VII SA/Wa 2105/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. B. i M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. B. i M. B. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania przez M. B. i M. B. robót budowlanych, polegających na budowie zadaszonej wiaty na rowery na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że z przedłożonego projektu wynika usytuowanie wiaty bezpośrednio w linii rozgraniczającej drogę (dz. nr ewid. [...]), co narusza ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru Nr [...] “[...]", uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] (Dz. Urz. Wojew. [...]. Nr [...] z dnia [...] marca 2001 r., poz. [...]) w zakresie dotyczącym naruszenie nieprzekraczalnej linii zabudowy ustalonej dla tego terenu. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. B. i M. B., po rozpatrzeniu którego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił, że projektowana budowa zadaszonej wiaty na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] narusza nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczoną w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (§ 4 ust. 2 pkt 3 planu). Uzasadniało to w pełni wniesienie sprzeciwu przez Prezydenta [...] do dokonanego przez inwestorów zgłoszenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wnieśli M. B. i M. B.. Decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które w ich ocenie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności. Wskazali, że właściciele sąsiednich nieruchomości dokonali analogicznych zgłoszeń dotyczących budowy wiat. Obowiązkiem organu administracji było, o co wnosili, ustalenie czy i jakie w tych sprawach wydano decyzje. Niedopuszczalne jest bowiem różnicowanie sytuacji obywateli znajdujących się w takich samych okolicznościach. Obowiązkiem organu było nadto bezsporne ustalenie linii rozgraniczających drogę przedstawionych w załączniku graficznym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Nadto skarżący zarzucili naruszenie art. 10 § 1 i art. 40 § 1 k.p.a. wskazując, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona tylko jednej stronie postępowania, co stanowi przesłankę do jego wznowienia. Niezależnie od podniesionych zarzutów skarżący przedłożyli kserokopię postanowienia Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., którym organ w trybie art. 136 k.p.a. zobowiązał Prezydenta [...] do przedłożenia stosownych dokumentów, z których jednoznacznie wynika przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy przez działkę nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] Nieruchomość ta sąsiaduje z działkami skarżących. Organ zatem w sposób arbitralny przyjął, że w stosunku do ich nieruchomości nie ma żadnych wątpliwości co do naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Takie wątpliwości istnieją natomiast w stosunku do sąsiedniej działki. Zdaniem skarżących działanie organu polegające na utrzymaniu decyzji organu pierwszej instancji wnoszącej sprzeciw, w nieustalonym stanie faktycznym sprawy narusza podstawowe zasady prawa administracyjnego, nakładające na organy administracji obowiązek działania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Zdaniem organów administracji rozpoznających sprawę, zamierzona przez inwestorów inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] marca 2001 r. Nr [...] Rady Gminy, który w § 4 ust. 2 pkt 3 wyznacza nieprzekraczalną linię zabudowy określoną w rysunku planu. Zdaniem Sądu stanowisko to nie znajduje potwierdzenia w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych sprawy. Przede wszystkim zauważyć należy, że skarżący pismem z dnia 16 marca 2012 r. zgłosili zamiar budowy zadaszonej wiaty na rowery na działkach nr ewid. [...] i [...], stanowiących ich własność. § 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] dotyczący obszaru "[...]", odsyła do rysunku planu określającego m.in. nieprzekraczalne linię zabudowy dla tego obszaru. Z akt administracyjnych wynika, że projektowana wiata posadowiona ma być nie tylko z naruszeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, ale także linii rozgraniczających ulicę, czego organ nadzoru budowlanego nie podniósł. Przedłożony natomiast w wyniku wykonania postanowienia Sądu załącznik graficzny do niniejszego planu w zakresie dotyczącym działek nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] określa już nieco inną lokalizację projektowanej inwestycji, co nie mogło ujść uwadze Sądu. Sprzeczności tej nie wyjaśniono na żadnym etapie postępowania administracyjnego. Niezależnie od tego wskazać należy, że skarżący w toku całego postępowania administracyjnego, jak również w skardze do Sądu podnosili, iż właściciele sąsiednich nieruchomości położonych przy ul. [...]–[...]i oraz [...] – [...] u z obrębu [...] (stanowiące wymienione przez skarżących działki ewidencyjne) dokonali zgłoszenia budowy analogicznych wiat i następnie je wybudowali, gdyż organ nie wniósł sprzeciwu, a więc nie kwestionował naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Okoliczność ta także nie została wyjaśniona w toku postępowania administracyjnego mimo, iż ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości przebiegu, w odniesieniu do nieruchomości skarżących, nieprzekraczalnej linii zabudowy ma rozstrzygające znaczenie. Podsumowując powyższe podkreślić należy, że przedłożone Sądowi akta sprawy nie pozwalają na rzetelną analizę przedstawionej przez organ administracyjny oceny. Jeżeli zdaniem organu projektowana inwestycja rzeczywiście narusza nieprzekraczalną linię zabudowy określoną w planie zagospodarowania przestrzennego, to winien to precyzyjnie wykazać i uzasadnić w decyzji. Bez ustaleń w tym zakresie nie można skutecznie obalić twierdzeń skarżących, iż nie doszło do naruszenia prawa. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy wyjaśni położenie projektowanej wiaty w stosunku do obowiązującej nieprzekraczalnej linii zabudowy wynikającej z rysunku planu miejscowego. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.