VII SA/Wa 2102/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi D. S. na decyzję Starosty P. z dnia [...] października 2024 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. I 1. W dniu 23 kwietnia 2025 r. D. S. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Starosty P. z [...] października 2024 r. (nr [...]) – po rozpoznaniu wniosku M. W. – zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowego wraz z urządzeniami budowlanymi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu przed Starostą P., gdyż nie została o nim zawiadomiona, i z tego też powodu wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 2. W odpowiedzi na skargę, przedstawionej w piśmie procesowym z 28 sierpnia 2025 r., Starosta P. wniósł o jej oddalenie. II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, wówczas podlega ona odrzuceniu. 2. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z § 2 wskazanego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. 3. W niniejszej sprawie skarga została złożona na decyzję Starosty P., od której na tym konkretnym etapie postępowania administracyjnego nie przysługiwała skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, lecz odwołanie do organu wyższego stopnia, tj. Wojewody Mazowieckiego. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, o którym dowiedziała się po jego zakończeniu, nie stanowi podstawy do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego bezpośrednio od rozstrzygnięcia wydanego w tym postępowaniu. Nie oznacza to bynajmniej, że skarżąca w ogóle nie miała jakichkolwiek uprawnień procesowych. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) strona, która nie brała udziału w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym nie ze swojej winy, ma prawo do złożenia wniosku o wznowienie takiego postępowania. Reasumując, w niniejszej sprawie – nie przesądzając w tym miejscu, czy skarżąca powinna była zostać zaliczona do kręgu stron postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego przez Starostę P. – właściwym środkiem prawnym był wniosek o wznowienie postępowania, a nie skarga do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – należało postanowić jak w sentencji.