VII SA/Wa 2102/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 2102/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 kpa - po rozpatrzeniu wniosku M. R. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 1991 r., udzielającej pozwolenia na postawienie kiosku dwubryłowego typu K-67 na nieruchomości położonej w Ł. przy ul [...], w zakresie terminu lokalizacji ww. kiosku określonego do dnia 31 grudnia 1994 r. z możliwością przedłużenia lub cofnięcia lokalizacji – we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu organ wskazał, że M. R. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 1991 r., [...] w zakresie terminu lokalizacji kiosku. W dniu 27 maja 2010 r. wpłynęło do organu pismo A. w Ł. – będącego, w imieniu Skarbu Państwa, zarządcą terenu, na którym znajduje się przedmiotowy kiosk, z treści którego wynika, że A. nie zgadza się na lokalizację tego obiektu w dotychczasowym miejscu. M. R., uzasadniając swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] w zakresie terminu lokalizacji kiosku określonego na 31 grudnia 1994 r., podniosła, że potraktowanie kiosku jako inwestycji tymczasowej było niezasadne i niezgodne z obowiązującymi wówczas przepisami. Organ przywołał treść §4 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji – zgodnie z którym przez budynki tymczasowe rozumie się budynki nie połączone w sposób trwały z gruntem, skonstruowane jako rozbieralne, jak baraki, kioski, obiekty o konstrukcji pneumatycznej i typu namiotowego lub budynki określone w przepisach jako tymczasowe. Nie ulega wątpliwości, że obiekt wzniesiony przez wnioskodawczynię jest kioskiem, a te zostały wprost wymienione w treści rozporządzenia jako obiekty tymczasowe. W treści kwestionowanej decyzji określono termin lokalizacji obiektu na 31 grudnia 1994 r. z możliwością przedłużenia tej lokalizacji lub cofnięcia jej w przypadku zmiany zamierzeń urbanistycznych dla terenu. Właściwy organ nie wydał decyzji przedłużającej termin lokalizacji kiosku. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa - po rozpatrzeniu odwołania M. R. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010r., odmawiającą stwierdzenia, nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 1991r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 43 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r.,w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm. - wg stanu na dzień wydania badanej decyzji z dnia [...] lutego 1991r.), pozwolenie na budowę ustala terminy, do których będą mogły istnieć obiekty budowlane realizowane jako tymczasowe. Natomiast budynki tymczasowe, § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r., sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm. - wg stanu na dzień wydania badanej decyzji z dnia [...] lutego 1991r), definiuje jako budynki nie połączone w sposób trwały z gruntem, skonstruowane jako rozbieralne, jak baraki, kioski, obiekty o konstrukcji pneumatycznej i typu namiotowego lub budynki określone w przepisach jako tymczasowe. Jak wynika z projektu ("planu realizacyjnego"), będącego załącznikiem do badanej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 1991r., Nr [...], sporne zamierzenie inwestycyjne stanowiło obiekt tymczasowy, gdyż nie posiadało fundamentów i zaprojektowane zostało bezpośrednio na płytach chodnikowych, a więc nie było trwale połączone z gruntem. Ponadto ww. załącznik określa planowany obiekt jako "tymczasowy". Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż termin, wskazujący datę do kiedy będzie mógł istnieć przedmiotowy kiosk K-67, stanowił obligatoryjny element decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 1991r., udzielającej pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 1991 r., w zakresie określenia terminu ważności lokalizacji kiosku określonego w treści decyzji na dzień 31 grudnia 1994., obarczona jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tj. rażącym naruszeniem prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej decyzji. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, 7, 8, 9 kpa, a także 77 kpa i 81 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu wskazała, że Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1997 r. stwierdził z urzędu nieważność decyzji z dnia [...] lutego 1991 r., Nr [...] ze względu na zawarty w niej warunek lokalizacji. Podniosła, że umożliwiono jej zalegalizowanie kiosku i otrzymała pozwolenie na użytkowanie. Zauważyła, iż wprawdzie § 43 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego przewidywał możliwość wydania pozwolenia na budowę z terminem lokalizacji obiektu tymczasowego to jednak w decyzji nr [...] przewidziana została możliwość przedłużenia lub cofnięcia terminu ważności lokalizacji. Takie rozstrzygnięcie nie było uzasadnione żadnym przepisem prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010r. którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 1991 r., Nr [...], udzielającej pozwolenia na postawienie kiosku dwubryłowego typu K-67 na nieruchomości położonej w Ł. przy ul [...], w zakresie terminu lokalizacji ww. kiosku określonego do dnia 31 grudnia 1994 r. z możliwością przedłużenia lub cofnięcia lokalizacji. Podkreślenia wymaga fakt, że postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest ocena, czy decyzja kończąca postępowanie w sprawie dotknięta jest jedną z wad opisanych w art. 156 § 1 kpa, której wystąpienie powoduje wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Jedną z tych wad, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na oczywistej sprzeczności treści rozstrzygnięcia z naruszonym przepisem prawa. Rażące naruszenie prawa powoduje bezwzględną eliminację decyzji z obrotu prawnego, gdyż stanowi zapewnienie jednego z elementów normy prawnej, wywołujące skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Zaznaczyć trzeba, iż Sąd rozpatrując zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności, bada stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda strona. Decyzja zezwalająca na budowę kiosku dwubryłowego została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.), rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), jak również rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r., w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Jednocześnie- jak trafnie wskazał organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji zgodnie z § 43 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r., w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, pozwolenie na budowę ustala terminy, do których będą mogły istnieć obiekty budowlane realizowane jako tymczasowe. Pojęcie budynku tymczasowego definiuje natomiast § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r., sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, z którego wynika, iż są to budynki nie połączone w sposób trwały z gruntem, skonstruowane jako rozbieralne, jak baraki, kioski, obiekty o konstrukcji pneumatycznej i typu namiotowego lub budynki określone w przepisach jako tymczasowe. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela argumentację organów nadzoru budowlanego, które wskazały, iż sporne zamierzenie inwestycyjne (kiosk) stanowiło obiekt tymczasowy, gdyż nie posiadało fundamentów i zaprojektowane zostało bezpośrednio na płytach chodnikowych, a więc nie było trwale połączone z gruntem. A zatem w niniejszej sprawie miał niewątpliwie zastosowanie w/w § 43 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r., na podstawie którego organ architektoniczno-budowlany obowiązany był ustalić termin istnienia tymczasowego obiektu budowlanego. Z przepisu tego nie wynika wprawdzie jednoznacznie, czy możliwe było zawarcie klauzuli dotyczącej możliwości przedłużenia lub cofnięcia lokalizacji jednakże okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro ustawodawca nie ustanowił wprost takiego zakazu ani też zapis taki nie jest sprzeczny z jednobrzmiącym przepisem innych ustaw nie można powiedzieć aby w tym zakresie decyzja została dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Jak bowiem wynika z ukształtowanego orzecznictwa NSA jako rażące naruszenie prawa należy rozumieć sytuację, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (zobacz m.in. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16, a także wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2004 r., IV SA 3763/03, Lex 156952). Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. (wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a biorąc pod uwagę, że Sąd nie doszukał się innych naruszeń prawa, które miałyby wpływ na wynik sprawy skargę należało oddalić. Jedynie na marginesie wskazać natomiast należy, że - wbrew twierdzeniom skarżącej – z akt sprawy nie wynika ażeby otrzymała ona kiedykolwiek pozwolenie na użytkowanie tego obiektu. Toczyło się wprawdzie postępowanie o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...].02.1991r. w zakresie ustalenia czasu lokalizacji kiosku – na podstawie art. 155 kpa - jednakże decyzja z dnia [...].07.2005r. ustalająca ten czas jako "nieokreślony" została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.