VII SA/Wa 2100/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 6 września 2021 r. skarżąca [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 października 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez udzielenie informacji czy przed wniesieniem do Sądu skargi, strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz do nadesłanie odpisu tego wezwania. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 października 2021 r. Zatem termin na jego wykonanie upłynął w dniu 5 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy odpowiada ona warunkom formalnym, czy wniesiona została w ustawowym terminie, a także czy jest dopuszczalna. Z uwagi na datę podjęcia zaskarżonej uchwały, w niniejszej sprawie skarga została wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1732, dalej: "u.s.g.") - w wersji obowiązującej przed 1 czerwca 2017 r., co wynika z treści art. 17 ust. 2 w związku z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej: "k.p.a."). W myśl tych przepisów, art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz przepisy u.s.g., w ich brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z powołanym wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z tym, iż zaskarżona uchwała Rady Miasta [...] została podjęta w dniu [...] maja 2009 r., a więc przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. (polegającą na rezygnacji z wymogu wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na akty podejmowane przez organ gminy) skarżąca była zobowiązana do skierowania do organu tego wezwania, a także do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") - w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia jest bowiem obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy podjętą przed 1 czerwca 2017 r. Pełnomocnik skarżącej, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia oraz upływu zakreślonego przez Sąd terminu nie uzupełnił braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.