia 2017 r. oznacza, że skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu. Wobec faktu, że R. J. wniósł skargę po terminie i nie złożył wniosku o jego przywrócenie, należało skargę odrzucić na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.